บทที่ 641

นายท่านอี้เงียบ เขาเป็นคนเลี้ยงเด็กคนนี้ขึ้นมาด้วยตัวเอง แต่เขากลับไม่สามารถควบคุมเด็กคนนี้ได้

เขาแก่ตัวขึ้นในขณะที่เด็กคนนี้แข็งแรงขึ้น

“แกนี่... เป็นเหมือนพ่อของแกมากขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ” นายท่านอี้มองหลานชายของเขาด้วยความรู้สึกผสมปนเป เขายังคงจำได้ว่าลูกชายของเขาบอกกับเขาว่าต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น ไม่สำคัญว่าเขาจะต้องละทิ้งฐานะนายน้อยของตระกูลอี้ไปหรือไม่

ราวกับว่าทรัพย์สมบัติในตระกูลอี้ไม่มีอะไรน่าสนใจ

อี้ จิ่นหลีเม้มริมฝีปากเข้าหากันและไม่พูดอะไร

จากนั้นนายท่านอี้จึงพูดเสริมว่า “วันหนึ่งแกจะต้องเสียใจเช่นเดียวกับพ่อของแก...” ทุกอย่างสายเกินแก้และพ่อของอี้ จิ่นหลีก็จบชีวิตลง

“ผมจะไม่เสียใจกับการตกหลุมรักเธอและได้แต่งงานกับเธอ มันจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจะเสียใจ” อี้ จิ่นหลีพูดด้วยความมั่นใจ

“อย่างนั้นหรือ? ฮ่าฮ่า…” นายท่านอี้หัวเราะออกมาทันที “แกจะไม่เสียใจอย่างนั้นเหรอ... พูดง่ายเสียจริง ฉันแก่แล้วและใกล้จะลงโลงเต็มที บางทีฉันอาจจะตายก่อนที่แกจะเสียใจ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้อายุยืนแล้วกันครับ” อี้ จิ่นหลีจ้องมองนายท่านอี้ขณะที่เขาพูดว่า “ขอให้ปู่มีชีวิตที่ยืนยาวเพื่อที่ปู่จะได้เห็นว่าผมจะไม่เสียใจ บางทีปู่ควรจะอยู่รอดูลูกของผมกับอี้หรานด้วยนะ คงจะสนุกน่าดู” อี้ จิ่นหลีพูดพร้อมกับยกเท้าของเขาขึ้น

เลขาที่ถูกอี้ จิ่นหลีเหยียบอยู่ ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและมองไปที่อี้ จิ่นหลีด้วยท่าทางหวาดกลัวและตื่นตระหนก จากนั้นเขาก็ถามนายท่านอี้ว่า “คุณเป็นอะไรไหมครับ นายท่าน?”

นายท่านอี้ส่ายหัวและมองไปที่หลานชายของเขา “แกอยากให้ฉันอายุยืนยาวจริงเหรอ?”

“ครับ” อี้ จิ่นหลียิ้ม ความโกรธก่อนหน้านี้ของเขาได้จางหายไป เขาดูมีเกียรติและสง่างามราวกับว่าความโหดร้ายของเขาก่อนหน้านี้ไม่มีอยู่จริง “คุณปู่ ขอให้คุณมีอายุยืนยาว จะได้เห็นว่าพ่อกับผมแตกต่างกันยังไง และ... ผมจะมีความสุขมากแค่ไหน!”