บทที่ 694

ผมของเขาที่ถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย แต่ตอนนี้กลับดูยุ่งเหยิงและใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาไม่ได้ดูเฉยเมยและเหินห่างเหมือนปกติ แต่กลับดูเศร้าหมอง

ในขณะที่เขาถือสร้อยข้อมือขนาดเล็ก

ดวงตาของฟีนิกซ์คู่นั้นยังคงจ้องมองที่สร้อยข้อมือ

เมื่อเห็นสร้อยข้อมือ หวา ลี่ฟางกลับรู้สึกสับสน

แทนที่เขาจะมอบสร้อยข้อมือเงินให้เธอหลังจากที่เธอสวมรอยเป็นหลิง อี้หราน แต่กู้ ลี่เฉินกลับเก็บสร้อยข้อมือนั้นไว้กับตัว

แม้แต่ตอนที่เธออยู่กับเขา บางครั้งเขาก็มองสร้อยข้อมือราวกับว่าเขากำลังมองอะไรบางอย่างจากมัน

‘เขามองอะไร? เขาคิดถึงหลิง อี้หรานเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็กอยู่หรือเปล่า?’ ความคิดนี้ทำให้หวา ลี่ฟางรู้สึกหึงหวง

“ลี่เฉิน” หวา ลี่ฟางกัดริมฝีปากของเธอและแสร้งทำเป็นว่าไม่รู้เรื่องอะไร “ทำไมวันนี้คุณไม่มาหาฉันที่มหาวิทยาลัยล่ะคะ? แต่คุณกลับเอาแต่ดื่มคนเดียว คุณไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นห่วงคุณแค่ไหน ฉันกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ”

กู้ ลี่เฉินเงยหน้าขึ้นมองอย่างเฉยเมยและมองที่หวา ลี่ฟาง เขาส่งยิ้มให้เธอยิ้มเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ไม่จริงใจ

“ผมลืมไป ผมขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วง” เขาพูด

แต่คำพูดของเขากลับทำให้หวา ลี่ฟางรู้สึกอึดอัดมากขึ้น

เขาดูห่างเหินและสุภาพกับเธอมากและเขาไม่เคยแม้แต่จะริเริ่มจับมือเธอด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม ภาพที่เธอเห็นบนอินเทอร์เน็ตวันนี้เป็นภาพของเขาที่ดึงหลิง อี้หรานเข้าไปในรถ

“มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ? คุณถึงดื่มหนักแบบนี้ ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่อย่างน้อยฉันก็สามารถเป็นผู้ฟังที่ดีให้คุณได้... เช่นเดียวกับที่คุณสารภาพกับฉันเมื่อเรายังเป็นเด็ก” หวา ลี่ฟางพูดด้วยความกังวลจอมปลอม