บทที่ 730

“ใช่ เค้กก็พอแล้ว คุณยายเพิ่งจากไปเพียงแค่ 49 วัน ฉันยังไม่อยากจัดงานฉลองใหญ่ ฉันแค่อยากกินเค้กกับคุณ เหลียนอี แล้วก็พักผ่อน” หลิง อี้หรานพูด

นี่เป็นวันเกิดปีแรกของเธอหลังจากที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน

แต่คุณยายก็เพิ่งจากไปและเธอยังคงอยู่ในช่วงไว้อาลัยอยู่

เธอไม่ต้องการงานเลี้ยงฉลองวันเกิดที่อึกทึก เธอเพียงต้องการฉลองวันเกิดอย่างเงียบ ๆ กับเขาและเพื่อน ๆ ของเธอ

“ได้ ฉันจะเตรียมเค้กวันเกิดให้เธอ” เขาตอบ

“ขอบใจนะ” เธอยิ้มและมองดูเวลา ใกล้ถึงเวลาที่เขาต้องทำงานตอนบ่ายต่อแล้ว “งั้นฉันจะไปก่อนนะ คุณจะได้ทำงานต่อ”

เธอหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นและลุกขึ้นยืนขณะที่เธอพูด

แต่ก่อนที่เธอจะก้าวออกไป แขนแกร่งคู่หนึ่งกลับโอบกอดเธอจากด้านหลังและเธอก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเขาในทันที

ใบหน้าของเขาซบอยู่กับลำคอหงส์ เขาสูดกลิ่นหอมของเธอ “อย่า… พรุ่งนี้อย่าไปโรงพยาบาลเลยนะ ฉันจะพาเธอไปที่โรงพยาบาลอื่นและพาหมออีกคนมาตรวจอาการปวดหัวของเธอให้ ตกลงไหม?”

เสียงแหบซ่านของเขาเอื้อนเอ่ยออกมาเบา ๆ ขณะที่แขนของเขากอดรัดเธอแน่น

หลิง อี้หรานตัวสั่นเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะตอบว่า “รอก่อนนะ... จนกว่าฉันจะกลับมาจากโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้ ถ้าฉันยังปวดหัวอยู่ คุณจะพาไปหาหมอคนอื่นเพื่อตรวจดูก็ได้”

เขากอดเธอแน่นและไม่พูดอะไร

“จิน?” เธอเรียกชื่อเขาเพื่อทำลายความเงียบ

“ก็ได้ ตามที่เธอบอก” เขาพูดพลางปล่อยมือเล็กน้อย

หลิง อี้หรานหันศีรษะของเธอกลับไปมองที่อี้ จิ่นหลี ดวงตาที่งดงามของเขาดูอ้างว่างอีกครั้ง แต่ในวินาทีต่อมาดวงตาคู่นั้นกลับเปลี่ยนเป็นปกติ ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนและมีรอยยิ้มจาง ๆ บนริมฝีปากของเขา

หลิง อี้หรานพบว่าท่าทางของเขาแปลกไป แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจนักว่าทำไม

“ถ้าอย่างนั้น... ฉันกลับบ้านก่อนนะ”