บทที่ 732

มันคือ... เย่ เหวินหมิง!

เขาสวมสูทและเนคไท ผมของเขาถูกหวีอย่างประณีตอย่างที่เธอจำได้ ใบหน้าเย็นชาและหล่อเหลา แม้แต่ใบหน้าด้านข้างของเขาก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความเจ็บปวด

เวลาไม่เคยเปลี่ยนแปลงอะไรเขาเลย แม้ว่าจะผ่านไปหลายปี แต่เขาก็ยังดูดีเหมือนเดิม

แต่จิตใจของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลและเธอไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

เย่ เหวินหมิงหันศีรษะไปทางเธอ ราวกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของเธอ

โจว เชียนหยุนรีบอุ้มลูกชายของเธอขึ้นมาทันทีและวิ่งไปที่ทางออกไปอีกทางหนึ่ง

“เฮ้ คุณผู้หญิง เกิดอะไรขึ้น?” ผู้ช่วยฝ่ายขายตะโกนใส่โจว เชียนหยุน เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของเธอ

เย่ เหวินหมิงที่ยืนอยู่บนบันไดเลื่อน ไม่ทันได้สังเกตเห็นอะไร นอกจากร่างที่วิ่งหนีไปข้ามสายตาของเขาไป

แต่เพียงครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาก็ซีดลง จากนั้นเมื่อผู้ติดตามเห็นประธานเย่ที่เป็นที่รู้จักในเรื่องท่าทางที่สงบและนิ่งเงียบรีบวิ่งลงบันไดเลื่อนและไปยังทางออกทางออกอย่างรวดเร็ว

บอดี้การ์ดของเย่ เหวินหมิงสองคนรีบวิ่งตามเขาออกไปตามโดยธรรมชาติ

สำหรับคนที่ยังอยู่บนบันไดเลื่อน พวกเขามองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เย่ เหวินหมิงวิ่งอย่างรวดเร็ว ทุกสิ่งรอบตัวเขาเหมือนไม่ใช่ความจริงและสิ่งเดียวที่อยู่ในสายตาของเขาคือทิศทางที่ร่างบางวิ่งหนีไป

‘นั่นคือเธอ! ต้องเป็นเธอ!’

ร่างบางนั้นสวมเสื้อผ้าสีเข้มขณะที่ผมของเธอถูกมัดขึ้นลวก ๆ มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากภาพที่เขาจำได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้น หัวใจของเขาก็เร็วขึ้น ราวกับสัญชาตญาณของเขาเตือนตนเองว่านั่นคือเธอ!

‘โจว เชียนหยุน!’