บทที่ 739

เขากำมือเธอไว้ ราวกับมือใหญ่พยายามปลอบประโลมมือของเธอ

มือของเขาสวย ตั้งแต่รูปร่างของนิ้ว ความยาว ข้อต่อและเล็บ เรียวนิ้วพวกนั้นดูสวยงามมาก

ในทางตรงกันข้าม ข้อต่อบางข้อต่อบนมือของเธอกลับดูไม่เป็นธรรมชาติและข้อต่อสองสามข้อดูผิดรูปเป็นพิเศษ ดูเหมือนมือที่ทำงานหนักมาหลายปี หากมองใกล้ ๆ ผู้คนคงจะเห็นรอยแผลเป็นบนมือของเธอ…

มือของเธอดูน่าเกลียดมากเมื่ออยู่ใกล้กับมือเรียวของเขา

“มีอะไรเหรอ? ทำไมถึงจับมือฉันไว้แบบนั้น...” หลิง อี้หรานกัดริมฝีปากของเธอเล็กน้อยและพยายามดึงมือของเธอกลับ

แต่เขากลับยื้อเธอไว้ “ต่อจากนี้ไป อะไรก็ตามที่เธอใช้มือทำเองไม่ได้ ฉันจะทำแทนเธอเอง”

เธอตกใจมากเมื่อเห็นความรู้สึกผิดบนใบหน้าของเขา ทำให้เธอเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลยที่มือของฉันเป็นแบบนี้ คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด”

เขามองรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอด้วยแววตาผสมปนเปกัน อี้หรานอาจจะยิ้มแบบนั้นเพื่อทำให้เขารู้สึกผิดน้อยลง

แต่คำพูดของเธอที่ว่า ‘ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ’ มันเหมือนมีดที่แทงเข้าที่หัวใจของเขาอย่างแรง

‘สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอจะไม่เกี่ยวข้องกับฉันได้อย่างไร?’

‘ถ้าไม่ใช่เพราะความยินยอมของฉัน บางทีมือของเธอก็อาจจะไม่เป็นแบบนี้’

‘ฉันคงจะแบกรับความรู้สึกผิดนี้ไปตลอดชีวิต!’

“ฉันจะพาเธอไปพบหมอเก่ง ๆ และรักษามือของเธอให้ได้” เขาพูดพร้อมสัญญากับเธอ

“อื้ม” หลิง อี้หรานตอบ เธอไม่คิดว่ามือของเธอจะหายขาด เธอแค่ไม่อยากให้เขารู้สึกผิดอีกต่อไป

หลังจากการรักษาและกินยาในช่วงนี้ ทำให้มือของเธอดีขึ้นกว่าตอนที่เธอเพิ่งออกจากคุกเป็นอย่างมาก อย่างน้อยตอนนี้ตอนนี้เธอก็รู้สึกเจ็บปวดน้อยลง