บทที่ 760

“ตัวฉันหนักใช่ไหม?” เด็กชายตัวน้อยถามด้วยความเขินอาย

“ใช่ นายตัวหนักมาก” เด็กหญิงพูดออกมาโดยไม่รักษาน้ำใจ นั่นเป็นเพราะการดึงเขาขึ้นมาจากหน้าผ่านั้นยากมาก

“ฉันขอโทษ... ที่เธอต้องมาแบกฉัน แต่… แต่ถ้าเธอได้รับบาดเจ็บในอนาคต ฉันจะไปช่วยเธอแน่นอน!” เสียงของเด็กชายเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ราวกับว่าเขากลัวว่าเด็กหญิงคนนี้จะไม่ชอบเขาเพราะความไร้ประโยชน์ของเขา

“นายจะแบกฉันได้นานแค่ไหนกัน? ถ้านายแบกฉันไม่ไหวล่ะ?” ดูเหมือนเด็กหญิงจะไม่เชื่อในความแข็งแกร่งของเด็กชาย ถึงแม้ว่าเขาจะอายุมากกว่าเธอ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะต้องเป็นคนที่ปกป้องเขาไปตลอด

“ฉันแบกเธอได้ตลอดไปนั่นแหละ!" เด็กชายตัวน้อยโพล่งออกมา

แต่เด็กชายและเด็กหญิงกลับไม่รู้ว่าตลอดไปหมายถึงอะไร

ภาพที่ไม่ชัดเจนค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในความทรงจำของเธอ

หลิง อี้หรานรู้สึกมึนงงและพยายามลืมตา แต่เธอกลับไม่สามารถลืมตาได้ ร่างกายของเธอขยับจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง แกว่งไปมาเล็กน้อย

‘ราวกับว่า... มีใครบางคนกำลังอุ้มฉันอยู่’

‘เขาคือใคร? ใครกำลังอุ้มฉัน?’

“เฉินเฉิน…” เมื่อเสียงแผ่นเบาออกมาจากปากของเธอโดยไม่รู้ตัว กู้ ลี่เฉินที่อุ้มเธอไว้บนหลังของเขาก็ตกใจและหยุดเดินทันที

เธอเรียก...ชื่อเล่นของเขา

ทำไมเธอถึงเรียกชื่อนั้นทั้งที่เขาห้ามเธอ?

ผู้หญิงคนนี้พยายามทำตัวให้ห่างเหินจากเขาอยู่เสมอ แต่บางครั้งเธอก็มีท่าทางแปลก ๆ ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?