บทที่ 767

“ขอโทษ?” เขาหัวเราะเยอะด้วยความโกรธ สิ่งที่เธอทำกับเขานั้นมากเกินกว่าที่ทำให้เขารู้สึกเป็นห่วง

เธอรู้หรือไม่ว่าเขาตื่นตระหนกแค่ไหนหลังจากที่กู้ ลี่เฉินปรากฏตัวต่อหน้าเขาพร้อมกับเธอบนหลังของเขา? เขาแทบจะทรงตัวยื่นต่อไปไม่ไหว

เธอรู้หรือไม่ว่าเขารู้สึกอย่างไรเมื่อเธอกระซิบกับกู้ ลี่เฉิน?

ตอนที่กู้ ลี่เฉินวางเธอลง เธอขอบคุณกู้ ลี่เฉินและยิ้มให้เขา ทำให้สิ่งที่พ่อเคยพูดกับเขาดังก้องอยู่ในหัวของเขา “จิน ถ้าวันหนึ่งความสุขและความทุกข์ของลูกอยู่ในกำมือของคนอื่น ชีวิตลูกจะลำบาก… มาก…”

‘ลำบาก?’

‘มันเป็นความรู้สึกที่ยากมาก’ เขาไม่รู้สึกอะไรนอกจากความขมขื่นในปากของเขา ‘ฉันอยากจะกักขังเธอไว้ที่ไหนสักแห่ง ที่ที่ฉันสามารถไปหาเธอได้และไม่เห็นใครนอกจากฉัน’

‘ฉันอยากให้เธอยิ้มให้ฉันแค่คนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ให้ชายอื่น!’

‘มันเป็นความอิจฉา!’ เขาอิจฉากู้ ลี่เฉิน

ตอนที่เขาเห็นเธอและกู้ ลี่เฉินปรากฏตัวต่อหน้าเขาแบบนั้น เขารู้สึกราวกับว่าพวกเขาได้ใช้เวลาร่วมกันและมีพื้นที่เป็นของพวกเขาเอง

‘ไม่มีใครเข้าไปแทรกพวกเขาได้!’

‘และ... ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น!’

…

อีกด้านหนึ่ง กู้ ลี่เฉินกำลังเดินลงเขา เมื่อเขาเห็นตำรวจและเครื่องกีดขวางที่ยังไม่ได้รื้อออก มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

‘ดูเหมือนว่าอี้ จิ่นหลีจะสนใจหลิง อี้หรานมาก’