บทที่ 787

‘จากนี้ไปฉันจะไม่ต้องมานั่งกังวลว่าเธอจะไปเจอกู้ ลี่เฉินอีกไหม และฉันจะได้ไม่ต้องเดาว่าหัวใจของเธอมีกู้ ลี่เฉินอยู่มากแค่ไหน’

‘ฉันจะไม่ลงเอยแบบพ่อ ฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองทำตัวโง่เขลาและอับอายเหมือนสุนัขหลงทางเพียงเพื่อรักใครสักคน’

‘ฉันจะไม่เป็นอย่างนั้นแน่นอน!’

อี้ จิ่นหลีเดินออกจากห้องครัวและขึ้นบันไดไปที่ชั้นสองเพียงลำพัง

เกา ฉงหมิงมองดูด้านหลังเจ้านายของเขาด้วยความรู้สึกผสมปมเป

‘ถ้ามีใครสักคนในโลกนี้ที่สามารถควบคุมชีวิตและความตายของนายน้อยอี้ได้จริง ๆ ...’ ชื่อของหลิง อี้หรานแวบเข้ามาในหัวของเขาทันที

…

หลิง อี้หรานตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นและเห็นกล่องของขวัญที่ห่ออย่างสวยงามข้างเตียงของเธอ มันเป็นของขวัญวันเกิดจากเหลียนอีและไป๋ ทิงซิน

เมื่อคืนเธอไม่ได้เปิดมัน

หลิง อี้หรานนั่งลงอย่างเชื่องช้า ค่อย ๆ เปิดกล่องของขวัญ และพบว่าข้างในเป็นตุ๊กตาตัวเล็กกำลังแต่งชุดทนายที่ดูน่ารักและดูคล้ายกับเธอ

ภายในกล่องมีการ์ดที่เขียนด้วยลายมือจากเหลียนอี ‘อี้หราน ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุขไปทุกวันและขอให้ความฝันของเธอกลายเป็นจริงนะ!’

‘ปล. กดฝ่ามือด้านซ้ายของตุ๊กตาเพื่อดูเซอร์ไพรส์!’

‘ความสุข? ความฝัน?’

‘ฉันยังจะได้รับสิ่งพวกนี้อยู่อีกเหรอ?’

หลิง อี้หรานเอื้อมมือไปกดที่ฝ่ามือซ้ายของตุ๊กตาซึ่งมีปุ่มยื่นออกมาเล็กน้อย

เธอกดมันเบา ๆ จากนั้นเสียงของตุ๊กตาก็ดังขึ้น “ฉันอยากเป็นทนายความที่ดีเพื่อผดุงความยุติธรรมในใจของฉัน ฮ่า ๆ ๆ ฉันหวังว่าผู้คนที่มาขอความช่วยเหลือจากฉันในอนาคต จะได้รับแต่เรื่องดี ๆ ที่มีฉันเป็นทนายความของพวกเขา!”