บทที่ 796

จากนั้นรถก็แล่นผ่านเธอไป

‘มันเป็นเรื่องปกติใช่ไหม? ก็เราเลิกกันแล้ว และต่อจากนี้ไป เราก็ต่างแยกย้ายกันไป ไม่เกี่ยวข้องกันอีก!’ หลิง อี้หรานพูดกับตัวเองเบา ๆ ในใจ

“อี้หราน เป็นอะไรไป? มองอะไรอยู่?” เสียงของกวอ ซื่นหลี่ดังขึ้นในหูของเธออีกครั้ง

หลิง อี้หรานละสายตาและมองไปที่กวอ ซื่นหลี่อีกครั้งโดยพูดว่า “ไม่มีอะไร ฉันมีเรื่องต้องทำ ดังนั้นฉันไปก่อนนะ!”

“เดี๋ยวก่อน! ผมไปส่งคุณได้นะ รถของฉันอยู่ตรงหัวมุมนี่เอง” กวอ ซื่นหลี่พูดออกมาอย่างเร่งรีบ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันขึ้นรถไปเอง สะดวกดี”

“ก็...” เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบนามบัตรจากกระเป๋าของเขาแล้วยื่นให้หลิง อี้หราน “นี่คือนามบัตรของฉันที่มีข้อมูลติดต่อและที่อยู่ที่ทำงานปัจจุบันของฉัน เธอจะมาหาฉันเมื่อไหร่ก็ได้ที่เธอต้องการความช่วยเหลือ!”

หลิง อี้หรานมองดูชายตรงหน้าเธอ เขาแตกต่างจากตอนที่เขาอยู่ที่ศูนย์บริการสุขาภิบาล ตอนนี้เขาไม่ได้สวมชุดทีมอีกต่อไป แต่กลับสวมชุดสูทและเน็คไท นอกจากนี้ทรงผมของเขาก็แตกต่างออกไปจากเดิม เธอเหลือบเห็นนามบัตรที่เขาส่งให้เธอ เขาเป็นผู้อำนวยการของบริษัทตัวแทนจำหน่ายรถยนต์

ดูเหมือนว่าเขากำลังทำธุรกิจจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม… ในตอนนี้เขายังมองเธอแบบเดียวกับที่เขามองเธอตอนที่พวกเขาอยู่ที่ศูนย์บริการสุขาภิบาล สายตาที่แน่วแน่ ขี้อายและ... ให้เกียรติ

เขามองเธอด้วยความเคารพ ในขณะที่คนอื่น ๆ ต่างดูถูกเธอในสมัยนั้นเพราะเธอเคยติดคุกมากก่อนและต้องทำหน้าที่กวาดถนน แต่เขากลับไม่เคยดูถูกเธอเลย

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้รับนามบัตรของเขา ใบหน้าของกวอ ซื่นหลี่ก็เต็มไปด้วยความสับสนอีกครั้ง “มีอะไรหรือเปล่า? ไม่สะดวกใจเหรอ?”