บทที่ 808

“คุณไม่ใช่...” เธอพยายามปฏิเสธอย่างมีสติ แต่บางประโยคกลับติดอยู่ในลำคอของเธอ

ดวงตาสีดำนิลของเขาจับจ้องมาที่เธอ ดวงตาคู่นั้นกำลังแสดงความเยาะเย้ยตนเองและดูโศกเศร้า

ชิน เหลียนอีรู้สึกแน่นในอก ดวงตาของเขาทำให้เธอหายใจไม่ออก ราวกับว่าเธอติดหนี้อะไรบางอย่างกับเขา

จากนั้นบรรยากาศในรถก็มีแต่ความเงียบสงบปกคลุม

“อะไร ทำไมคุณไม่พูดต่อล่ะ?” เสียงของเขาดังขึ้น

“ฉัน... ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้นแหละ” เธอพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด

‘ไม่เอาน่า ทำไมฉันถึงรู้สึกผิดล่ะ?’ เธอคิดกับตัวเอง พวกเขาควรจะรู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คู่รักกันจริง ๆ เสียหน่อย!

‘แค่บางคำพูดของเขา... อาจจะทำให้ฉันเข้าใจผิด ฉันคงจะเข้าใจผิดว่า... เขาอาจจะชอบฉันจริง ๆ และบางทีเขาอาจจะชอบฉันมาจนถึงตอนนี้’

‘มันจะเป็นไปได้ยังไง?’

‘ผู้หญิงแบบไหนที่ผู้ชายอย่างเขาไม่เคยเจอ? เขาจะชอบฉันจริง ๆ เหรอ? หรือว่าการกระทำและคำพูดของเขาเป็นการแสดงเพื่อให้ฉันตกหลุมรักเขาจริง ๆ ?’

‘ถ้าฉันตกหลุมรักเขา เขาอาจจะเขี่ยฉันทิ้งเหมือนตอนที่ฉันจากไปโดยไม่บอกลาเขาในตอนนั้น!’

“วันนี้อยากกินอะไร?” เขาถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

“แค่หาร้านที่อยู่ใกล้ ๆ ห้างสรรพสินค้า หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉันอยากไปห้างและซื้อเสื้อผ้าให้อี้หราน วันนี้เธอได้งานใหม่ แต่เสื้อผ้าของเธอเก่าแล้วและคงไม่เหมาะกับงานทางการมากนัก” ชิน เหลียนอีพูด

อี้หรานไม่ได้เอาเสื้อผ้าที่อี้ จิ่นหลีซื้อให้ออกมาด้วยและเสื้อผ้าของอี้หรานในตอนนี้มีแต่เสื้อผ้าที่เธอเคยใส่ก่อนเข้าคุก แม้ว่าเสื้อผ้าบางตัวจะยังใช้ได้อยู่ แต่ก็ดูไม่มีสไตล์และสีก็จางลงมากแล้ว