บทที่ 817

แต่ก่อนที่เธอจะไปถึงอี้ จิ่นหลี เธอกลับถูกเกา ฉงหมิงหยุดไว้

“หลีกไป!” ชิน เหลียนอีต้องการเดินผ่านเกา ฉงหมิงไปหาหลิง อี้หราน แต่เกา ฉงหมิงจะปล่อยให้เธอได้อย่างไร?

ชิน เหลียนอีไม่สามารถเข้าไปใกล้อี้ จิ่นหลีได้ หลังจากพยายามมาเป็นเวลานาน เธอจึงหันไปพูดกับไป๋ ทิงซินที่กำลังลงจากรถว่า “มานี่ ช่วยฉันหน่อย!”

ไป๋ ทิงซินก้าวไปข้างหน้า จ้องมองอี้ จิ่นหลีและพูดว่า “นายน้อยอี้ แฟนของผมมาพาหลิง อี้หรานกลับบ้าน โปรดขอให้ลูกน้องของคุณปล่อยเธอไปหาเพื่อนด้วยเถอะนะครับ"

อี้ จิ่นหลีเม้มริมฝีปากบางของเขาและไม่พูดอะไร ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างบางในอ้อมแขนของเขา

“อี้ จิ่นหลี คุณจะกอดหลิง อี้หรานไว้ทำไม? อย่าลืมสิว่าคุณต่างหากที่เป็นคนอยากจะเลิกกับอี้หราน! ไอ้บ้าเอ๊ย คุณเลิกกับเธอแล้ว แล้วทำไมถึงยังมาจับเธอไว้อยู่อีกล่ะ?” ชิน เหลียนอีพูดสาป!

เมื่อเธอเห็นอี้ จิ่นหลี เธอก็นึกย้อนไปถึงตอนที่หลิง อี้หรานหงอยอยู่คนเดียวที่ป้ายรถเมล์

“ใช่สิ คนรวยอย่างคุณจะออกเดทและเลิกกับใครได้ทุกเมื่อทุกเวลาที่คุณต้องการ แต่คนจนอย่างเราต้องมาทนรับกรรมอย่างนั้นเหรอ?”

“คุณปฏิบัติต่อความรักเหมือนกับการเล่นเกม คุณเคยคิดเกี่ยวกับอี้หรานบ้างไหม? ถ้าคุณคิดถึงเธอบ้างสักนิด คุณก็คงไม่ทำอย่างนี้!”

“เซียว จื่อฉีทำร้ายเธอมามากแล้ว จากนั้นเธอยังถูกกล่าวหาผิด ๆ และถูกคุมขังอีก กว่าเธอจะผ่านพ้นเหตุการณ์พวกนั้นมาได้ แล้วตอนนี้คุณยังจะทำลายเธออีกเหรอ?” ชิน เหลียนอีพูดด้วยความโกรธ เธอไปที่คฤหาสน์อี้ครั้งล่าสุดเพราะต้องการจะต่อว่าเขา แต่เธอกลับไม่พบเขา

ใบหน้าของอี้ จิ่นหลีซีดลง ในขณะที่เกา ฉงหมิงรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเขามองดูเหตการณ์ตรงหน้า เขาเกรงว่านายน้อยอี้จะอารมณ์เสีย

‘จะมีใครกล้าต่อว่านายน้อยอี้แบบนี้อีก? คงมีเพียงผู้หญิงอย่างชิน เหลียนอีเท่านั้นที่กล้าทำแบบนี้’

เกา ฉงหมิงชื่นชมความกล้าหาญของชิน เหลียนอีที่กล้าต่อว่านายน้อยอี้เพื่อเพื่อนสนิทของเธอ

“ปล่อยให้พวกเขาผ่านมา” อี้ จิ่นหลีพูดขึ้นหลังจากผ่านไประยะหนึ่ง

เกา ฉงหมิงก้าวออกไปอีกทางและปล่อยให้ชิน เหลียนอีก้าวไปข้างหน้า เมื่อเธอมองไปที่เพื่อนสนิทที่หมดสติไปในอ้อมแขนของอี้ จิ่นหลี เธอก็รีบดึงเพื่อนของเธอออกมาจากอ้อมแขนของเขา