บทที่ 819

“ฉันถูกใส่ร้ายว่าขโมยเงินในชั้นเรียนและทุกคนก็คิดว่าฉันเป็นขโมย ขนาดครูยังบอกให้อยากให้ฉันยอมรับ พ่อแม่ของฉันถึงกับบอกว่าพวกเขาเต็มใจที่จะจ่ายเงินคืน แต่ฉันไม่ได้ขโมยเงิน!”

ชิน เหลียนอีสูดลมหายใจเข้าก่อนจะกลั่นน้ำตาเอาไว้

“ฉันไม่รู้ว่าคุณจะเข้าใจถึงความไร้อำนาจนั่นหรือเปล่า มันเหมือนกับโลกทั้งโลกหันหลังให้กับคุณและคุณได้กลายเป็นคนไร้หนทางและโดดเดี่ยว ไม่ว่าฉันจะพยายามอธิบายและพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองมากแค่ไหนมันก็ไม่มีประโยชน์ แต่ในตอนนั้น… อี้หรานกลับเชื่อในตัวฉันและช่วยฉันตามหาว่าใครเป็นขโมยเงินไป”

ชิน เหลียนอีหัวเราะขึ้นอีกครั้ง “ฉันเลยยกให้อี้หรานเป็นเพื่อนสนิทของฉันตลอดไป!”

ไป๋ ทิงซินเม้มริมฝีปากบางของเขา ‘แค่... เรื่องเล็ก ๆ ก็ทำให้เหลียนอียอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อหลิง อี้หรานแล้วเหรอ?’

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจความรู้สึกของเธอ

เมื่อตอนที่เขายังเป็นลูกนอกสมรม เขาเองก็ต้องเผชิญหน้ากับการกระทำทุจริตมากมายตั้งแต่เขายังเด็ก

แม้ว่าเขาจะถูกใส่ร้ายและถูกเข้าใจผิดหลายครั้ง เขาก็อดทนจนผ่านมาได้ เขาคิดว่าแทนที่จะคอยแก้ต่างให้ตัวเอง มันคงจะดีกว่าถ้ารักษาความแข็งแกร่งไว้และโจมตีด้วยหมัดเดียวเมื่อตอนที่เขาแข็งแกร่งพอ

เช่นเดียวกับที่เขาเลือกช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการผันตัวไปเป็นผู้นำของตระกูลไป๋ ขณะที่ป้าและลูกชายสองคนของเธอต้องอาศัยอยู่ใต้อำนาจของเขาเท่านั้น

“เพราะอย่างนั้นคุณถึงเลือกที่จะเชื่อใจหลิง อี้หรานเมื่อตอนที่เธอติดคุกเหรอ?” ไป๋ ทิงซินถาม

“ใช่ ฉันเชื่อในอี้หราน ถ้าเธอบอกว่าเธอไม่ได้ทำ นั่นก็คือเธอไม่ได้ทำ! เพื่อนแท้ควรจะเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?” ชิน เหลียนอีพูด

ไป๋ ทิงซินเงียบ ‘ยัยโง่ เธอรู้หรือไม่ว่ามีคนกี่คนในโลกนี้ที่ถูกเพื่อนรักหักหลัง?’

เพียงเพราะหลิง อี้หรานเคยช่วยเหลือเธอในอดีต เธอจึงเต็มใจเสียสละทุกอย่างเพื่อหลิง อี้หราน พอพูดถึงเรื่องนี้ เขากลับรู้สึกว่าเธอเหมือนคนโง่คนหนึ่ง