บทที่ 837

“เย่ เหวินหมิงมาหาพี่ตอนเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลบ้างไหมคะ?” หลิง อี้หรานถาม

โจว เชียนหยุนส่ายหัว “ไม่ ฉันคิดว่าเขาคงออกจากเมืองเฉินไปแล้ว และหวังว่าเขาจะไม่มีความคิดไร้สาระแบบนั้นอีก”

ใบหน้าของโจว เชียนหยุนเผยให้เห็นถึงอาการหดหู่ใจชั่วครู่หนึ่ง “ฉันไม่กลัวการแก้แค้นของเขา แต่ฉันกลัวจะต้องไปเกี่ยวข้องกับเขาอีก”

เขาทำให้เธอได้รับบาดเจ็บและเจ็บปวดมากเกินไป! แม้แต่การมองเห็นใบหน้าของเขาก็ยังทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด!

เพราะเขาบอกว่าความรักของเธอที่มีต่อเขามันเป็นเรื่องไร้สาระ!

“แล้วพี่จะทำอะไรต่อไป?” หลิง อี้หรานถาม เพราะไม่มีใครรู้ว่า เย่ เหวินหมิงจะทำอะไรต่อไป

“บางทีฉันอาจจะย้ายออกจากเมืองเฉินและย้ายไปที่อื่นที่เขาตามหาฉันไม่เจอ” โจว เชียนหยุนพูด

ถ้าเธอยังอยู่ในเมืองเฉินต่อไป และเย่ เหวินหมิงลงมือค้นหาเธอจริง ๆ บางทีเขาอาจจะพบอาหยันน้อย

นี่เป็นความอดทนครั้งสุดท้ายของฉัน!

หลิง อี้หรานตกใจ แต่เธอก็เคารพการตัดสินใจของโจว เชียนหยุน “ถ้าพี่ออกไปจากเมืองเฉินจริง ๆ ฉันเกรงว่าเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก ฉันจะคิดถึงพวกคุณทุกคน โดยเฉพาะอาหยันน้อย!”

“เราสามารถคุยผ่านทางวิดีโอคอลได้นะ นอกจากนี้ เราสามารถเดินทางมาเจอกันเมื่อไหร่ก็ได้ที่เราต้องการ!”

จากนั้น โจว เชียนหยุนก็พูดประโยคที่สื่อถึงอารมณ์ว่า “ฉันไม่ได้อยากซ่อนตัว แต่... ถ้าเย่ เหวินหมิงแต่งงานกับคง จื่ออินและพวกเขามีลูกกันด้วยวิธีอื่น เขาก็คงจะไม่มีเวลามาจัดการกับฉัน ถึงตอนนั้น… ฉันก็คงจะไม่ต้องซ่อนตัวอีกต่อไป”