บทที่ 845

‘ผู้หญิงคนนี้... คือใครกัน? เธอดูไม่เหมือนคนในชนชั้นสูงเลย เธอสวมเสื้อผ้าธรรมดาที่ดูราคาถูก’

แต่นายน้อยอี้นวดหัวเข่าให้เธอและกำลังรอเธอดูเธอกินยา ใคร ๆ ที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าจะรู้ดั้นทีว่าผู้หญิงคนนี้มีความสำคัญต่อนายน้อยอี้

หลิง อี้หรานมองดูยาที่อยู่ตรงหน้าเธอ เธออยากจะหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อม ๆ กัน

ผู้ชายตรงหน้าเธอโหดเหี้ยมมากตอนที่เขาบอกเลิกเธอ แต่ตอนนี้เขากลับยื่นยาและแก้วน้ำมาให้เธอราวกับว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษคนเดิมเหมือนตอนที่พวกเขายังอยู่ด้วยกัน

ความอ่อนโยนและความโหดร้ายล้วนสะท้อนให้ในตัวเขาเห็นอย่างชัดเจน

เธอรับยาและแก้วน้ำมาอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะกลืนยาและน้ำตามลงไป

จากนั้นเขาก็อุ้มเธอขึ้นและเดินออกจากโรงพยาบาล

รถยนต์คันหรูจอดอยู่หน้าทางเข้าโรงพยาบาล เขาวางเธอลงใกล้ ๆ รถยนต์ก่อนจะเปิดประตูออก เธอเขยิบถอยห่างจากเขาเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง

เขาเลิกคิ้วขึ้นและมองดูเธอด้วยความประหลาดใจใน

เธอมองดูเขาอย่างระมัดระวังราวกับว่าเธอกำลังปรับสถานะระหว่างเขากับเธอ ริมฝีปากของเธอเปิดออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ขอบคุณค่ะ คุณอี้ แต่คุณไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อฉันหรอกนะคะ”

“เพราะเราเลิกกันแล้วงั้นเหรอ? ถึงเราจะเลิกรากัน ฉันก็...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เธอกลับเรียวนิ้วขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของเขา

เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มของเธอยังดูน่ามองเหมือนปกติ ราวกับรอยยิ้มของเธอสามารถซึมซับเข้าสู่หัวใจของผู้คนได้

“จิน นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเรียกคุณแบบนั้น ฉันเป็นแค่คนธรรมดา ฉันรู้สึกโกรธเสียใจ ไม่มีความสุข และน่าสังเวช ต่อให้คุณทำเหมือนกับความสัมพันธ์ของเราเป็นแค่เกม แต่มันก็เป็นจริงจังสำหรับฉัน ฉันเคยคิดว่าฉันจะมีลูกและแก่ไปด้วยกันกับคุณ” หลิง อี้หรานพูดด้วยท่าทีนิ่งวงบ