บทที่ 86

แต่เกือบจะในทันที เกา ฉงหมิง เตือนตัวเองว่าอย่าเดาอะไรไปเรื่อย "นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรจะคาดเดา"

เกา ฉงหมิง ปิดประตูห้องเช่าอย่างเบามือ ภายในบ้านอี้ จิ่นหลี ศึกษาผู้หญิงที่ยังคงอยู่ในห้วงนิทราและวางยาไว้ในมือของเขา ด้วยริมฝีปากที่ค่อนข้างแห้งของเธอ “เป็นเด้กดี แล้วกินยานะ”

อย่างไรก็ตามเธอเม้มริมฝีปากแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาไม่สามารถแม้แต่จะเอาเม็ดยาเข้าไปในปากได้

ริมฝีปากบางของอี้ จิ่นหลี บีบจนเป็นเส้นตรง จากนั้นเขาก็ใส่น้ำลงในปากของเขาและก้มศีรษะลงเพื่อให้เข้าใกล้ริมฝีปากของหลิง อี้หราน

เขากดริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของเธอและใช้ปลายลิ้นเพื่อเปิดปากของเธอแล้วดันเม็ดยาเข้าไปข้างใน "มันไม่เหมือนกับว่าไม่มีวิธีการอื่น ๆ แล้ว ฉันก็ยังคงใช้เทคนิคนี้เพื่อป้อนยาให้เธออย่างอธิบายไม่ได้"

แม้ว่าเม็ดยาจะอยู่ในปากของเธอแล้ว แต่เขาก็ยังคงคิดถึงริมฝีปากของเธออยู่

"มันเหมือนความโลภหรือการเสพติดประเภทหนึ่งยิ่งฉันสัมผัสเธอมากเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งต้องการเธอมากขึ้น จน... ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้และเกลียดที่จะทิ้งเธอไป... "

“อี้หราน... ” เขาพึมพำเบา ๆ เรียกชื่อเธอ

จู่ ๆ เธอดูเหมือนจะได้รับรู้สึกตัวจากเขาและค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาที่พล่ามัวของเธอจ้องมองมาที่เขา

เขาตกตะลึงเล็กน้อยและรู้สึกถึงความวิตกกังวลที่ไม่คาดคิดในขณะนั้น

จากนั้นเขาก็เห็นเธออ้าปากเพื่อยิ้มอย่าไร้เดียงสาให้กับเขา "แม่ หนูจะเป็นเด็กดี หนูอยากให้แม่นอนกับหนู"

เขาพูดไม่ออกและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ไข้คงทำให้เธอสับสนพอที่จะทำให้เธอเข้าใจผิดว่าฉันเป็นเเม่ของเธอ”

"แต่รอยยิ้มของเธอยังดูเด็กและไร้เดียงสาทำให้เธอดูเป็นที่รักของคนอื่นโดยไม่รู้ตัว ฉันจำได้ว่าแม่ของเธอจากไปก่อนวัยอันควร แม่ของเธอต้องเป็นผู้ให้ความอบอุ่นครั้งสุดท้ายที่เธอเคยรู้สึกในครอบครัวนั้น"