บทที่ 857

จากนั้นราวกับถูกสิง เขาจุมพิตบนริมฝีปากเย้ายวนของหญิงสาว…

‘อืม... มีบางอย่างกำลังกดทับริมฝีปากฉัน ร้อนจัง…’ หลิง อี้หรานง่วงมากทำให้เธอรู้สึกได้เพียงการกดทับของบางอย่างบนริมฝีปากของเธอเท่านั้น

เธอพยายามหลบหนีตามสัญชาตญาณ แต่ดูเหมือนเธอจะขยับตัวไม่ได้

จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา

‘ไม่ มีคนจูบฉัน!’ เธอลืมตาขึ้นโดยสัญชาตญาณ แต่กลับเห็นเพียงความมืดมิด

‘เป็นมือคน! เธอรู้สึกเหมือนถูกมือกดทับ’ มีมือปิดตาเธอไว้ เธอจึงมองไม่เห็นอะไรเลย

จูบนั้นร้อนแรงมากยิ่งขึ้น

‘เขาคือใคร? ใครเป็นคนจูบฉัน?’ หลิง อี้หรานรู้สึกหวาดกลัว เธอพยายามดิ้นรนเกือบสุดกำลังของเธอ

ทว่า การดิ้นรนของเธอกลับถูกปราบด้วยกำลังที่แข็งแรง

เธอไม่สามารถหลุดพ้นหรือหลบหนีได้ ทันใดนั้น เธอก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคยพร้อมกับจูบที่ทำให้เธอตัวสั่น

‘เขา... อี้ จิ่นหลี?’

พวกเขารู้จักกันดีมากที่สุดแล้วทำไมเธอถึงจำกลิ่นของเขาไม่ได้ล่ะ? นอกจากนี้ จูบนี้... ความรู้สึกที่คุ้นเคยนี้...

‘ต้องเป้นเขาอย่างแน่นอน’

‘เขาจูบฉันทำไม? ทำไมเขาถึงทำเป็นแบบนี้?’

‘ไม่ ฉันไม่ต้องการแบบนี้!’

หลิง อี้หรานกัดลิ้นร้อนที่อยู่ในปากของเธออย่างแรงและปากของเธอก็เต็มไปด้วยกลิ่นเลือด... จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

ในไม่ช้าเขาก็ได้จูบเธออีกครั้งด้วยความรุนแรงและมีพลังมากขึ้นราวกับพายุ มันเกือบทำให้เธอหายใจไม่ออก

“ปล่อย... ปล่อยฉัน... ปล่อยฉัน...” เธอพูดตะกุกตะกัก พยายามดึงมือของเขาออกจากดวงตาของเธอ