บทที่ 859

“ขอบใจนะ” โจว เชียนหยุนพูด

“อย่าทำเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้าเลยค่ะ พี่โจว ถ้าวันหนึ่งฉันมีปัญหา ฉันก็คิดว่าพี่คงจะช่วยฉันเหมือนกัน” หลิง อี้หรานพูดด้วยรอยยิ้ม

“ก็จริง” โจว เชียนหยุนยิ้มตอบ “ยังไงซะ ฉันกำลังวางแผนที่จะย้ายไปทีเมืองจี”

“เมืองจี?” หลิง อี้หรานรู้สึกประหลาดใจ เมืองนี้อยู่ไม่ไกลจากเมืองเฉินมากนัก แต่ก็ไม่ได้อยู่ใกล้เช่นกัน ต้องใช้เวลาขับรถถึงสามชั่วโมง

เมืองนั้นมีทิวทัศน์ที่สวยงาม แม้จะเป็นเมืองท่องเที่ยวแต่ค่าครองชีพก็ไม่สูงนัก มันใกล้เคียงกับค่าครองชีพในเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สามในประเทศ

“พี่จะย้ายไปเมื่อไหร่คะ?” หลิง อี้หรานถาม

“น่าจะในเดือนกันยายน ฉันต้องหาโรงเรียนอนุบาลให้อาหยันน้อย พออาหยันสวมเครื่องช่วยฟัง เขาเป็นก็เหมือนเด็กธรรมดาทั่วไปที่ไม่มีปัญหาในการสื่อสารกับคนอื่น ฉันเลยอยากหาโรงเรียนอนุบาลธรรมดาให้เขา ฉันสงสัยว่าจะมีโรงเรียนอนุบาลไหนจะรับเขาบ้าง”

เนื่องจากลูกชายของเธอพิการทางการได้ยิน จึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะต้องไปโรงเรียนเพื่อคนพิการก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้เขาเป็นเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป โจว เชียนหยุนจึงอยากพาเขาไปเข้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลธรรมดา

เธอต้องการให้ลูกชายของเธอเติบโตขึ้นมาเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป แทนที่จะถูกจัดว่าเป็นเด็กพิการ

เด็กหูหนวก... เธอทำให้เขาเป็นแบบนั้น!

ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน เธอก็ทำได้เพียงให้ลูกชายสวมเครื่องช่วยฟังเท่านั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่ลูกชายของเธอจะได้ยินเหมือนคนปกติ

“พี่จะต้องหาโรงเรียนนั้นได้! อาหยันน้อยฉลาดและน่ารักจนทุกคนรู้สึกเอ็นดูเขาทุกครั้งที่เจอ เขาเข้ากับเด็กธรรมดาทั่วไปได้ดีด้วยไม่ใช่เหรอ? ตอนที่คุณป้าพาอาหยันไปที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ อาหยัน สามารถเข้ากับเด็กคนอื่น ๆ ได้” หลิง อี้หรานพูด

“ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น ฉันจะมองหาโรงเรียนอนุบาลเพิ่มอีกหลาย ๆ แห่ง ต้องมีโรงเรียนอนุบาลที่ยอมรับเขา!” โจว เชียนหยุนพูด

ทันใดนั้น คุณนายโจวกมาถึงร้านอาหารพร้อมกับอาหยัน