บทที่ 880

“น้ากวอให้ผมขี่ไหล่แล้วก็พาผมเล่นสนุก!” เด็กน้อยเริ่มนับกิจกรรมสนุก ๆ ด้วยนิ้วของเขาและส่วนใหญ่มักเป็นกีฬาโปรดที่พ่อและลูกชายมักเล่นด้วยกัน

เมื่อโจว เชียนหยุนได้ยินดังนั้น ดวงตาของเธอก็ดูโศกเศร้าขึ้น

ไม่ว่าเธอจะพยายามสวมบทบาทพ่อมากแค่ไหนก็ตาม แต่มันก็ยังคงเป็นความจริงที่ว่าอาหยันน้อยไม่มีพ่อ เธอเห็นความอิจฉาริษยาในดวงตาของลูกชายทุกครั้งที่เห็นลูกคนอื่นอยู่กับพ่อ

‘แต่... เย่ เหวินหมิงไม่ใช่พ่อที่ดี สำหรับความต้องการของเย่ เหวินหมิง… คืออาหยันน้อยไม่ควรมีตัวตนอยู่จริง’

หลิง อี้หรานเห็นดวงตาโศกเศร้าของโจว เชียนหยุน เธอจึงเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว ขณะที่เธอกำลังจะจากไป เธอมองดูโจว เชียนหยุนและถามว่า “อาการบาดเจ็บของพี่เป็นยังไงบ้างคะ?”

“ไม่มีอะไรร้ายแรงแล้วล่ะ ฉันไม่เจ็บมากแล้ว” โจว เชียนหยุนพูดพร้อมกับยกยิ้ม

“เย่ เหวินหมิงได้มาหาพี่อีกหรือเปล่า?” หลิง อี้หรานถามอีกครั้ง

โจว เชียนหยุนส่ายหัว ตั้งแต่วันที่เธอทำร้ายตัวเองต่อหน้าเขา เขาก็ไม่เคยมาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกเลย

“ถ้ามีอะไรที่ฉันพอช่วยพี่ได้ ก็บอกฉันได้ตลอดนะคะ ตอนนี้ฉันอาจจะทำอะไรได้ไม่มาก แต่... ถ้าเราช่วยกัน งานหนักจะได้กลายเป็นเบา” หลิง อี้หรานพูด

โจว เชียนหยุนยิ้ม “ก็ได้ เข้าใจแล้ว แล้วเธอล่ะ? ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? น้ากวอที่อาหยันน้อยพูดถึง เธอกับเขา...”

“เราเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ ไม่เชิงเพื่อนด้วยซ้ำ จริง ๆ เขาเป็นอดีตเพื่อนร่วมงานที่ศูนย์บริการสุขาภิบาล” หลิง อี้หรานขัดจังหวะโจว เชียนหยุน

“ผู้ชายคนนั้นน่าจะชอบเธอนะ” ไม่อย่างนั้นเขาจะอดทนพาพวกเขาไปที่สวนสนุกได้อย่างไร?

“พี่โจว ฉันไม่อยากคิดถึงเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ อีกต่อไปแล้ว มันเป็นเรื่องเกินตัวสำหรับฉันมากเลยค่ะ” หลิง อี้หรานพูด

เพราะมันเป็นเรื่องเกินตัวมากเกินไปจนเธอไม่กล้าคาดหวังว่าจะได้พบใครสักคนและอยู่ด้วยกันกับเขาตลอดไป