บทที่ 886

แม้ว่าใบหน้าของอี้ จิ่นหลีจะดูน่ากลัวมากยิ่งขึ้น แต่ไป๋ ทิงซินก็ไม่รู้สึกย่อท้อ

ดูเหมือนว่าเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวจะถูกตัดออกจากในโลกของพวกเขา

เกา ฉงหมิงที่ยืนอยู่ข้างหลังอี้ จิ่นหลี รู้สึกถึงเหงื่อบนหลังของเขา หากนายน้อยอี้ต่อสู้กับไป๋ ทิงซิน มันอาจจะไม่จบลงด้วยดี

แม้ว่าตระกูลไป๋จะไม่ได้อยู่ในเมืองเฉิน แต่ถ้าเขาอยากจะต่อสู้กับตระกูลอี้จริง ๆ ก็อาจจะต้องมีใครบางคนที่ต้องแพ้

ยิ่งกว่านั้น ไป๋ ทิงซินที่ดูสง่างามและมีเสน่ห์ แต่จริง ๆ เขากลับโหดเหี้ยมและเจ้าเล่ห์

ไม่อย่างนั้นไอ้เด็กเหลือขอจะกลายเป็นผู้นำของตระกูลไป๋ได้อย่างไร?!

ทันใดนั้น หลิง อี้หรานที่อยู่ในอ้อมแขนของอี้ จิ่นหลีก็พูดกับชิน เหลียนอีว่า “เหลียนอี... จินมารับฉันแล้ว... ไว้เรามาดูกันใหม่... ครั้งหน้า...”

“ได้... เราจะ... เราจะกลับมาดูอีก!” ชิน เหลียนอีตอบ

สองสาวขี้เมาทำให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้น อี้ จิ่นหลีเดินออกจากบาร์อย่างรวดเร็วโดยมีหลิง อี้หรานอยู่ในอ้อมแขนของเขา เกา ฉงหมิงรีบตามเจ้านายออกไปในทันที

ไป๋ ทิงซินต้องการพาชิน เหลียนอีออกไป แต่เธอกลับไม่เต็มใจ “ทำไมเราไม่ดูด้วยกันล่ะ?”

‘อะไรนะ? เธอยังอยากจะดูต่ออีกเหรอ? ฉันคงจะหงุดหงิดถ้าต้องมาดูอะไรแบบนี้กับเธอ!’

ไป๋ ทิงซินอยากจะล้างดวงตาของหญิงสาวในอ้อมแขน เขาอยากจะล้างภาพอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นออกไปให้หมด!

ไป๋ ทิงซินอุ้มชิน เหลียนพาดขึ้นบนไหล่ของเขาและพาเธอออกจากบาร์ จากนั้นก็ดันเธอเข้าไปในที่นั่งผู้โดยสาร

“ฉัน... ฉันยังดูไม่เสร็จ ทำไมคุณถึงพาฉันออกมา ไป๋ ทิงซิน... คุณ... คุณจะหยุดฉันจากการฟังดนตรีไม่ได้...” ชิน เหลียนอีพูดพึมพำ

‘ดี อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เมาจนจำฉันไม่ได้!’