บทที่ 891

เมื่อเห็นคนรับใช้เข้ามา ไป๋ ทิงซินก็หันไปมองเธอและตะโกนอย่างเย็นชาว่า “ออกไป!”

“ค่ะ ค่ะ!” คนรับใช้รีบวางถ้วยซุปและออกจากห้องนั่งเล่นไป

เหลือเพียงชิน เหลียนอีและไป๋ ทิงซินอยู่ในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่

“เหลียนอี ลุกขึ้น!” ไป๋ ทิงซินสั่ง

“ไม่” เธอเมามาก แต่เสียงตะโกนของเธอก็ยังดังก้องออกมาอย่างชัดเจน

“หยุดเดี๋ยวนี้ ดื่มซุปก่อน” เขาอดทนมากจนลูกน้องของเขาคงจะตกใจถ้าพวกเขาเห็นเจ้านายตัวเองอยู่ในสภาพแบบนี้

เขาไม่เคยต้องการเปิดใจให้ใครเลย ไม่ต้องพูดถึงการเกลี้ยกล่อมผู้หญิงแบบนี้ เธอเป็นข้อยกเว้นเพียงคนเดียวของเขา

“ไป๋ ทิงซิน... ฉันจะทำยังไงดี? ดูเหมือนว่า… ฉันจะชอบคุณนะ… เอ่อ... มากขึ้นเรื่อย ๆ…” เธอพึมพำ

เขารู้ว่าเธอพูดแบบนั้นออกมาเพราะเธอเมา เขารู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาปวดร้าว “ถ้าคุณชอบผมจริง ๆ ทำไมคุณถึงไปที่นั่นแล้วไปเอาเสื้อผ้าของผู้ชายคนอื่นมาล่ะ?”

“ฉันช่วยอี้หราน… ให้ได้ปลดปล่อยอารมณ์ ฮิฮิ… แล้ว… พวกเขาก็หล่อมาก… แต่ว่า…” เธอเรออีกครั้งก่อนที่จะเอามือไปกุมหน้าเขาไว้ “ฉัน... แค่ชอบมองพวกเขา... คุณต่างหาก... คือคนเดียวที่ฉันชอบ... ฉันชอบคุณมาก มากเหลือเกิน...”

เธอพูดพร้อมกับหอมแก้มเขา การกระทำของเธอกับเหมือนพวกเมาเหล้าในภาพยนตร์และรายการทีวี

ทว่า เขาไม่สามารถผลักเธอออกไปได้ และเขายังคงปล่อยให้เธอทำตามที่เธอต้องการ

เขาได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฟุ้งอยู่ในอากาศ

เขาคงจะเกลียดการกระทำแบบนี้ถ้าเป็นคนอื่นทำ แต่เธอกลับไม่เคยทำให้เขารู้สึกรำคาญเลยสักครั้ง

เธอพูดว่า ‘ฉันชอบคุณมาก’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับพรมจูบเขาทั่วใบหน้า

“ชิน เหลียนอี บอกผมสิว่าคุณรักผม” ไป๋ ทิงซินพูด เขารู้สึกสบายใจเมื่อเธอแค่พูดว่าเธอชอบเขา