บทที่ 914

‘แล้วฉันได้ครอบครองพื้นที่ในหัวใจของเธอบ้างไหม?’

‘ความรู้สึกไม่สบายใจแบบนี้มันคือความรู้สึกหึงหวงใช่ไหม?’

“ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ เธอจะมาหาฉันไหม?” เขาถามขณะจ้องมองเธอ

เธอเงียบและไม่พูดอะไร แต่การเงียบของเธอนั้นคือคำถามแล้ว

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดมากขึ้น

โชคดีที่พนักงานเริ่มนำอาหารมาเสิร์ฟ

อาหารชั้นเลิศปรากฏอยู่บนโต๊ะอาหาร ราวกับภาพถ่ายในนิตยสารอาหาร

ทว่า หลิง อี้หรานไม่รู้สึกอยากอาหารสักนิด ทั้งหมดที่เธอนึกถึงมีเพียงพี่โจวและอาหยันน้อยเท่านั้น

‘ถ้าเย่ เหวินหมิงต้องการพรากอาหยันน้อยไป...’ หลิง อี้หรานนึกถึงครั้งล่าสุดที่โจว เชียนหยุนเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลด้วยอาการบาดเจ็บ

‘เย่ เหวินหมิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาหยันน้อยมีตัวตนอยู่ พี่โจวไม่อยากเกี่ยวข้องกับเย่ เหวินหมิงจนทำร้ายตัวเอง แล้วครั้งนี้...’

หลิง อี้หรานไม่อยากจะจินตนาการต่อไป

“กินสิ” เสียงเย็นชาของอี้ จิ่นหลีดังขึ้น นิ้วยาวหยิบตะเกียบที่อยู่ข้างหน้าก่อนจะคีบอาหารไปใส่ในชามของหลิง อี้หราน “ลองดูสิ อร่อยมาก”

หลิง อี้หรานพูดขึ้นอีกครั้ง “คุณช่วยพาพี่โจวกับอาหยันน้อยออกไปก่อนได้ไหม? อี้ จิ่นหลี ฉันขอร้องล่ะ ได้ไหม? ฉันกลัวจริง ๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่โจว”

“ขอร้อง?” เขายิ้มเล็กน้อย “วันนี้เป็นครั้งที่สองแล้วนะที่เธอพูดคำว่า ‘ขอร้อง’ กับฉัน”

เธอกัดริมฝีปากและยิ้มแหย ๆ เธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าเธอจะต้องใช้คำนี้กับเขาหลังจากการเลิกกัน

“เธอไม่จำเป็นต้องถามฉันหรอก แค่ฉันช่วยเธอครั้งเดียว มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะช่วยเธอเป็นครั้งที่สอง” เขาพึมพำ