บทที่ 921

“จริงเหรอ?” อี้ จิ่นหลีพึมพำ ในชั่วพริบตา กรรไกรก็ตกมาอยู่ในมือของเขา

เขาก้มมองกรรไกรในมือพร้อมกับท่าทีเย็นชา ครั้งนี้เขากลับรู้สึกอยากจะมอบชีวิตของเขาให้กับเธอ แม้ว่าเธอจะไม่ต้องการมันก็ตาม!

‘มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?’

‘ฉันไม่เคยคิดจะมอบชีวิตของฉันให้กับผู้หญิงคนไหน มีเพียงฉันเท่านั้นที่เป็นคนตัดสินใจว่าฉันจะอยู่หรือตาย ใช่ไหม? นั่นคือสิ่งที่ฉันกลัวตอนที่เลิกกับเธอไม่ใช่เหรอ?’

‘แต่เราเลิกกันไปแล้ว แล้วทำไมฉันถึงยังมีความคิดแบบนี้อยู่อีก?’

“อี้ จิ่นหลี ฉันไม่เคยคิดที่จะฆ่าคุณ” ความเงียบของเขาทำให้เธอเข้าใจผิด “ถึงเราจะเลิกกัน ตอนแรกฉันก็เศร้าและเจ็บปวด แต่ตอนนี้มันจบแล้ว ฉันจะไม่ฆ่าใครเพียงเพราะต้องเลิกกับเขา”

เขาขมวดคิ้ว เธอแค่อธิบายตัวเอง แต่ทำไมเขาถึงเจ็บปวดเมื่อเขาได้ยินเธอพูดว่ามันจบแล้ว?

“เธอไม่เคยคิดที่จะฆ่าฉันเหรอ?” เขาหันไปมองเธอ

“ใช่” เธอตอบ

“เธอไม่อยากให้ฉันตายใช่ไหม?” เขาถาม ดวงตาสีเข้มมองตรงไปที่เธอ ราวกับว่าเขาพยายามจะมองทะลุผ่านเข้าไปในความคิดของเธอ

‘ไม่อยาก... การใช้คำแบบนั้นมันทำให้รู้สึกเหมือนมีบางอะไรอย่างเกิดขึ้นระหว่างเรา’

“ฉัน... ไม่อยากให้คุณตาย” เธอตอบ ‘ใช่ แม้ว่าเราจะเลิกกัน แต่ฉันก็ไม่เคยต้องการให้เขาตายหรือเป็นอะไรทั้งนั้น ทั้งหมดที่ฉันต้องการคือให้เราใช้ชีวิตของเราให้ดี’

แม้ว่าการใช้ชีวิตให้ดีมันจะยากก็ตาม

“เพราะฉะนั้น เธอจะไม่ปล่อยให้ฉันตายใช่ไหม?” น้ำเสียงของเขาชวนเพ้อฝัน ราวกับก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ใครที่ได้ยินก็มักจะตกอยู่ในภวังค์อย่างง่ายดาย