บทที่ 960

อี้ จิ่นหลีรู้สึกแย่ที่เขาขอให้หลิง อี้หรานทำให้อาหารให้เขากินในวันนี้

“เอามือแช่น้ำเย็นไว้ เดี๋ยวฉันจัดการซุบเอง” เขาพูดขึ้น

“คุณจะทำเหรอ?” เธอรู้สึกประหลาดใจ

“ไม่ได้หรือไง?” เขาเดินไปที่หม้อ ยกฝาขึ้นแล้วมองดูซุบ จากนั้นเขาจึงเริ่มเติมเครื่องปรุงเล็กน้อยก่อนตักซุบด้วยช้อนเล็ก ๆ แล้วชิมดูก่อนจะปิดเตา

การเคลื่อนไหวของเขาดูงดงามและเป็นธรรมชาติ หลิง อี้หรานรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังดูรายการทำอาหาร

ทว่า อี้ จิ่นหลีคอยมองดูเธอเป็นครั้งคราวในขณะที่เขาเตรียมซุบ ราวกับว่าเขากังวลว่าเธอแอบดึงมือออกจากก๊อกน้ำ

หลังจากหลิง อี้หรานแช่มือในน้ำเย็นเป็นเวลาสิบนาที อาการปวดแสบปวดร้อนของเธอก็บรรเทาลง

แม้ว่านิ้วของเธอจะยังแดงอยู่นิดหน่อย แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“ยังแดงอยู่เลย” อี้ จิ่นหลีขมวดคิ้วขณะมองดูนิ้วของเธอ

“เดี๋ยวอีกสองสามวันก็ดีขึ้น” หลิง อี้หรานตอบ

ทันทีที่เธอพูดจบ เขาก็เอาปลายนิ้วของเธอเข้าไปใกล้ปากของเขาและแลบลิ้นออกมาเลียปลายนิ้วของเธอเบา ๆ ราวกับว่าเขากำลังปลอบโยนอาการบาดเจ็บที่ปลายนิ้วของเธอ

หลิง อี้หรานตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกราวกับว่าเลือดในร่างกายของเธอกำลังพุ่งไปที่ปลายนิ้ว เธอพยายามดึงนิ้วกลับ แต่เขากลับขับนิ้วของเธอไว้แน่น

เขาค่อย ๆ เปลี่ยนท่าทีจากเลียเป็นจุมพิตลงบนนิ้ว รอยจูบของเขากระจัดกระจายไปทั่วปลายนิ้วของเธอ

ดวงตางดงามคู่นั้นกำลังจับจ้องมาที่เธอ

ใบหน้าที่สับสนสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา เมื่อเธอมองดูดวงตาของเขา เธอก็รู้สึกราวกับว่าเธอกำลังจมลงไปในน้ำ

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ