บทที่ 2

ณ โรงพยาบาล

ธันวาขับรถไปจอดที่ลานจอดรถหน้าโรงพยาบาลก่อนที่เข้าจะเดินไปหยิบกระเช้าเยี่ยมไข้ซึ่งวางไว้ที่นั่งตอนหลัง แล้วเดินตามหลังมารดามุ่งไปยังทางเข้าโรงพยาบาลพร้อมด้วยสีหน้าที่ไม่เต็มใจเท่าไรนัก

"นี่ ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย แม่พาแกมาเยี่ยมไข้ไม่ได้พาแกมาฆ่าหมกโรงพยาบาล ทำหน้าแบบนี้เดี๋ยวป้านิราก็ว่าแม่บังคับแกมา" ดวงเดือนหันไปดุลูกชายที่กำลังทำหน้าบึ้งตึงให้มันไปบดบังความหล่อเหลาเสียอย่างนั้น

"ก็แม่บังคับผมจริง ๆ นี่" ธันวาเถียงผู้เป็นแม่ทันควัน จะนอนก็ไม่ได้นอนต้องมาตะลอน ๆ เยี่ยมว่าที่แม่ยายที่เขายังไม่ได้ตกลงปลงใจจะเป็นเขย

"ถ้าเข้าไปในห้องก็ช่วยยิ้มหน่อย รักษาหน้าแม่หน่อย" ดวงเดือนไม่รู้จะจัดการความยอกย้อนของลูกชายอย่างไรแล้ว ได้แต่ขอร้องว่าถ้าเข้าไปในห้องผู้ป่วยก็ช่วยลดความบึ้งตึงลดสักนิด

"หนูรินคงจะมาเฝ้าป้านิราแล้ว แกน่าจะได้เจอน้อง" ดวงเดือนบอกแก่ลูกชายขณะที่เดินผ่านห้องโถงกว้างเพื่อไปยังลิฟต์ที่อยู่ด้านในตึก เพราะปกติกลางคืนจะเป็นกรวิทย์ที่เป็นคนเฝ้าภรรยา กลางวันรินรดาถึงจะมาเปลี่ยนผู้เป็นพ่อให้ไปพักผ่อนที่บ้าน

"จะเจอทำไมให้เสียสายตา.." ธันวาพูดเสียงแข็งขัดใจเมื่อแม่แสดงเจตนารมณ์ชัดเจนว่าการมาเยี่ยมไข้คราวนี้ท่านมีแผนที่จะให้เขาพบกับผู้หญิงดำถ่านคนนั้น แต่เสียงทุ้มก็ต้องขาดหายไปในท้ายประโยคเมื่อสายตาไปปะทะกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเข้า เธอคนนั้นมีรูปร่างเพรียวแต่หน้าอกหน้าใจช่างใหญ่โตเกินตัวตรงตามสเปคเขา ช่วงเอวคอดกิ่วที่มีสะโพกอิ่มรับอย่างเหมาะเจาะ แม้ว่าเธอคนนั้นจะสวมเพียงเสื้อยืดพอดีตัวและกางเกงขาสั้นครึ่งขาอ่อนแต่ความขาวเนียนกระจ่างนั้นพุ่งเข้าชนสายตาเสือร้ายอย่างเขาอย่างจัง

"ถ้าสวย ๆ แบบนั้นค่อยน่าเจอ.." ธันวาพูดเสียงละเมอก่อนจะชะลอความเร็วเท้าลงไม่ได้ก้าวตามมารดา สายตาคมจ้องมองเด็กสาวคนที่กำลังพูดคุยกับเพื่อน ๆ อยู่ใกล้ ๆ โต๊ะประชาสัมพันธ์โรงพยาบาล เธอคนนั้นหันหน้ามาทางเขาแต่เธอไม่ได้เห็นว่าเขามองเพราะเธอมัวแต่คุยกับเพื่อนหญิงสองคน

ปากเอิบอิ่มเป็นกระจับน่าลิ้มลองความนุ่มความหวานกำลังขยับคุย ตากลมโตสดใสเป็นประกายเมื่อเพื่อนพูดถูกใจก่อนจะหัวเราะคิกคักเบา ๆ ยกมือเล็กขาวเนียนป้องปากไว้เพราะความเกรงใจผู้อื่นว่าจะรำคาญเสียงตน ธันวาเผลอยิ้มตามเด็กสาวอยากรู้ว่าเพื่อนของเธอพูดอะไรทำไมเธอถึงได้ชอบใจได้ขนาดนั้น

ธันวาลากสายตาดุจเสือร้ายของตนลงไปมองอกใหญ่ที่กะด้วยสายตาคงจะเป็นคัพดี มันกำลังสั่นกระเพื่อมในยามที่หญิงสาวหัวเราะ มองแล้วก็คิดว่าคงจะบีบหยุ่นมือน่าเข้าคลุกวงในอย่างที่สุด ลำคอหนาลอบกลืนน้ำลายหนืดลงคอขณะที่กำลังมองเด็กสาวดั่งคนโรคจิตก็ไม่ปาน

"สวยแบบไหน.. อ้าว นั่นหนูรินนี่นา" ดวงเดือนได้ยินคำพูดแว่ว ๆ ของลูกชายจึงได้หันกลับมา เธอมองตามสายตาของธันวาจึงได้มองตามไปก็พบว่าเป็นรินรดา ลูกสาวของผู้ป่วยที่เธอจะขึ้นไปเยี่ยมยืนอยู่ตรงนั้น

"คนไหนแม่ คนผิวคล้ำ ๆ เหรอ?" ธันวาหันมามองหน้ามารดาขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อได้ยินว่าหนึ่งในสามสาวนั้นมีเด็กที่ครอบครัวเขาจ้องจะจับคู่รวมอยู่ด้วย เขารีบกวาดสายตามองทุกคนก็เห็นเด็กสาวที่ยืนหันข้างผิวคล้ำตัวผอมเล็กอยู่ในวงสนทนากับเด็กสาวที่เขาต้องตา

"ไม่ใช่ ๆ คนใส่เสื้อสีขาวต่างหาก" ดวงเดือนตอบก่อนจะเดินเข้าไปใกล้กลุ่มเด็กสาว

ธันวารีบตวัดสายตาพุ่งมองไปยังกลุ่มนั้นอีกครั้ง คนที่สวมเสื้อสีขาวในกลุ่มก็มีแต่เด็กสาวที่เขาลืมตัวจ้องมองอยู่คนเดียว