ไออุ่น | ปัญหาของเพื่อน และปัญหาของผัว

ซินน์กับน้ำปั่นอ้าปากค้าง

“กูทะเลาะกันจริง เรื่องอาบน้ำ”

“ห้ะ? ทำไม มึงแย่งป๋าใช้สบู่เหรอ” น้ำปั่นมันช่างคิดนะ! กูจะไปทะเลาะอะไรเรื่องสบู่

“บ้า! เขากลัวกูลื่นในห้องน้ำน่ะสิ กลัวแบบเวอร์วัง!”

“ฮ่า ๆ ปกติ สามีกูก็เป็น..นาวินวางแผ่นกันลื่นเต็มห้องน้ำเลย” มนุษย์พ่อเป็นแบบนี้กันหมดเหรอเนี่ย

“มึงทะเลาะกับป๋ายังไง กูนึกไม่ออก”

“เขาพูดเสียงดัง ว่าทำไมอาบน้ำไม่รอ! กูเลยบอกว่า อะไรนักหนา ลูกกูเหมือนกันป่ะ เบื่อว่ะ”

“เบื่อว่ะ?” ทุกคนเบิกตากว้าง

“เออ… กูบอกว่า กูเบื่อ”

“แรงอ่ะ ป๋าน้อยใจตาย พูดอะไรไม่คิด ที่ป๋าบ่นมึงเพราะห่วงมึงห่วงลูกป่ะ” นี่กฺูผิดเหรอเนี่ย!

“แล้วทำไมต้องขึ้นเสียงวะ ตอนนั้นกูก็หงุดหงิดจริง ๆ นี่หว่า ซินน์พี่มึงอ่ะ เยอะเกิน”

“โอ้ย! ถ้าพี่กูเยอะ พี่น้ำปั่นคงโคตรเยอะ ทุกวันนี้แทบจะอุ้มกูอยู่แล้ว แต่พ่อเห่อลูก กูเข้าใจเขา”

ง่ะ... ทำไมเหมือนกูผิดอยู่คนเดียว

“ป๋าเยอะไปก็จริง แต่มึงก็พูดแรงไป…” กูจะมาเผือกเรื่องปลายฟ้าซะหน่อย ทำไมโดนเองวะเนี่ย

ผัวก็ไม่โทรมาง้อเลย หรือกูผิดจริง ๆ ฮือ… ถ้าโดนเทนี่ฮาเลยนะ คนอื่นจะคิดว่าไง จะคิดว่าผัวตกใจหน้าสดกูไหม!

“ทำไง กูต้องง้อเหรอ?”

“เออ!” ฉันล้วงมือถือในกระเป๋ามาดู อยากรู้ว่าเขาอัพสเตตัสด่ากูไหม จะโกรธจะงอนอะไรได้หมด แต่อย่าเทกันนะเว้ย หาผัวรวยว่ายากแล้ว นี่ผัวทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้ง... ใหญ่ (ตำแหน่ง ๆ)

“เออ ๆ ค่อยกลับไปง้อ ขอเผือกเรื่องเพื่อนก่อน พลาดไม่ได้ ๆ” พวกมันส่ายหน้าแล้วเริ่มโทรตามปลายฟ้า จนปลายฟ้ามันเดินเข้ามาในร้าน

“ไม่ต้องโทร กูมาแล้ว” ยิ้มมาเลย เมื่อคืนคงสนุกสนานเลยสิท่า อุ๊ย… กูคิดอะไร

“มึงกับพี่นาวาคือยังไง” พอปลายฟ้านั่งปุ๊บ น้ำปั่นก็เปิดประเด็นทันที

“น้ำปั่น มึงไม่อ้อมเลยนะ อืม… ก็คุย ๆ กันอยู่ ไม่ได้อะไร” ตอบแบบดารา กูหมั่นไส้ชะมัด

“เอาดี ๆ ได้กันยัง” น้ำปั่นคนตรง!

“...” เงียบ ปลายฟ้าเงียบและมองหน้าเราทุกคน

“ยังล่ะสิ มึงเรียบร้อยกูรู้” ไอ้ซินน์ตบไหล่ปลายฟ้าเบา ๆ แล้วยิ้มกว้าง จนปลายฟ้าส่ายหน้า

“กูไม่ได้้เรียบร้อยอย่างที่มึงคิด กูอยากมีผัวใจจะขาด แต่... กูไม่ไว้ใจใครเลย” หน้าปลายฟ้าเศร้าลงทันที จนฉันรู้สึกหน่วงในใจแปลก ๆ

เหมือนมันมีอะไรเก็บไว้เยอะมาก และดูอึดอัดมาก ถึงฉันจะโง่ แต่ฉันก็พอจะดูออก

“ทำไมวะ... มึงมีอะไร มึงเคยโดนเทเหรอ?” น้ำปั่นขมวดคิ้วสงสัย มันจะเคยโดนเทได้ไง เท่าที่จำได้มันไม่เคยมีแฟนเลยนี่หว่า

“ป่าว...” ปลายฟ้าเว้นช่วงพักนึง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้น และมองพวกเราทุกคน

“แม่กูต่างหากที่ถูกเท... กูไม่มีพ่อแท้ ๆ พวกมึงก็รู้ เหมือนกูโอเคนะ แต่ไม่ใช่ว่ากูจะไม่อยากรู้ว่าพ่อกูเป็นใคร”

“ทำไมมึงไม่ตามหา” ไอ้ซินน์รีบเสนอทันที ตอนนี้น้ำตามันคลอเบ้าแล้ว

“แม่กูไม่ให้ยุ่งเลย ไม่พูด ไม่บอกอะไร กูไม่มีข้อมูลพ่อตัวเองสักอย่าง ทุกวันนี้ได้แต่มองหน้าตัวเอง แล้วจินตนาการว่าพ่อหน้าตาเป็นยังไง”

ปลายฟ้าไม่ร้องไห้เลยสักนิด ถึงสีหน้า และแววตามัน จะเศร้าแค่ไหนก็ตาม มีแต่พวกเราที่มองเพื่อนตัวเองที่เข้มแข็งจนทนไม่ไหว น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม

“ทำไม… แม่มึงไม่ยอมบอกวะ นั่นพ่อมึงนะ”

“แม่เคยบอกว่า... พ่อกูเลว ถ้ากูมีพ่อเลว ๆ แบบนั้น อย่ามีดีกว่า”

มันเลย... ไม่ไว้ใจใครงั้นเหรอ?

“ที่มึงไม่ไว้ใจ...”

“ใช่ ขนาดพ่อแท้ ๆ กู… แม่กูยังบอกว่าเลวเลย แล้วผู้ชายคนอื่นล่ะ”

“มึง… ผู้ชายเหมือนกันทุกคนซะที่ไหน อย่าคิดมากสิ ที่มึงคุยกับนาวา มึงไม่มีความสุขเหรอ” ปลายฟ้าส่ายหน้าเบา ๆ