ไออุ่น | วันที่เรา...

เวร เวรกรรมอะไรของกู!

“พ่อแม่มึงรู้แล้วเหรอซินน์!” ไอ้ซินน์อมยิ้ม

“อื้ม เพราะคุณพ่อคุณแม่ชอบเช็คกล้องวงจรปิด... เวลาไม่อยู่บ้าน”

กรี๊ด... โถมมาให้หมดเลย กูจะบ้า! ทุกอย่างมันกลับกันหมด ตอนนี้เป็นฉัน... ที่เดินไปเดินมารอบห้องแทน

“น้ำปั่นสงสัย แต่ยังไม่แน่ใจ... ตอนนี้ป้าหวานอยากได้พี่เวียร์เป็นลูกเขยมาก กูก็ไม่รู้เหมือนกัน... ว่าน้ำปั่นมันกำลังจะทำอะไร...” ฉันหยุดเดินทันที ก่อนจะหันไปหาไอ้ซินน์แล้วน้ำตาไหลอาบแก้ม

“มึง... ถ้าน้ำปั่นชอบพี่มึงจริง มึงว่ากู... ควรถอยไหม คือกูยังไม่ได้เป็นอะไรกับพี่มึงไง แค่เดท ไม่มีสิทธิ์อะไรสักอย่าง คือ... คือ ฮือ ๆ กูร้องทำไม แม่ง!”

ฉันทนไม่ไหวเอามือปิดหน้า นั่งลงกับพื้น... ร้องไห้โฮ

น้ำตามันไหลออกมาเอง มันไหลออกมาไม่หยุดเลย! ตอนนี้เหมือนฉันเจอทางตันจริง ๆ ฉันหมดหนทาง จะเดินไปทางไหนก็ทรมานไปหมด พ่อแม่เขารู้ ไม่นานคงถึงหูพ่อแม่ฉัน และไม่นานก็ถึงหูน้ำปั่น... ถ้าน้ำปั่นชอบเขา? มันมีสิทธิ์มากกว่าฉันอีก มันสนิทกับเขา เขาดูอ่อนโยนกับมันมาก!

“มึง...” ไอ้ซินน์พยายามแกะมือฉันออกจากหน้า... แต่ฉันปิดไว้แน่น เพราะยิ่งมองหน้าไอ้ซินน์ มันยิ่งเหมือนฉัน... กำลังมองหน้าเขา!

“ไม่ กูไม่เปิด... ซินน์มึงกอดกูหน่อยได้ไหม ฮือ ๆ” แล้วไอ้ซินน์ก็กอดฉันทันที

จนฉันกลืนก้อนสะอื้นลงคออึกใหญ่ แล้วตัดสินใจพูดทุกอย่างกับมัน

“ฮึก ๆ กูจะทำยังไง กูไปไหนไม่ถูกแล้ว ทั้งที่กูอยากไปให้พ้น ๆ แต่ทำไมกูหมดหนทาง ทำไมกูรู้สึกแย่ขนาดนี้วะ กูผิดเองที่ใจง่าย ผิดเองที่ยอมพี่มึงง่าย ๆ ง่ายจนกูรู้สึกไร้ค่า ซินน์... กูต้องชอบพี่มึงแล้วแน่ ๆ หรือกูรักไปแล้ว หรือเชี่ยอะไรวะ! ทำไมกูสับสน คิดเยอะแทบจะเป็นบ้าขนาดนี้! ฮือ ๆ”

ทุกอย่างเงียบ เงียบจนฉันได้ยินเสียงถอนหายใจข้าง ๆ

“หยุดร้องได้แล้ว...” แล้วก็... เสียง!

ฉันรีบเอามือออกจากหน้าทันที ก่อนที่ฉันจะเห็นเขา... กำลังนั่งกอดฉันอยู่!

“คุยกันเอง เบื่อพวกปากแข็ง ไปละ” แล้วไอ้ซินน์ก็เดินออกไปจากห้อง... ทิ้งฉันไว้กับเขาสองคน

“เป็นอะไร” จนเขาถามขึ้นมาเรียบ ๆ

“ฮือ ๆ ถามทำไม! กอดทำไม นี่ที่ทำงานนะ เดี๋ยวใครก็เข้ามาเห็น “ ฉันพยายามแกะแขนเขาออก แต่เขากลับกระชับกอดฉันแน่นกว่าเดิม

“งั้นก็หยุดร้อง นี่ที่ทำงาน!” ฮือ ๆ นี่คือปลอบกูใช่ไหม

“แล้วทำไมอยู่ที่นี่ น้ำปั่นล่ะ!” เขาถอนหายใจ แล้ว คลายกอดออกมาเช็ดน้ำตาให้

“น้ำปั่นเกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันแค่มาฟังความรู้สึกคนบางคน ที่เคยหาว่าฉันเป็นโรคจิต!” แม่ง ได้ยินหมดเลยเหรอวะ ไอ้ซินน์กูเกลียดมึง...

“ก็โรคจิตจริง ๆ ฮือ ๆ เนี้ยบอะไรนักหนาก็ไม่รู้ โคตรเกลียดเลย!” แล้วเขาก็เอามือมาบีบปากฉัน... ให้ฉันหยุดพูด

“เกลียดหรือ... ชอบ”

“ถ้าเป็นอันหลัง เราคงรู้สึกเหมือนกัน” หะ!

ฉันเบิกตากว้าง จ้องหน้าเขา ที่ตอนนี้กำลังโน้มเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะเอามือที่บีบปากฉันออกไป แล้วก้มมาประกบจูบแทน

จนฉันหลับตาลงช้า ๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย

และเขาก็ค่อย ๆ ถอนจูบออกมา... เช็ดมันอีกครั้ง

“ฉันว่าเรา... ควรคบกันจริงจังได้แล้ว” ฉันเหมือนหยุดหายใจไปชั่วขณะ ได้แต่มองคนตรงหน้าอึ้ง ๆ แล้วเอื้อมไปจับแก้มเขาทั้งสองข้าง

“นะ... นายขอฉันคบเหรอ ฮือ ๆ นี่ใช่นายไหมเวียร์ ฮือ ๆ” ฉันบีบแก้มเขา อยากรู้ว่า... ใช่เขาจริง ๆ รึป่าว จนเขาถอนหายใจใส่ แล้วพูดว่า

“เอามือออกไป”