ซินน์ | 60%

กดความรู้สึกตัวเอง? ฉันนั่งนิ่งไม่ตอบอะไร จนเขาถอนหายใจใส่ฉัน แล้วออกรถ

ฉันนั่งเงียบตลอดทาง มีแต่เขา… ที่จอดรถติดไฟแดงทุกครั้ง จะเอื้อมมือมาบีบมือฉัน ฉันได้แต่มองการกระทำเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่บางครั้งก็เอามือฉันไปหอม ทำอยู่แบบนั้นล่ะสลับกัน จนถึงบ้าน...

จอดรถปุ๊บเขาก็ลงมาช่วยฉันถือกระเป๋าทันที ก่อนที่มืออีกข้างจะกุมมือฉันแน่น แล้วพาฉันเดินเข้าบ้าน

ในบ้านเงียบมาก ทุกคนคงขึ้นไปนอนกันหมดแล้ว ฉันจึงรีบเดินขึ้นบันไดไปห้องตัวเอง... ไม่อยากเสียงดังรบกวนคนอื่น พอบิดลูกบิด... เปิดประตูเข้าไปในห้อง...

ดอกไม้? ดอกไม้เต็มไปหมดเลย ดอกไม้ ดอกไม้ นั่นก็ดอกไม้

ข้าง ๆ ประตูมีลูกโป่งลอยอยู่เต็มไปหมด มันเป็นรูปหัวใจสีชมพู และมีโน้ตเล็ก ๆ ห้อยลงมาหลายแผ่น

ฉันเดินเข้าไปหามันช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หยิบโน้ตพวกนั้น... อ่านทีละแผ่น... ทีละแผ่น...

‘ขอโทษ’

‘ขอโทษ’

‘ขอโทษ’

‘รักซินน์นะ... ซินน์ของนาวิน’

ฉันเอามือปิดปากแน่น ตอนนี้ขาสองข้างมันเริ่มจะอ่อนแรง ฉันก้าวไปข้างหน้าไม่ไหวแล้ว... ทุกอย่างในหัวฉัน มันกำลังตื้อไปหมด... เหมือนฉันกำลังรอมันมาตลอด รอคำพวกนี้ รอความรู้สึกนี้ รอเขากลับมา รอเขากลับมาง้อ...

ดอกไม้แต่ละช่อถูกตั้งเรียงกันเป็นทางยาว จนถึงเตียงนอน... ฉันเดินตามทางดอกไม้นั้นไปช้า ๆ ก่อนจะไปหยุดยืนตรงปลายเตียง แล้วมองภาพตรงหน้า ซึ่งมันทำฉัน... แทบจะหยุดหายใจ

รูปเราสองคน... ตั้งแต่คบกันวันแรก ม.1 เขายื่นกล่องป๊อกกี้สีแดงให้ฉัน และบอกกับฉันว่า

‘ขอดูแลซินน์ได้ไหม’

ข้าง ๆ มีรูป ม.2 ม.3 ที่วางเรียงสลับกันเป็นแถว

มาจนถึงม.ปลายที่เขาหอบดอกกุหลาบสีขาวช่อโตมาให้ฉันที่โรงเรียน ภาพทุกอย่างอยู่ ๆ มันก็เด้งขึ้นมาในหัวฉัน มันค่อย ๆ เลื่อนตามรูปที่เขาวางไว้บนเตียง... เหมือนกำลังฉายภาพฟิล์มที่มีเรื่องเล่า แสนจะน่ารัก ของเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายคู่นึง

ฉันก้มหน้ามองมันตัวสั่นเทา ปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาช้า ๆ ไหลออกมาเป็นสาย... ไหลจากความรู้สึกจริง ๆ ความรู้สึกที่ฉัน… รักผู้ชายคนนี้สุดหัวใจ รักเขามาตลอด รักเขาแค่คนเดียว

คำบอกรักแต่ละคำ… มันกำลังดังขึ้นมาในหัวฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดังสลับกับคำปลอบโยนของเขา… ในวันที่ฉันอ่อนแอ ในวันที่ฉันไม่มีใคร วันนั้น… ฉันมีแต่เขา เขา และเขา

‘อย่าร้องนะ… นาวินจะดูแลซินน์เอง’

เด็กผู้ชายคนนึงกำลังยื่นมือมาหาฉัน... ฉันได้แต่นั่งมองมือเล็ก ๆ นั้นทั้งน้ำตา ก่อนจะตัดสินใจ... เชื่อใจเขาและจับมือนั้น... ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

มือเล็ก ๆ ของเด็กผู้ชายที่ชื่อนาวิน… กุมมือฉันเดินไปตลอดทาง ทางที่เราเจออุปสรรค ทางที่เราเจอปัญหา… ทางของเราที่ผ่านกันมา ทั้งเสียงหัวเราะ… และคราบน้ำตา

แต่เราก็ผ่านมันมาได้... จนถึงวันนี้ยี่สิบหกปีที่เรารู้จักกัน และสิบสี่ปีที่เรารักกัน ฉันได้แต่งงานกับเขา... เด็กชายที่ชื่อนาวินคนนั้น

ขาสองข้างกำลังก้าวไปช้า ๆ ฉันเดินไปหยิบดูรูปแต่งงาน... ที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะ ผนังห้อง และหัวเตียง

รอยยิ้มที่มีความสุขของเขา... แตกต่างกับฉันที่เผลอหลงลืมมัน ลืมความรักของเรา

จนฉันค่อย ๆ หันกลับมาเจอเขา เขาที่กำลังยืนยิ้มให้ฉันทั้งน้ำตา

นาวินเดินเข้ามาหาฉัน... เขามองฉันที่สะอื้นไห้เหมือนใจจะขาด ก่อนที่จะส่งมือนุ่ม ๆ มือเดิมขึ้นมา... เช็ดน้ำตาให้ฉันช้า ๆ

“ไม่ร้องนะ... ซินน์ของนาวิน” ฉันหลับตาลง... บีบน้ำตาหยดสุดท้ายออกไปให้หมด ก่อนจะพยายามเพ่งมองดูเขาให้ชัด ๆ แล้วโผเข้าไปกอดผู้ชายที่ฉันรักแน่น

“ฮือ ๆ ซินน์ไม่ถามแล้ว... ว่าทำไม ไม่อยากถามอะไรอีกแล้ว ซินน์รู้แล้วนะ ว่าทุกอย่างเพื่อใคร... ขอบคุณนะที่ทำเพื่อกันมาตลอด นาวินของซินน์ นาวินของซินน์คนเดียว ฮือ ๆ”

เขากอดฉันแน่น แน่นจนฉันรู้สึกถึงไหล่ที่สั่นเทาของเขา แล้วมือนุ่ม ๆ ที่ฉันคุ้นเคยก็กำลังลูบหัวฉันเบา ๆ จนไหล่ฉันมันเริ่มเปียก เปียกไปด้วยน้ำตาเขา

“เด็กซน เด็กเอาแต่ใจคนเดิม... ที่รอแฟนง้อ ขอโทษนะซินน์... ที่บินกลับมาง้อไม่ได้ ขอโทษจริง ๆ คำพูดขอโทษ... มันคงไม่เหมือนการกระทำใช่ไหม ซินน์ถึงรอมาตลอด นี่ไงซินน์... นาวินกลับมากอดแล้ว กลับมาหอมแก้มป่อง ๆ นี้แล้ว ดีกันนะครับ... คนดี”

ฉันถอนกอดออกมามองเขาทั้งน้ำตา ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เขาช้า ๆ

“ถ้าซินน์ดีกับนาวินแล้ว... นาวินจะพาไปกินไอติมใช่ไหม” เขายิ้มกว้าง แล้วหยิกแก้มฉันเบา ๆ

“ครับ”

“แฟนซินน์น่ารักจัง...”

“แฟนซินน์น่ารักอยู่แล้ว”

ฉันยิ้มกว้างแล้วกอดเขาแน่น เรากอดกันอยู่เนิ่นนาน นานจนคนตรงหน้าผละออกมา แล้วหอมแก้มฉันอีกฟอดใหญ่

“ซินน์ปวดหัวไหม...” ฉันส่ายหน้ารัว กอดเขาแน่นกว่าเดิม... คิดถึงจัง คิดถึงคนนี้ที่สุดเลย

“ไม่ปวด... ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ” เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วลูบผมฉัน

“นั่นไง... ซินน์ของนาวินจริง ๆ รักซินน์คนนี้ที่สุด” ฉันถอนกอดออกมาอีกครั้ง แล้วโน้มไปจุมพิตริมที่ฝีปากเขาเบา ๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น

ทำไมฉันรักผู้ชายคนนี้ได้มากขนาดนี้ รัก... รัก รัก มาก ๆ รักจนอธิบายไม่ถูก

“มองอะไร” มือนุ่มแตะที่ปลายจมูกฉันเบา ๆ จนทำฉันยิ้มให้เขาจนตาหยี