น้ำปั่น | ผู้มาขอ แต่พ่อ...

ขึ้นรถมาพี่นาวินก็ไม่คุยกับฉันสักคำ อารมณ์สองขั้วมาก หน้าตาดูโมโห แต่พอไอ้ซินน์ถาม หน้าก็ซอฟลง กลายเป็นคนอ่อนโยนทันที

ลองเป็นกูถามดูดิ... เละ!

“มึงหิวป่าววะ” แล้วไอ้ซินน์ก็หันมาถาม มันคงอยากบรรเทาอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของฉัน

“ไม่หิว มึงหิวเหรอ… แวะกินก่อนก็ได้” มันไม่ตอบฉัน และหยิบมือถือขึ้นมาเล่น

‘ตึ้ง~’ LINE

Zinn: ได้กันรึยัง

แม่ง! มือถือกูแทบหลุดมือ คำถามมึงยิงตรงเข้าประเด็นมาก ช่วยอ้อมให้กูทำใจตอบก่อนไม่ได้รึไง!

ฉันเหลือบมองมันแว๊บนึง แล้วพิมพ์ตอบไป

ฉัน: อืม เจ็บ... แต่เสียวจัง

ตรงมาตรงกลับ! อ้อมทำไมให้เสียเวลา ถึงทางข้างหน้า ฉันจะโดน พ่อแม่และพี่ชาย ฆ่าตายก็ตาม

Zinn: ป้องกันรึป่าว ใส่ถุงยางไหม ไม่ก็ยาคุมฉุกเฉิน กูเคยไปซื้อยาคุม เภสัชเคยเอาให้ดูด้วย แบบที่มีสองเม็ดอ่ะ

เออกูรู้! ทำเป็นบอก... เชื่อไม่ได้เลย ปล่อยสบาย ๆ รอเมนส์มาถึงกินยาคุมเหมือนมัน ไงล่ะ… กว่าเมนส์จะมาให้กินยาคุมท้องซะแล้ว

ฉัน: ซื้อยังไงดีวะ เฮ้อ ผัวมึงจะกินหัวกูแล้ว

Zinn: กูลงไปซื้อให้ ว่าแต่… ตอนนี้ร้านขายยาที่ไหนเปิด

ฉัน: บันเทิงไปอีก งั้นพรุ่งนี้ต้องกินแต่เช้าแล้วล่ะ มึงไม่ต้องทำเป็นถามอะไรกูแล้วนะ แค่นั่งสวดมนต์ให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองกูก็พอ

Zinn: ทำไมไม่รอสวดอภิธรรมไปเลยทีเดียว

ฉัน: ดอกไม้...

“ซินน์หิวไหม… กินอะไรก่อนไหม…” แล้วพี่นาวินก็หันไปถามไอ้ซินน์อย่างอ่อนโยน จนมันรีบเก็บมือถือที่คุยกับฉันลง แล้วหันไปยิ้มให้

“ไม่กินค่ะ ไม่หิว ๆ”

“ตัวเล็กล่ะลูก วันนี้แม่พานอนดึก หิวไหมครับ” พอรถจอดติดไฟแดง พี่นาวินก็โน้มไปลูบท้องไอ้ซินน์

โอ้โห… คนละเรื่องกับเมื่อกี้เลยเว้ย...

“ลูกก็ไม่หิว ง่วงมากกว่า พ่อกลับบ้านได้แล้ว” แล้วไอ้ซินน์มันก็หันไปตอบแทนลูก แหวะ… อยู่กับสองคนนี้ทีไร ฉันขนลุกทู๊กที หวานมาก หวานตั้งแต่สมัยมัธยมจนถึงตอนนี้!

“ใช่ ๆ กลับบ้านได้แล้วพี่นาวิน ง่วงค่ะ” ฉันยิ้มกว้าง แล้วขยับไปเกาะเบาะรถ

จนพี่นาวินหันมาถอนหายใจใส่

“เงียบไปเถอะ!”

“ค่ะ” เห็นไหม กับกูเป็นแบบนี้!

กูก็นั่งเงียบๆ เงียบจนถึงบ้านเนี่ยล่ะ โชคดีมาก ที่พ่อแม่นอนแล้ว พี่นาวินจึงไม่สามารถทำอะไรฉันได้ ...ได้แต่เดินผ่านห้อง แล้วหันมาทำหน้าเซ็งๆใส่

“ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ดีกว่านาวิน ซินน์ง่วง” พอพี่นาวินทำท่าจะเคาะประตูห้องแม่ ไอ้ซินน์ก็กอดแขนไว้ทันที

“ครับ… ป่ะ” ได้ผล! พี่นาวินหันมาจิกตาใส่ แล้วโอบไหล่ไอ้ซินน์เข้าห้องทันที เริศ! ไม่อยากจะเชื่อ… ว่าไอ้ซินน์ช่วยต่อชีวิตฉันได้!

โล่ง…

พอฉันไขกุญแจเปิดห้องเข้าเมา แอร์ก็เย็นเฉียบพร้อมนอน แต่ฉันไม่ลืมที่จะไลน์ไปบอกเขาก่อน จนเลื่อนไปเห็นแชทไคล์ ที่ค้างไว้อยู่

LINE

KAI: บินปารีส เอาอะไรไหม?

ฉัน: ไม่ค่า กลับเมื่อไหร่ ขับเครื่องบินดี ๆ นะ

KAI: (ข้อความอัตโนมัติ)

บินอยู่ครับ แลนด์เมื่อไหร่จะตอบ

สงสัยอยู่บนเครื่องจริง ๆ

แล้วฉันก็หลับเป็นตาย เหนื่อยมาก! ระบมไปหมด… ทั้งช่วงล่าง ทั้งบั้นท้าย โคตรทรมาน ไม่เคยคิดเลย ว่าครั้งแรก มันจะทำฉันคลานลงจากเตียงได้ขนาดนี้