บทที่ 4

ไชยารีบเรียกสติตัวเองกลับมาแล้วขยับเพื่อให้นอร์เวย์มีทางออก

"มองอะไรอยู่" นอร์เวย์มองไปตามสายตาที่ไชยามองเมื่อสักครู่ ก็เห็นว่ารถคันนั้นกำลังเคลื่อนตัวออกไป

"ผมยังคงยืนยันคำเดิม"

"คำเดิมอะไรของคุณ"

"เสียดาย.."

"เป็นเอามาก" นอร์เวย์ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปที่รถ

และไชยาก็รีบเดินตามมาที่รถ ส่วนมากไชยาจะติดรถไปที่ไซต์งานกับนอร์เวย์ เพื่อประหยัดค่าน้ำมัน เพราะยังไงทั้งสองก็ทำงานและพักอยู่ที่เดียวกัน

พอมาถึงไซต์งาน ตอนนี้ตรงที่รวมกลุ่มเข้าแถวกำลังมีกิจกรรมประจำวัน เขาเป็นสถาปนิกก็เลยไม่ต้องได้ไปรวมกลุ่มกับคนงาน เพราะงานของเขาไม่ได้เกี่ยวกับความปลอดภัย แต่มีบางครั้งถ้ามีการคุยเรื่องแบบพวกเขาต้องได้ไปร่วมด้วย

"นั่นสถาปนิกคนใหม่นี่"

"มีอะไร" นอร์เวย์ชะโงกหน้าไปมองเล็กน้อยแต่ก็ยังคงขับรถต่อ

"เธอเข้าใจผิดหรือเปล่าว่าต้องไปเข้าแถวกับพวกคนงาน" ไชยามองไปก็เห็นว่าเธอคนสวยลงรถแล้วก็เดินไปรวมกลุ่ม

ทั้งสองขับรถมาจอดหน้าออฟฟิศ แล้วก็เดินเข้าไปด้านใน

"คงเป็นโต๊ะทำงานของสถาปนิกคนใหม่ล่ะสิ" เข้ามาถึงก็เห็นว่ามีโต๊ะทำงานอีกตัววางอยู่ข้างๆ โต๊ะของทั้งสอง

"คงใช่" นอร์เวย์ไม่ได้สนใจ พอวางของไว้แล้วก็เดินไปที่โรงอาหารเพื่อหาอะไรรองท้องก่อน

หญิงสาวหน้าหวานที่เข้ามาใหม่เป็นจุดสนใจของหลายคนมาก เธอมีทุกอย่างครบทั้งหมวกเซฟตี้ และอุปกรณ์ เพื่อพร้อมในการรวมแถวกับคนงาน

พอถึงช่วงกิจกรรมออกกำลังกายยืดเส้นยืดสาย ปิ่นมุกก็ทำตามจังหวะที่ทุกคนทำกันทุกวัน เรื่องแบบนี้เป็นพื้นฐานของคนที่ทำงานเกี่ยวกับด้านนี้อยู่แล้ว

"คุณใช่ไหมคะที่เป็นสถาปนิกเข้ามาใหม่" เซฟตี้สาวคนหนึ่งทัก

"ใช่ค่ะ" ทั้งสองมองเครื่องแต่งกายของกันและกันก็ดูออกแล้ว ว่าใครอยู่ในตำแหน่งไหน

"คุณเก่งจังเลยนะคะ ที่ทำงานด้านนี้ได้"

"คุณก็เก่งนะคะ การเป็นเซฟตี้ไม่ใช่ง่ายๆ" ทั้งสองชมกันไปมา "ถ้างั้นฉันขอถือโอกาสแนะนำตัวเลยนะคะ ฉันชื่อปิ่นมุกจะเรียกว่าปิ่นเฉยๆ ก็ได้ค่ะ"