บทที่ 7

ตอนที่7 ลบภาพจำ

มายด์หยุดไปถึงสองวันกว่าจะกล้ามาเรียน ร่องรอยที่ถูกคนเลวประทับบนร่างกายเริ่มจางลงแต่ถึงอย่างนั้นบางจุดเธอก็ยังต้องใช้รองพื้นปิดทับมันช่วยอยู่ดี

“ไอ้จ่อย!”

“กรี๊ด!!!”

“เฮ้ย!” บิวหน้าเหลอเขาไม่คิดว่าเธอจะตกใจมากขนาดนี้...มากขนาดที่กรี๊ดเสียงดังสุดแล้วน้ำตาไหลออกมา

“มายด์ ขอโทษไม่คิดว่าจะตกใจขนาดนี้”

“ไอ้บิวเพื่อนมึงเป็นผู้หญิงไอ้ห่า” รุ่นพี่ที่นั่งไม่ไกลเอ่ยขึ้นเพราะตกใจกับเสียงกรีดร้องของมายด์ด้วยเหมือนกัน

“ปกติผมก็แกล้งมันแบบนี้ แต่วันนี้แปลก” มายด์พยายามปรับลมหายใจให้กลับเป็นปกติ แต่ก็เหมือนว่าเธอยังหวาดระแวงไม่หายเพราะมือยังสั่นจนควบคุมมันไม่ได้

“เฮ้ย เป็นอะไร”

“ปะ..เปล่า” แม้จะหลุดพิรุธไปตั้งหลายข้อ แต่เพราะเพื่อนสนิทของเธอเป็นผู้ชายเลยไม่ได้ถูกซักไซ้อะไรมากนัก

“เอ๋อแบบนี้จะเรียนไหวเหรอ”

“ไหวสิ” เธอฝืนยิ้ม ก่อนจะบีบมือแน่นเมื่อเห็นโจกำลังเดินตรงมาหา

“สวัสดีครับพี่โจ”

“อืม”

“สวัสดีค่ะพี่โจ”

“ไงเรา หายไข้แล้วใช่ไหม”

“หาย..หายแล้วค่ะพี่โจ” เธอตอบเสียงติด ๆ ขัด ๆ อย่างควบคุมตัวเองไม่ได้จนทำให้รุ่นพี่หนุ่มขมวดคิ้วมอง

“ไปนอนพักที่ห้องพยาบาลไหม ยังดูไม่ไหวเลยนะ”

“ตัวมันจ่อยก็อย่างนี้แหละพี่โจ จริง ๆ มันถึกจะตาย”

“เพราะคืนนั้นแน่เลย” หญิงสาวชาไปทั้งตัวเมื่อรุ่นพี่เอ่ยออกมาแบบนั้น ถึงไม่ได้ส่องกระจกแต่ก็รู้ว่าหน้าตัวเองต้องเหลอหลามากแน่นอน

“คืนนั้นทำไมอะพี่โจ”

“ก็วันเกิดแพรไง มายด์กินตั้งหลายแก้ว”

“อ๋อ แอบไปกินเหล้านี่เอง”

“ไม่ได้แอบนะ นายไปไม่ได้เอง”

พรึ่บ หัวใจเต้นตึก เมื่อโจก้มหน้าลงมาจนเห็นใบหน้าคมคาย และริมฝีปากหนาสีชมพูเข้มของเขาใกล้ ๆ ก่อนหลังมือจะแตะลงบนหน้าผากของเธอ

“ตัวไม่ร้อนนะ”

“ค่ะ”

“ไม่ไหวโทร.หาพี่ เดี๋ยวพาไปส่ง”

“ไหวค่ะ”

“ไอ้โจ!อยู่นี่เอง” โจถอนหายใจเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนตามหลอกหลอนเหมือนเจ้ากรรมนายเวร ทั้งที่เขามาไกลถึงหน้าตึกคณะบริหารฯ ไม่กี่นาทีนี่เอง

“อะไรวะ”

“มาซ้อมพรีเซนต์ได้แล้วครับคุณโจ ขาดมึงคนเดียวเนี่ย”

“เออ กูลืม”

“พี่ไปแล้วนะมายด์” หญิงสาวยังมีรอยยิ้มประดับมุมปากก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อบิวโน้มหน้าต่ำลงมาเล็กน้อย

“ชอบพี่โจเหรอวะ”

“ไม่มีเรียนหรือไงถึงมาเสนอหน้าอยู่ได้” ขณะที่ถามเธอก็ไล้สายตามองบิวที่สวมเสื้อช็อปของคณะวิศวะฯ ไปด้วย

“มี”

“แล้วไม่ไปล่ะ ยังไม่ถึงเวลาเหรอ”

“ถึงแล้ว ไปละนะ” บิวแกล้งบีบปลายจมูกจิ้มลิ้มของเธอแรง ๆ จนกลายเป็นสีแดงแล้วถึงยอมเดินไปที่คณะ ก่อนจะหันมามองรอบหนึ่งแล้วหันกลับไปเพราะเจอเธอโบกมือไล่

.....

วันต่อมา

มายด์ทำตัวเองให้ยุ่งเพื่อไม่ให้สมองมีที่ว่างจดจำฝันร้ายนั้น ถึงจะเป็นคนเข้มแข็งแต่เธอก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง เพียงแค่เผลอไปนึกถึง... น้ำตาก็จะไหล