บทที่ 1

พลาดรักมาเฟีย

____________________

โนเนจัง

"มองลงไป เธอจะได้รู้ว่าการตายมันน่ากลัวกว่าการถูกฉันเอา"

ฝ่ามือหนาที่กดลงท้ายทอยทำให้ร่างเล็กที่เกาะราวระเบียงกระจกชั้นสามสิบตัวสั่นเทา ในหัวเธอมีแต่คำถามมากมายกับความป่าเถื่อนไร้หัวใจของเขา

แค่ทำตัวอ่อนแอให้เห็น... ทำไมต้องลงโทษเธอแบบนี้ เธอกลัวความสูง แต่ไม่ได้กลัวความเสียว เตียงมี โซฟาพร้อม ทำไมต้องลากเธอมาที่ระเบียงตอนกลางวันแสกๆด้วย

"นะ หนู กลัว"

เขาไม่สนใจเสียงสั่นเครือ มือว่างสอดเข้าไปใต้กระโปรงแล้วกระชากเพนตี้ตัวน้อยลงอย่างอุกอาจ แก่นกายกำยำใหญ่เกินมาตรฐานถูกถูไถช่องทางรักจากด้านหลังซ้ำๆ และเมื่อเจอหยาดน้ำแห่งความสุขเปิดทาง เขาก็ดันเอวหนาสอดเข้าไปทันที!

'ปึก!'

"ฮึก! คะ คุณแทนไท"

"เธออ่อนแอจนฉันหงุดหงิด"

นิวยอร์กนิ่วหน้าจากความเจ็บที่คะคั่งภายใน เธอจับราวกระจกแน่นหลับตาปี๋ ใจเต้นระรัวกับการขยับเข้าหาของชายหนุ่ม

ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนเป็นรวบเส้นผมยาวสลวยของเธอเต็มกำมือแล้วรั้งกระแทกเข้าหาตัว กดแผ่นหลังลงให้แหงนสะโพกรับ ขยับขยี้ความสาวสดจนหยาดเลือดบริสุทธิ์ไหลตามหว่างขา

เธอไม่ได้ถูกขืนใจ...เธอยอมเขา

แต่คนคนนี้เป็นคนไร้หัวใจ... เขาไม่เคยรักใคร ไม่เคยอ่อนหวาน และที่ยิ่งไปกว่านั้นแม้กระทั่งเรื่องบนเตียงเขาก็ไม่เคยทะนุถนอมใครด้วยซ้ำ แทนไทหากพอใจจะร่วมเตียงกับใคร เขาจะขยี้จนแหลกลาญ หรือไม่ก็ตายกันไปข้าง

"จะ เจ็บ! หนูเจ็บ~ อื้ออออ"