ตอนที่ 4 ต่างหูเป็นของใครกัน?

จากนั้น เซียวป๋อชิงไม่สนใจคำห้ามของไป๋หว่านเหลียนอีกแล้ว กัดฟันกรอด กระทืบเท้า ลากนางแล้วคุกเข่าให้แก่ไป๋ซือหวงพร้อมกัน

นักพรตเฒ่ายังคงพล่ามพูดอยู่ข้าง ๆ “คุกเข่าสามคำนับเก้า ห้ามขาดแม้แต่อย่างเดียว”

เซียวป๋อชิงใบหน้าแดงก่ำ ใช้แรงกดหัวไป๋หว่านเหลียน โขกลงไปสามครั้ง จนทำครบเก้าครั้ง

ไป๋หว่านเหลียนร้องห่มร้องไห้หนัก ในใจแทบอยากให้ไป๋ซือหวงรีบไปเร็ว ๆ

เลิกทรมานนางเสียทีเถิด

ไป๋ซือหวงรับการคำนับอย่างจริงจังจนครบถ้วน อดกลั้นไม่ไหว สุดท้ายก็หลุดหัวเราะออกมา

“ปัญญาอ่อนทั้งคู่จริง ๆ หาว่าข้าโง่ คนที่ไม่รู้จักแยกแยะคนกับผี มิยิ่งโง่กว่าหรอกหรือ?”

“ขอบอกให้รู้ ข้ายังไม่ตายหรอก ถ้าข้าตายจริง คงไม่มาซ้อมพวกเจ้าง่าย ๆ แค่นี้”

ได้ยินคำเหล่านี้เข้า เซียวป๋อชิงเกิดอาการเหมือนโดนทุบหัว

เขา...เขาถูกหลอกหรือนี่!

จึงหันหลังไปด้วยความเดือดดาล คิดจะถามนักพรตเฒ่า ว่าทำไมเรื่องถึงกลายเป็นเช่นนี้

ปรากฏว่าเห็นคนที่ไหนกัน แม้แต่เงินที่วางอยู่บนโต๊ะก็พลอยหายจ้อยไปด้วย!

นึกถึงการกระทำขี้ขลาดของตนเอง เขากระแอมเล็กน้อยแล้วยืนขึ้น หน้าแดงซักถามว่า “เจ้านี่มันร้ายนัก แกล้งปลอมตัวเป็นผีสาง ซ้ำยังใช้กำลังกับข้าและเหลียนเอ๋อร์อีก ควรมีโทษสถานใด!”

ไป๋หว่านเหลียนคล้ายตื่นจากความฝัน

ก็สงสัยอยู่ว่าหน้าประตูติดยันต์โลหิตไว้ ถ้าไป๋ซือหวงเป็นภูตผีจริง จะเดินเข้ามาง่าย ๆ ได้อย่างไร

กลิ่นคาวเลือดบนใบหน้าทำให้นางรู้สึกคลื่นเหียน ไป๋หว่านเหลียนพยายามเก็บงำความแค้นไว้ในใจ เปลี่ยนเป็นน้ำตาคลอเบ้าแทน

“ท่านแม่ทัพ ท่านพี่ยังไม่ตายก็ดีแล้ว ข้าจะได้หายห่วง แต่นางลบหลู่ข้าเช่นนี้...”

“เจ้าช่างเล่นละครเก่งจริง ทั้งที่ตัวเองพาคนไปทำร้ายข้า ทุบตีจนตายแล้วเอาศพไปทิ้งน้ำ เคราะห์ดีที่ยมบาลท่านเมตตา รักษาโรคปัญญาอ่อนของข้าจนหาย ส่งกลับมายังโลกมนุษย์ใหม่”

“มิเช่นนั้น พวกหน้าโง่ในจวนนี้คงถูกเจ้าหลอกจนหัวปั่น”

ไป๋ซือหวงเหยียดริมฝีปากเล็กน้อย น้ำเสียงใสส่อแววประชดประชัน

ไป๋หว่านเหลียนใจเต้นโครม นางไม่โง่อีกแล้ว

นางมองหน้าไป๋ซือหวงที่เต็มไปด้วยคราบเลือดอย่างตื่นตะลึง สบเข้ากับดวงตาคมกริบของนาง แทบทำให้ตัวสั่น

เซียวป๋อชิงตวาดเสียงดุ “พูดจาเหลวไหล บอกว่ามีคนปองร้ายเจ้า เจ้ามีหลักฐานอันใด!”

“นี่แหละคือหลักฐาน!”

ไป๋ซือหวงถลกแขนเสื้อโดยแรง เห็นเพียงท่อนแขนที่ผอมจนหนังแทบหุ้มกระดูก มีรอยแผลเขียวคล้ำ ช้ำระบมไปทั่ว