บทที่ 10

เมื่อ Hua Nian เดินออกจากห้องทำงานของ CEO เขารู้สึกว่าเขาจบแล้วงานนี้ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้และเขารู้สึกหิว

เธอกำลังจะส่งเงินให้เติ้ง เมียน และตอนนี้เธอกำลังจะตกงาน ดังนั้นเธอจึงจำเป็นต้องประหยัดเงินจริง ๆ เธอคิดที่จะเลือกร้านอาหารที่เรียบง่าย มีคนมากมายในร้านอาหาร และส่วนใหญ่เป็น คนจนอย่างเธอ เธอเพียงแค่สั่งอาหารมังสวิรัติและข้าว 1 ชาม โชคดีที่เธออยู่ในร้านอาหารแบบนี้ หากเป็นร้านอาหารใหญ่ เธอคงถูกดูหมิ่นเป็นแน่

ฮั่วเหนียนหิวมากจนแทบสำลักทันทีที่อาหารมา

“เที่ยงนี้กินข้าวหรือยัง” จู่ๆ ก็มีเสียงแทรกขึ้นมา

ทันทีที่ Hua Nian เงยหน้าขึ้น เขาก็เห็น Lu Yuancheng ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ท่าทีอันสูงส่งของเขาตรงกันข้ามกับร้านอาหารที่มีเสียงดังและความหายนะของเขาอย่างสิ้นเชิง

"คุณ—ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่!" เธอพูดเสียงห้วน เมื่อเห็นว่าหลู่ หยวนเฉิงเริ่มประหม่า เธอจึงรีบเอามือเช็ดปาก

"ฉันแค่มาทำธุรกิจบางอย่าง" หลู่หยวนเฉิงพูด โดยนั่งตรงข้ามเธอ เขาเป็นเหมือนจุดส่องแสง และนักทานคนอื่นๆ ในร้านอาหารก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นทั้งสองคน

“โอ้ ถ้าอย่างนั้นคุณทำงานของคุณเสร็จแล้วหรือยัง” ฮั่วเหนียนถามแสร้งทำเป็นสงบ คุณยังต้องการทานอาหารมื้อนี้หรือไม่?

"ถ้าฉันพาคุณไปทานอาหารที่อื่น คุณจะตามฉันไปไหม" หลู่ หยวนเฉิงถามเสียงต่ำด้วยแววตาที่สงบ

"ดีกว่า - อย่าใช้มัน ฉันสั่งมันไปแล้ว ถ้าไม่กินมันเสียเปล่า ฮิฮิ" ฮัวเหนียนยิ้ม เมื่อเห็นดวงตาของหลู่หยวนเฉิง เธอรีบก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว

"บริกร."

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนอย่างกะทันหันของหลู่ หยวนเฉิง ฮั่วเหนียนก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยรอยย่น

"เสิร์ฟทุกเมนูซิกเนเจอร์"

เมื่อบริกรได้ยินน้ำเสียงของหลู่ หยวนเฉิง เขาก็ตอบอย่างมีความสุข

“ฉันกินเยอะขนาดนั้นไม่ได้!” ฮัวเหนียนพูดอย่างรวดเร็วด้วยเสียงต่ำ

หลู หยวนเฉิงไม่พูดแต่จ้องที่เธอ ฮัว เหนียนสงสัยว่าเขาทำอะไรผิดหรือเปล่า?

"คุณกินอย่างประหยัดด้วยเหรอ อาหารมังสวิรัติกับข้าวหนึ่งชาม?" จู่ๆ หลู่หยวนเฉิงก็ถามขึ้น

"ไม่ ฉันต้องการลดน้ำหนัก..." เมื่อได้ยินคำถามของเขา เดิมทีฮัวเหนียนอยากจะหนีไป แต่เมื่อเขาเห็นตาของเขา เขาก็รู้ว่าเขาหลอกเขาไม่ได้

ระหว่างที่คุยกัน อาหารก็ทยอยตามมา หมูหยองพริกหยวก ปลาตะเพียนต้ม...

แม้จะเป็นอาหารที่ทำเองทั้งหมดแต่กลับมีสีสันสวยงามน่ารับประทาน

หลู หยวนเฉิงยื่นตะเกียบให้ฮัว เหนียน และพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่า: "กินซะ คุณเห็นว่าสิ่งที่คุณกินไปเมื่อกี้มีคุณค่าทางโภชนาการ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด Hua Nian รู้สึกเจ็บปวดในหัวใจของเขาทันที ยกเว้นแม่ของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนสนใจว่าอาหารของเธอมีคุณค่าทางโภชนาการหรือไม่ เธอกินช้าๆด้วยตะเกียบ แต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงอยู่ใน สภาพดังกล่าวจนถึงปัจจุบัน ประเด็น