บทที่ 11

เมื่อฟังคำพูดของ Lu Yuancheng แล้ว Hua Nian ก็หมกมุ่นอยู่กับมันเพียงชั่วครู่ เหตุผลที่เขาเกรงใจตัวเองต้องเป็นเพราะเขาเป็นเกย์ ในใจของเขาเขาแค่เห็นอกเห็นใจตัวเองในฐานะน้องสาว

“ฉันหาเงินเองดีกว่า” เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วชักมือออก

"คุณไม่ได้บอกว่าหากความร่วมมือนี้ล้มเหลว คุณจะตกงานหรือไม่" หลู่หยวนเฉิงถามอย่างตั้งใจ

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ฮั่วเหนียนขมวดคิ้วและพูดอย่างเศร้าใจ: "ใช่ ฉันจะกลายเป็นคนจรจัดที่ไม่มีงานทำในไม่ช้า แต่ผู้คนยังคงหางานทำ และถ้าฉันไม่มีงานทำ ฉันก็แค่มองหา" เธอยิ้มและพูดว่า ไม่อยากเลย น่าสงสารจัง

"บางทีสิ่งต่างๆ อาจพลิกผัน ถ้าคุณทำงานหนัก จะมีใครเห็น" หลู่หยวนเฉิงเลิกคิ้วและพูด ทันทีที่เขาพูดจบ โทรศัพท์มือถือของฮัวเหนียนก็ดังขึ้น

“ขอบคุณสำหรับความสบายใจของคุณ” ฮัว เหนียนรับสายด้วยรอยยิ้มที่บูดบึ้ง

เมื่อฟังการแจ้งเตือนจาก Juli Group ทางโทรศัพท์ Hua Nian วางสายโทรศัพท์ด้วยความไม่เชื่อ

"เกิดอะไรขึ้น" หลู่หยวนเฉิงถามอย่างรู้ทันเมื่อเขาเห็นเธอร้องไห้และหัวเราะด้วยใบหน้าที่เจือปน

"กลุ่ม Juli ขอให้ฉันคุยกับประธานของพวกเขาในตอนบ่ายโดยบอกว่าประธานมอบเรื่องนี้ให้กับประธานของพวกเขาแล้ว!" ฮัวเหนียนยังคงไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่เขาได้ยินนั้นเป็นความจริง

"นั่นคือเหตุผลที่ฉันบอกว่าการทำงานหนักของคุณจะได้ผลอย่างแน่นอน" หลู่หยวนเฉิงกล่าวอย่างให้กำลังใจ

ฟังคำพูดของเขา Hua Nian มีกำลังใจขึ้นอีกครั้ง

"ขอบคุณที่รับฟังการดุด่าของฉันและให้กำลังใจฉันมากมาย" เมื่อเห็นรอยยิ้มของหลู่ หยวนเฉิง ฮัวเหนียนพูดด้วยใบหน้าเขินอาย แต่เธอก็ตระหนักว่าเมื่อเธออ่อนแอ มีคนที่สามารถวางใจได้ ใครจะเป็นอะไรได้ พรที่จะได้รับการสนับสนุน

"คุณนัดไว้ตอนบ่ายกี่โมง" หลูหยวนเฉิงถาม

"สามนาฬิกา" ฮั่วเหนียนพูดและมองดูนาฬิกาของเขา เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงเท่านั้นและยังมีเวลาอีกมากพอสมควร

"ไปกันเถอะ" จู่ๆ หลู่หยวนเฉิงก็ลุกขึ้นและพูด

“คุณกำลังจะไปไหน” เมื่อได้ยินที่เขาพูด ฮั่วเหนียนก็ลุกขึ้นอย่างสงสัย ถือกระเป๋าของเขา

"คุณไม่สามารถไปหาคนแบบนี้ได้" หลู่หยวนเฉิงพูดด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ จับมือเธอและทิ้งธนบัตรไม่กี่ร้อยหยวนแล้วเดินออกจากร้านอาหาร

Hua Nian ถูกผลักเข้าไปในรถและมองไปที่ Lu Yuancheng ที่กำลังจะถามคำถาม และหันหัวไป แต่เห็นหน้าเธอในกระจกมองหลัง ตอนที่เธอร้องไห้เมื่อกี้ เธอลืมเรื่อง "แต่งหน้าเต็ม" ของเธอไปเสียสนิท ใบหน้าเพราะทาบลัชออนมากเกินไป เกิดเป็นกระดำกระด่างเป็นก้อนโดยเฉพาะที่แว่นติดอยู่ที่ดั้งจมูกและมีรอยให้เห็นชัดเจน

เธอลอบชำเลืองมอง Lu Yuancheng เมื่อเทียบกับรัศมีของเขาแล้วดูเหมือนว่าเธอจะคลานออกมาจากกองขยะ เธอคิดว่า รีบหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ด

"อย่าเช็ดตอนนี้ หน้าของคุณจะแดงหลังจากเช็ดแล้ว ไปล้างหน้าเมื่อถึงเวลา" หลู่หยวนเฉิงหันศีรษะไปมองเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“คุณยังหัวเราะอยู่เลย! ทำไมคุณไม่เตือนฉันถึงรูปร่างหน้าตาของฉันเลย ไม่แปลกใจเลยที่คนจำนวนมากมองมาที่เราในร้านอาหาร บริกรถึงกับพูดว่ากะหล่ำปลีเป็นหมู ตอนนั้นฉันคิดว่าฉัน คือกะหล่ำปลีนั่น แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันคือหมู” ฮั่วเหนียนจ้องที่เขา ส่ายหัวและพูดอย่างถอนหายใจ หลังจากการสนทนาเมื่อกี้นี้ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองก็แคบลงอีกครั้ง

หลู่หยวนเฉิงรู้สึกขบขันกับคำพูดของเธอ และในขณะที่เขาพูด เขาก็มาถึงที่หมายแล้ว

เดิมที Hua Nian ลงจากรถด้วยรอยยิ้มแต่เธอก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นอาคารทันสมัยตรงหน้าเธอแม้แต่ชุดชั้นในในร้านค้าแบรนด์ดังที่มีรูปทรงนี้ก็ยังมีราคาแพงมาก!

“พาฉันมาที่นี่ทำไม” เธอถามหน้าบึ้ง

"แน่นอน ฉันกำลังซื้อเสื้อผ้า เข้าไปข้างในกันเถอะ" หลู่หยวนเฉิงเลิกคิ้ว

"ฉันยังไม่เข้าไป และฉันไม่มีเงิน" ฮั่วเหนียนพูดอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่ใช่คนไร้สาระ และเธอก็ไม่มีข้อกำหนดมากมายสำหรับเสื้อผ้าที่ดี