บทที่ 12

ใบหน้าของ Hua Nian ถือได้ว่าเป็นมาตรฐานสามศาลและห้าตา การมองที่สวยงามเป็นลักษณะหนึ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือยิ่งมองคุณก็ยิ่งสวย เป็นคนที่ดูดีโดยเฉพาะเสี้ยว - ชอบตายิ้ม ดูมีจิตวิญญาณมาก

"นี่คือบัตรของคุณ ฉันจ่ายบิลไปแล้ว นอกจากชุดนี้ ยังมีชุดอื่นอีก" ลู่หยวนหยิบบัตรธนาคารที่ผู้จัดการร้านมอบให้และยัดใส่มือของฮัวเหนียนโดยตรง นี่คือสิ่งที่เธอกำลังพูด ถึงตอนนี้ บริกรมอบให้บริกรเมื่อเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าและเธอต้องซื้อเสื้อผ้าเอง

"นั่น---เยอะจัง?!" ฮั่วเหนียนพูดด้วยใบหน้าประหลาดใจ "ฉันจะมีชุดนี้ เสื้อผ้าเป็นของฉัน ฉันซื้อเองได้" เธอรีบพูด ชุดนี้ไม่ถูก อะไรนะ ยิ่งมีหลายชิ้น

"คุณคือภรรยาของฉัน ฉันยินดีซื้อของให้คุณมากเท่าที่คุณต้องการ คุณต้องจำไว้ว่าฉันเป็นสามีของฉัน และคุณคือนางหลู่" หลูหยวนเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มๆ ไม่ดังเกินไป แต่ลึกและทรงพลัง ดูเหมือนว่า ซับวูฟเฟอร์ที่ทะลุทะลวงได้มากกำลังคดเคี้ยวอยู่ในร้านที่เงียบสงบและพนักงานทุกคนสามารถได้ยินได้อย่างชัดเจน

เมื่อเห็นท่าทางประหลาดใจของผู้ช่วยร้านค้า ฮัวเหนียนรู้สึกเขินอาย

หลู่หยวนเฉิงยิ้มและจูงมือเธอเดินออกจากร้านหรูหรา เขาแค่อยากให้ทุกคนได้ยินว่าสถานที่แบบนี้เป็นที่แพร่ข่าวลือได้เร็วที่สุด เขาแค่ต้องการให้คนเหล่านั้นบอกคนทั้งโลกว่าฮัวเหนียนคือเขา ภรรยา.

"ฉันต้องการเสื้อผ้าชิ้นนี้เพียงชิ้นเดียว คุณควรจะคืนเสื้อผ้าเหล่านั้น และฉันจะคืนเงินสำหรับชุดนี้" ฮัวเหนียนนั่งอยู่ในรถพูดอย่างเร่งรีบ

"คุณบอกว่าคุณเป็นภรรยาของฉัน และเป็นเรื่องธรรมดาที่ฉันจะซื้อสิ่งที่คุณต้องการให้คุณ" หลู่หยวนเฉิงแก้ไขเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่เมื่อไหร่เธอจะมีสำนึกในตนเองเช่นนี้?

"ฉัน---ฉันรู้ว่าตอนนี้เราเป็นสามีภรรยากัน แต่หลักฐานของการแต่งงานของเราไม่ใช้กันและกัน!..." ฮัวเหนียนกำลังพูดเมื่อหลู่หยวนเฉิงเบรกกระทันหัน เธอโน้มตัวไปข้างหน้าและโชคดีที่สวม เข็มขัดนิรภัยของเธอ

"อยู่ที่นี่ รีบไปซะ ไม่งั้นคุณจะสาย" จริง ๆ แล้ว หลู่ หยวนเฉิงไม่พอใจมากกับคำพูดของเธอที่ใช้กัน แต่เขาก็ยังพูดเบา ๆ ว่าเขาต้องมีความอดทนเพียงพอกับเธอ

เมื่อมองดูเวลา ฮัวเหนียนรีบเปิดประตูรถ และก่อนออกไป เขาพูดด้วยความมั่นใจว่า: "อย่าลืมสิ่งที่ฉันบอกคุณ" หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็โล่งใจที่ไม่กลัวรถ

เมื่อมองไปที่ร่างของปืนใหญ่ หลู่หยวนเฉิงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ขับรถไปที่ลานจอดรถด้านล่าง และบอกให้เลขาฯ อุ้มเธอไว้สักครู่

ฮัวเหนียนเดินตามหลังเลขาฯ ถือกองเอกสารในมือ เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงใจดีมาก เมื่อเธอมาที่นี่เมื่อกี้ เธอเห็นเลขาฯ ถือของมากมาย จึงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วย แต่เธอไม่คาดคิดว่าเธอต้องการ หลังจากย้ายของไปที่ชั้น 5 เธอต้องการช่วยก่อนเมื่อพบว่าคนที่เธอพบไม่มา แต่ถ้าประธานกลับมาก่อนก็จะ 'เธอไม่มาสายอีกแล้วเหรอ?

“คุณฮัว วางไว้ที่นี่ ขอบคุณมากค่ะ” เลขาฯ หันศีรษะของเธอและพูดอย่างสุภาพ

เมื่อมองไปที่รอยยิ้มที่สง่างามและสง่างามของเลขา ความกังวลทั้งหมดในใจของ Hua Nian ก็หายไป

กลับไปที่ชั้นบนสุด Hua Nian ได้รับแจ้งว่าประธานาธิบดีมาถึงแล้ว เธอหยิบแบบร่างการออกแบบออกมาและเดินเข้าไปในห้องทำงานของประธานาธิบดีอย่างใจจดใจจ่อ ความหรูหราและความกว้างขวางของสำนักงานยังคงทำให้เธอสั่นสะท้าน ความแตกต่างพื้นฐานที่สุด สำนักงานของ ประธานเซียะหลินไม่สามารถทำสิ่งนี้ได้ครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ

"สวัสดีคุณ Lu ฉันเป็นตัวแทนนักออกแบบของ Xialin ฉันชื่อ Hua Nian ฉันพบประธาน Lu เมื่อเช้า" Hua Nian มองลงไปและพูดอย่างเชื่องช้า หันหน้าไปทางเธอ เธอหันศีรษะและเห็นคนนั่งอยู่ แต่เธอก็นึกภาพไม่ออกเลย

มือที่สะอาดและเรียวยาวเหยียดออกและนิ้วก็แสดงท่าทาง

Hua Nian เดาว่าจะปล่อยให้เธอแสดงมุมมองของเธอต่อไป แต่ทำไมถนนสายนี้ถึงแปลกอยู่เสมอ? มันหยาบคายเกินไปที่จะหันหน้าและไม่หันกลับมา แต่ตอนนี้เธอไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดว่าคนอื่นหยาบคาย เธอต้องแสดงตัวให้ดีเพื่อรักษางานของเธอ