บทที่ 15

ฮั่วเหนียนชำเลืองมองลู่จินที่อยู่อีกฟากหนึ่ง เม้มริมฝีปาก เลิกคิ้วและยิ้ม ทันใดนั้นบรรยากาศก็น่าอึดอัด

"คุณไม่คู่ควรกับลูกชายของฉัน" ลู่จินพูดทันที

เมื่อได้ยินคำพูดที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของ Lu Jin Hua Nian ก็เหมือนพระสงฆ์ของ Zhang Er และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเขาก็เห็นดวงตาที่ดูถูกของ Lu Jin เกิดอะไรขึ้น? ตอนนี้เขาค่อนข้างเป็นมิตร

“ลุงลู่...”

"ฉันคิดว่าคุณเข้าใจ ฉันพูดอย่างนั้นเพียงเพราะใบหน้าของ Yuan Cheng ฉันเห็นว่าถึงคุณจะแต่งงานแล้ว แต่คุณก็ไม่รู้จัก Yuan Cheng ดี ภูมิหลังของเขาเป็นสิ่งที่คุณไม่สามารถจ่ายได้" Lu Jin ขัดจังหวะ เธอพูด ด้วยเสียงต่ำ

"ลุงหลู!" เมื่อได้ยินคำพูดของหลู่จิน แม้ว่าหัวเหนียนจะโกรธ แต่เขาก็เข้าใจว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นถูกต้อง หลู่หยวนเฉิงเป็นประธานของ Juli Group

"ฉันเข้าใจที่คุณพูด แต่เนื่องจากฉันแต่งงานกับ Lu Yuancheng ฉันจะฟังเขาสำหรับการจัดการทั้งหมด" Hua Nian พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม ดูเหมือน Lu Jin จะดีมาก และความสัมพันธ์ ระหว่างพ่อกับลูกฟังดูแตกต่างกันมาก มันซับซ้อนมาก เธอต้องระวังคำตอบให้มาก การผลักทุกอย่างไปให้ Lu Yuancheng ปลอดภัย

ลู่จินไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ และมองเธอพร้อมกับเลิกคิ้ว

"เอาล่ะ ไปกันเถอะเมื่อเราอิ่มแล้ว" ลู่หยวนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มเมื่อเขากลับมาจากรับสาย

ทันทีที่ฮัวเหนียนเงยศีรษะขึ้น เขาสามารถมองผ่านความวิตกกังวลในดวงตาของเขาได้ แม้ว่าจะมีเพียงเล็กน้อยก็ตาม

“อิ่มแล้ว” เธอพูดเสียงเบาพลางลุกขึ้นสะพายกระเป๋า

"แม่ของฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย คุณกลับไปดูได้เมื่อมีเวลา" หลูหยวนเฉิงลังเลเมื่อเขาจับมือฮัวเหนียนและจากไป แต่ยังคงมองกลับมาที่ลู่จินและพูด

ระหว่างทางกลับ หลู่หยวนเฉิงขับรถด้วยสีหน้ากังวลยิ่งกว่าเดิม

“คุณมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? ถ้าคุณให้ผมจอดข้างทางก่อน ผมกลับเองได้” ฮัวเหนียนพูดอย่างเห็นอกเห็นใจ

Lu Yuancheng หันศีรษะและมองเธอด้วยสายตาที่มีปัญหา

“ฉันสบายดี ยังไม่สายเกินไป และฉันจะไม่ตกอยู่ในอันตรายหากนั่งแท็กซี่” ฮั่วเหนียนเน้นย้ำ

หลู หยวนเฉิงถอยรถเพื่อหยุดรถ และจู่ๆ ฮัว เหนียนก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้นั้นเป็นการทำตามใจตัวเองเล็กน้อย บางทีเขาอาจไม่ได้กังวลว่าเขาจะตกอยู่ในอันตรายหรือไม่

"ตอนนี้ฉันรับสายแล้ว มันเป็นเรื่องของความเป็นความตาย ฉันไม่กล้าขับรถเร็วในขณะที่คุณอยู่ในรถ คุณนั่งแท็กซี่กลับบ้านก่อน แล้วค่อยโทรหาฉันเมื่อกลับถึงบ้าน" หลู่หยวนเฉิงถาม กังวล.

เมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่ลึกของเขา ฮัวเหนียนพยักหน้าหงึกหงักอย่างอธิบายไม่ได้

หลังจากลงจากรถและมองดูเขาขับรถออกไป เธอรู้สึกใจหายเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าผู้หญิงทุกคนรู้สึกแบบนี้หรือไม่ แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีความรู้สึกใด ๆ แต่ก็ยังน่าผิดหวังเล็กน้อย สำหรับผู้ชายที่จะโยนตัวเองออกไป

"ฮัวเนี่ยน เธอมักจะคิดเพ้อเจ้ออยู่เสมอ มีคนบอกว่าชีวิตของใครบางคนเป็นเรื่องเร่งด่วน" เธอพึมพำอย่างชั่วร้ายและเอื้อมมือไปหยุดแท็กซี่ ผู้ชายช่างไว้ใจไม่ได้จริงๆ!

ที่ทางเข้าวิลล่า Hua Nian ค้นพบเรื่องร้ายแรงมาก ๆ เธอไม่มีรหัสผ่านสำหรับล็อคประตูนับประสาอะไรกับกุญแจ

เธอหายใจเข้าลึก ๆ หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาหลู่หยวนเฉิง โทรศัพท์ดังขึ้นสองครั้งและถูกวางสายทันที วางสาย!

เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ไม่ว่าง ฮัวเหนียนโกรธมาก เธอไม่มีที่ไปและทำได้เพียงนั่งที่ประตูและรอหลู่หยวนเฉิง

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ผู้ชายคนนั้นก็ยังไม่กลับมา เธอถอดรองเท้าส้นสูงออกแล้วจ้องมองไปที่ประตูบ้านพักอย่างโกรธเกรี้ยว

มีรถกำลังมา และเธอไม่สามารถลืมตาได้เพราะไฟหน้าไฟสูง ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นรถของหลู่ หยวนเฉิง แต่เมื่อเธอได้ยินเสียงเครื่องยนต์ เธอรู้สึกผิดหวัง มันเป็นเพียง รถธรรมดา.

“คุณผู้หญิง คุณลืมเอากุญแจมาหรือคะ?

เมื่อเธอรู้สึกหดหู่ใจ รถก็หยุดตรงหน้าเธอ และคนในรถต้องการลดกระจกลงและตะโกน