บทที่ 17

ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฮัวเหนียนมักจะรู้สึกว่าหลู่หยวนเฉิงดูโกรธมากและมองเขาด้วยสายตาจริงจัง

"ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันเป็นเกย์" หลู่หยวนเฉิงกลั้นหายใจและถามอย่างหมดหนทางในที่สุด

"ฉันเห็นรูปถ่ายของคุณกับผู้ชายคนนั้นในห้องของคุณมาก่อน คนอย่างคุณไม่ควรเป็นคนที่ชอบถ่ายรูป" ฮั่วเหนียนยังระบุเหตุผลของเขาอย่างชัดเจนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

หลู่หยุนเฉิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กางแขนโอบฮัวเหนียน และถ่ายเซลฟี่สองตัว

“ตอนนี้ฉันถ่ายรูปกับคุณด้วย” เขาก้มศีรษะและเก็บภาพอย่างระมัดระวังแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มๆ

ฮั่วเหนียนตกใจกับพฤติกรรมกะทันหันของเขา และรู้สึกอายจนไม่รู้จะพูดอะไร

"ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันหมายถึงความรู้สึกของคุณสองคนที่มีต่อกัน คุณสองคนดูเหมาะสมกันมาก" เธอพูดอย่างช่วยไม่ได้: "อีกอย่าง—คุณ— ดูเหมือนคุณจะไม่สนใจผู้หญิงด้วย" ฮั่วเหนียน เลิกคิ้วขณะที่เขาพูด ในเมื่อทั้งสองคนคุยกันแล้ว เธอจึงไม่มีอะไรต้องปิดบัง

Lu Yuancheng หันศีรษะและจ้องมองเธอด้วยสีหน้าลึกซึ้ง

“เมื่อวานที่ฉันนอนกับคุณเมื่อวาน คุณ--- คุณไม่แม้แต่จะมองมาที่ฉันด้วยซ้ำ...”

ขณะที่ Hua Nian กำลังพูดถึง Lu Yuancheng เขาก็เยาะเย้ยด้วยสีหน้าที่เฉียบคม เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอกำลังเก็บกดความรู้สึกของเธอเพราะกลัวว่าจะทำร้ายเธอ และเธอคิดว่าเธอชอบผู้ชายจริงๆ เหรอ? !

"อย่าหัวเราะ! ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่คนสวยเซ็กซี่ แต่ก็ไม่เลว ทำให้ดูเหมือนว่าฉันไม่มีเสน่ห์เลย!" เมื่อมองไปที่การแสดงออกของ Lu Yuancheng แล้ว Hua Nian ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น ผิดที่ใจเขาเจ็บมาก

"คุณต้องการให้ฉันทำอะไรกับคุณ หือ?" ทันใดนั้นการแสดงออกของ Lu Yuancheng ก็กลายเป็นดุร้าย และเขาก็คว้า Hua Nian และถามด้วยเสียงต่ำ

ดวงตา Danfeng ที่ยาวและแคบของเขาเต็มไปด้วยความคมชัด แต่มีความนุ่มนวลในส่วนลึกของรูม่านตา

ฮั่วเหนียนรู้สึกประหม่าจนไม่มีโอกาสสนใจการแสดงออกของเขา แต่เธอก็สรุปในใจว่าเขาคดโกงและไม่สามารถทำอะไรได้

แค่นึกถึงเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น จู่ๆ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหมายเลขโทรศัพท์ มือก็สั่น เบอร์นี้เป็นเบอร์เดียวที่เธอจำได้อย่างเงียบๆ เธอคิดว่าการลบโน้ตจะลบทุกอย่าง แต่เธอลืมเบอร์นั้น อยู่ในใจของเธอแล้ว

"ใคร ทำไมคุณไม่หยิบมันขึ้นมา" หลู่หยวนเฉิงถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"ของ Tang Jie ฉันไม่ต้องการตอบ" แม้ว่า Hua Nian จะพูดเช่นนั้น แต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์โดยหวังว่ามันจะไม่ถูกปิด แต่เขาไม่กล้าตอบ

ทันใดนั้นนิ้วเรียวยาวก็เลื่อนผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอ และหลู่ หยวนเฉิงก็โบกมือให้เธอรับสายในขณะที่เธอมองตาม

ฮั่วเหนียนเม้มริมฝีปากและรับโทรศัพท์ในที่สุด

"Xiao Nian ในที่สุดคุณก็รับสาย ฉัน -- ฉันขอโทษคุณจริงๆ Jiang Wenhui โกหกฉัน เธอไม่ได้ท้องเลย เราประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในวิดีโอของเราในวันนั้น ฉันพาเธอไปโรงพยาบาลและ หมอบอกว่าเธอไม่ได้ท้อง เธอท้อง และจริงๆ แล้วเธอนอนกับผู้ชายหลายคนข้างหลังฉัน ตอนที่เธอเข้าโรงพยาบาล ผู้ชายหลายคนมาหาเธอ..."

เมื่อฟังคำพูดของ Tang Jie ทางโทรศัพท์ Hua Nian รู้สึกประหลาดใจและไม่สามารถบอกได้ว่ามันเป็นอย่างไร เธอยังคงมีความรู้สึกต่อ Tang Jie แต่ความรู้สึกนั้นไม่บริสุทธิ์เหมือนเมื่อก่อนและมันผสมกับความเกลียดชังและความรักของเธอ .ไม่เต็มใจ.

Hua Nian เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวและมองไปที่ Lu Yuancheng ที่อยู่ข้างๆ เธอ เธอกำลังจ้องมองมาที่เขาในขณะที่ Tang Jie กำลังอ้อนวอนเพื่อปลอบโยน เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรในขณะนี้ กำปั้นแน่น

"Huanian คุณมากับฉันได้ไหม" Tang Jie พูดด้วยเสียงที่เปราะบางที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์

ทันใดนั้นไหล่ของ Hua Nian ก็จมลง เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นว่า Lu Yuancheng กำลังกอดไหล่ของเธอ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามั่นคง เธอรู้สึกเสมอว่าดวงตาของ Lu Yuancheng มีสติ ราวกับว่าพวกมันสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ตัวเองได้ เธอเม้มริมฝีปากและถอนหายใจ เขารับ ลมหายใจราวกับกำลังตัดสินใจ

หลู่หยวนเฉิงพูดเบา ๆ ด้วยปากของเขา: "จงซื่อสัตย์ต่อหัวใจของคุณ"

คำพูดง่ายๆ สองสามคำทำให้ฮัวเหนียนกลับมาจากสภาพยุ่งเหยิง

"Tang Jie ฉันได้รับทะเบียนสมรสแล้ว ฉันมีสามีแล้ว ฉันไปกับคุณไม่ได้ ได้โปรดอย่าโทรหาฉันในอนาคต ฉันไม่ใช่ตัวสำรองของคุณ นับประสาอะไรกับคนโง่!" Hua Nian กล่าว ใน 2 ประโยค แม้ว่ามันจะเรียบง่าย แต่ก็มีทั้งความรักและความเกลียดชังของเธอในช่วงเริ่มต้นของความรัก และความยากจะลืมเลือน มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าต้องใช้ความมุ่งมั่นมากแค่ไหน

วางสาย ฮัวเหนียนน้ำตาไหลทันที