บทที่ 18

ฮัวเหนียนกำลังค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับรสนิยมทางเพศทางออนไลน์ หลู่หยวนเฉิงนำกาแฟมาให้เธอ เมื่อเห็นสิ่งที่เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาก็มืดลง เด็กผู้หญิงงี่เง่าคนนี้

“เฮ้ คุณเคยมีแฟนมาก่อนไหม คุณเคยชอบผู้หญิงหรือเปล่า” ฮั่วเหนียนชารับกาแฟแล้วหันไปถามอย่างไม่มีเงื่อนงำ

"คุณคิดว่าการชอบคืออะไร หากคุณดีกับใครสักคน ฉันอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ และถ้าฉันต้องการช่วยเหลือเธอเมื่อเธอประสบปัญหา จะถือว่าเป็นการชอบใครสักคนหรือไม่" หลู่ หยวนเฉิงถามอย่างไม่แน่นอน

ฮั่วเหนียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว "ดูเหมือนจะไม่นับ"

Lu Yuancheng เลิกคิ้วและไม่พูดอะไร แต่ในชั่วพริบตา เขาพบว่าเธอกำลังส่งประวัติย่อของเธอบนคอมพิวเตอร์เครื่องอื่น

“คุณส่งเรซูเม่มาทำไม” เขาถามเสียงเข้ม

"ความร่วมมือกับ Juli Group ล้มเหลว และฉันกำลังจะจากไป ฉันต้องรีบส่งเรซูเม่เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันที่ฝนตก" ฮั่วเหนียนจ้องที่หน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วพูด

"ใครก็ตามที่บอกว่าความร่วมมือของคุณกับ Juli Group นั้นไร้ประโยชน์ มันจะไร้ประโยชน์ก็ต่อเมื่อฉันอยู่ที่นี่เท่านั้น" Lu Yuancheng กล่าวอย่างหนักแน่น

“ยังไงก็ตาม อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน ฉันไม่อยากเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปนกับเรื่องงาน เดิมทีพ่อของคุณคิดว่าฉันมีเจตนาเห็นแก่ตัว ฉันปล่อยให้เขาเข้าใจฉันผิดไม่ได้” ฮั่วเหนียนพูด พร้อมกับเลิกคิ้ว

"การออกแบบของคุณได้รับการพิจารณาจากคณะกรรมการแล้ว และฉันไม่ใช่คนเดียวที่เป็นผู้ตัดสินขั้นสุดท้าย" หลู่ หยวนเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม เขาไม่ชอบน้ำเสียงเรียบเฉยของเธอที่ปฏิเสธทุกสิ่งที่เขาทำ

“ลืมไป อันที่จริงฉันไม่อยากอยู่ห้องแบบนี้อีกแล้ว มันน่าเบื่อ ฉันทำมามากแล้ว บิดบั้นท้ายแล้วส่ายหน้าอกดีกว่า” ฮั่วเหนียนยักไหล่อย่างเฉยเมยแล้วพูด

"แล้วคุณชอบงานนี้ไหม" หลูหยวนเฉิงถาม

“ไม่ใช่ว่าฉันชอบนะ แต่เงินเดือนก็สูง แต่โชคดีที่ฉันใช้เงินน้อย และเงินเก็บก็เพียงพอสำหรับฉันที่จะยื้อจนกว่าฉันจะหางานใหม่ได้” ฮั่วเหนียนยิ้มและพูด

"แม้ว่าคุณจะลาออก คุณก็สามารถตั้งใจทำงานให้ฉันได้ ฉันจะให้เงินเดือนปัจจุบันคุณสองเท่าทุกเดือน" หลู่หยวนเฉิงกล่าว

เมื่อฟังสิ่งที่เขาพูด ฮัวเหนียนเริ่มคิดว่าเธอได้ยินผิด แต่เมื่อเธอหันหน้าไปมองใบหน้าจริงจังของเขา เธอก็รู้ว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น

“ฉันทำอะไรให้คุณไม่ได้ ทำไมคุณต้องจ่ายให้ฉันด้วย” ฮัวเหนียนถามอย่างงุนงง

"คุณช่วยบอกฉันทีว่าฉันชอบผู้ชายหรือผู้หญิง มันช่วยได้" หลู่หยวนเฉิงพูดพร้อมกับเลิกคิ้ว แต่แววตาของเขากลับไร้หนทาง

“ไม่ช่วยหรอก เราช่วยๆกันตอนเราแต่งงาน ฉันอยู่บ้านคุณ ฉันยังต้องเสียค่าเช่า ฉันจะหางานทำเร็วๆ นี้ คุณไม่ต้องห่วงฉัน มันดึกแล้ว ฉัน ต้องพักผ่อน ฉันต้องไปที่บริษัทเพื่อรับช่วงต่อในวันพรุ่งนี้” ฮั่วเหนียนไม่ต้องการให้เขาเห็นอกเห็นใจอีกต่อไป จึงหันกลับและเดินขึ้นไปชั้นบน

หลู่หยวนเฉิงจ้องมองที่ด้านหลังของเธอ รู้สึกสนใจมากขึ้นเกี่ยวกับนิสัยใจคอของเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอยากจนมาก แต่ก็ไม่ได้ใช้วิธีลัดใดๆ เธอรู้อยู่ในใจว่าถ้าเธอตกลงกับตัวเอง จะไม่มีความเท่าเทียมกันระหว่างพวกเขา เขา รู้สึกเสียใจกับเธอ

ขณะที่ฮัวเหนียนนอนอยู่บนเตียง เขาหันศีรษะและเห็นหลู่หยวนเฉิงเข้าประตูไป

"เดี๋ยวก่อน! คืนนี้คุณยังต้องการนอนในห้องนี้หรือไม่" แม้ว่า Lu Yuancheng จะไม่รู้รสนิยมทางเพศของเขา แต่เขาก็เป็นผู้ชายเช่นกัน การนอนบนเตียงเดียวกันนั้นไม่สะดวกเสมอไป

"ถ้าคุณไม่สะดวก ฉันนอนบนพื้นก็ได้" หลู่หยวนเฉิงพูดราวกับว่าเขาอ่านใจเธอออก

“ที่จริง ฉันไม่ได้คิดว่ามันไม่สะดวก แต่ฉันแค่รู้สึกว่า อ้อ ลืมไป เมื่อวานฉันก็เป็นแบบนั้น และคุณก็ไม่ได้ทำอะไรฉันเลย ถ้าคุณไม่สนใจผู้หญิงหรือฉัน คุณทำได้” แค่นอนบนเตียง” ฮัวเหนียนพูดแล้วขยับไปอีกด้าน เตียงใหญ่มาก ขนาดถ้าข้างหนึ่งสายตาสั้นยังเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัด

หลังจากปิดไฟ ฮั่วเหนียนก็นอนห่อผ้าห่มอยู่ข้างๆ โดยรู้ว่าหลู่หยวนเฉิงหายใจสม่ำเสมอ เธอจึงหลับตาลงอย่างสงบ

ในความมืด Lu Yuancheng ลืมตาขึ้นและจ้องมองไปด้านข้างของเธอด้วยดวงตาของเขาเหมือนคบไฟ แสงจันทร์เคลือบร่างกายของเธอด้วยชั้นของสีเงิน โดยเฉพาะใบหน้าที่บอบบาง เขาสามารถนึกถึงรอยยิ้มหวานๆ ของเธอได้เสมอเมื่อเขามองไปที่มัน และเขาก็ยิ้มเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ยืนขึ้น

Hua Nian ดื่มน้ำมากเกินไปและต้องการเข้าห้องน้ำ เมื่อเธอลุกขึ้น เธอเห็น Lu Yuancheng ยิ้มกับตัวเองท่ามกลางแสงจันทร์ แสงจันทร์ซีด ทำให้รอยยิ้มของเขาดูน่ากลัวมาก เธอไม่ได้เตรียมใจที่จะพูดว่า " อ๊ะ!" เอนหลังไปด้านหลังว่างเปล่า

เมื่อเธอคิดว่าเธอกำลังจะล้มลงกับพื้น ทันใดนั้นใบหน้าของ Lu Yuanchengjun ก็เข้ามาใกล้ และเขายื่นมือยาวออกไปเพื่อพาเธอกลับไปที่เตียง แต่เพราะความเฉื่อย ทั้งสองคนจึงนอนบนเตียงทีละคน แน่นอนว่ามันคือฮัวเหนียน

“คุณมันบ้า! นอนดึกแล้วดูคนอื่นหัวเราะ!” ฮัวเหนียนตำหนิอย่างรุนแรงหลังจากแสดงปฏิกิริยาจากความตื่นตระหนก

"คุณสวยมาก ฉันผงะเมื่อเห็นเมื่อกี้" หลู่หยวนเฉิงพูดโดยไม่ปิดบัง

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา สีหน้าของฮัวเหนียนก็จมลงและดวงตาของเขาก็แข็งทื่อ

จู่ๆท้องของเธอก็บวมและเจ็บปวดและมีของเหลวเย็น ๆ อยู่ระหว่างขาของเธอ เธอเม้มปาก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอับอายและตอนนี้เธอกำลังมีประจำเดือน!