บทที่ 20

ขณะที่พูด Liang Xu ก็หัวเราะ

“ฉันไม่ใช่คนที่ไม่สนใจความรู้สึก ในเมื่อฮัวเหนียนพูดเช่นนั้น ฉันก็ไม่สนเรื่องนั้นกับคุณ” เขายื่นนิ้วอ้วนๆ ของเขาออกไป และกลุ่มคนที่มีรูปสามเหลี่ยมแหลมคมและเย็นชา ตากล่าวว่า: "ห้าภายในหนึ่งนาทีนับเป็นหนึ่ง และผู้ที่ต้องการอยู่ในบริษัทยืนอยู่ข้างหลังฉัน ฉันจะปล่อยอดีตไป และจากไปในห้านาที!"

เมื่อได้ยินคำพูดของ Liang Xu สีหน้าของ Hua Nian ก็มืดมน สิ่งที่เขาทำคือบังคับให้เขาต้องเลือก!

แม้ว่าเธอไม่ต้องการให้เพื่อนร่วมงานตกงาน แต่การสนับสนุนของพวกเขาเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับเธอ

หนึ่งนาทีผ่านไป และสิ่งที่ Hua Nian ไม่คาดคิดก็คือเพื่อนร่วมงานเดินตามหลัง Liang Xu ทีละคน เฝ้าดูพวกเขาทั้งหมดก้มศีรษะลงและระบุตำแหน่งของพวกเขาแล้ว

"พวกคุณ! เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณ? เราทุกคนไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้มาก่อน!"

คำรามต่ำของ Zhao Yuling ก้องอยู่ในหูของ Hua Nian เมื่อมองไปที่เพื่อนร่วมงานของ Liang Xu ที่อยู่ข้างหลังเธอซึ่งเข้ากันได้ดีในอดีต เธอไม่รู้ว่าเธอโกรธหรือโล่งใจ

“คนฉลาดเลือกได้ จ้าวหยูหลิง แล้วคุณล่ะ” เหลียงซูหัวเราะเบา ๆ การเอาใจออกห่างของกลุ่มเพื่อนร่วมงานทำให้เขาหยิ่งยโสทันที และใบหน้าอ้วน ๆ ของเขาซึ่งบวมเหมือนขนมปังก็เปล่งประกายอย่างน่าขยะแขยง

“พี่สาวฉลาด!” Zhao Yuling ถ่มน้ำลายอย่างเย็นชา จ้องมองอย่างเฉียบขาดด้วยดวงตาสีอัลมอนด์ของเธอ

“หยูหลิง หยุดพูดได้แล้ว ฉันลาออกแล้ว คุณอยากอยู่ต่อ สำนักงานใหญ่ส่งคุณมา” ฮั่วเหนียนพบว่าเหลียงซูไม่ได้มาที่นี่เพื่อตัวเอง

Zhao Yuling เข้าใจความหมายของคำพูดของ Hua Nian ในพริบตา และหันไปมอง Liang Xu ด้วยดวงตาที่หรี่ลงซึ่งดูเหมือนกลุ่มลูกธนู

“หัวหน้าส่วนเหลียง คุณไม่ใช่คนเดียวที่ตัดสินใจว่าจะอยู่หรือไม่ ฉันต้องรายงานเรื่องนี้ต่อแผนกทรัพยากรบุคคลของสำนักงานใหญ่” จ้าวหยูหลิงพูดอย่างเย็นชา

“หัวหน้ากลุ่ม Zhao เป็นคนฉลาด คุณไม่เข้าใจเหรอ?” Liang Xu แสร้งทำเป็นลึกลับ

"เข้าใจแล้ว แน่นอนฉันเข้าใจ" ฮั่วเหนียนพูดอย่างเย็นชาและดึงจ้าวหยูหลิงออกจากสำนักงาน

เธอดึง Zhao Yuling ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย และกลุ่มอื่น ๆ ในห้องเล็ก ๆ ที่พวกเขาทำงานอยู่ข้างนอกมองดูพวกเขาอย่างมีชีวิตชีวา

ทั้งสองคนปล่อย Zhao Yuling เมื่อพวกเขามาถึงร้านกาแฟชั้นล่าง Hua Nian

“ทำไมคุณถึงดึงฉันออกมา ฉันไม่อยากทำ ฉันจะทุบตีเจ้าอ้วนนั่น!” จ้าวหยูหลิงพูดอย่างเกรี้ยวกราดและหอบอย่างหนัก

"นั่งลงและดื่มกาแฟก่อน" Hua Nian จ้องมองเธอและพูด เมื่อเห็นใบหน้าโกรธของ Zhao Yuling เธอก็สงบมากราวกับว่าเหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับเธอ

ทั้งสองดื่มกาแฟ และฮัวเหนียนมองออกไปนอกหน้าต่างที่อาคารที่เขาทำงานมาหลายปี หัวใจของเขาเริ่มซับซ้อน

"ฮัวเหนียน คุณโง่เหรอ ทำไมคุณลาออก คุณกำลังรอให้เขาไล่คุณออกและบริษัทจะจ่ายเงินให้คุณตามสัญญา!" Zhao Yuling พูดอย่างขมขื่น

เมื่อฟังคำพูดของ Zhao Yuling แล้ว Hua Nian ก็ยิ้มและพูดว่า "Yu Linger เพื่อนร่วมงานสองปีและเพื่อนที่ดีของเรา คุณยังไม่ได้บอกความจริงกับฉันเลยเหรอ?" เธอพูดด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อยในใจ

เมื่อมองไปที่ดวงตาที่ประหลาดใจของ Zhao Yuling หัวใจของ Hua Nian ก็สงบและไม่แยแส เธอผิดหวังกับชีวิตและโลกมาก ปรากฎว่าเธอเป็นเพียงเหยื่อของการต่อสู้ระหว่างชนชั้นสูง

“ฉันไม่มีอะไรจะพูด ฉันไปก่อนนะ อย่าหาว่าฉันเป็นเพื่อนเธอ และฉันก็ไม่ใช่เพื่อนเธอด้วย!” ฮั่วเหนียนเดินออกจากร้านกาแฟพร้อมกระเป๋าในมือ .

Zhao Yuling ไล่ตามเธอด้วยความตื่นตระหนกและคว้าตัวเธอไว้

ฮั่วเหนียนหันกลับมามองเธอ สะบัดมือออก แล้วก้าวเท้าหนักๆ จากไป

เธอไม่รู้ว่าเธอกลับบ้านได้อย่างไร เธอลงจากแท็กซี่แล้วเดินไปที่ประตู เมื่อมองไปที่กุญแจรหัสที่อยู่ตรงหน้าเธอ จู่ๆ ความคิดของเธอก็ว่างเปล่า

จู่ๆ ประตูก็เปิดออก และหลู่หยวนเฉิงก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ หัวใจของฮัวเหนียนเจ็บปวดทันที น้ำตาไหลอาบใบหน้า

"เกิดอะไรขึ้น มีคนรังแกคุณ" หลู่หยวนเฉิงพูด ดวงตาของเขามืดลง และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่อาฆาต

“ไม่มีใครรังแกฉัน ฉันโง่เกินไป” ฮั่วเหนียนพูดด้วยอาการเจ็บจมูก

"เข้ามาแล้วค่อยๆ คุยกัน" หลู่หยวนเฉิงพูดแล้วช่วยเธอเข้าไปในประตู

"ตกลง มาคุยกัน" เมื่อทั้งสองเข้าประตูไป หลู่หยวนเฉิงก็ถามเธอขณะที่เขาช่วยเธอนั่งบนโซฟา

ฮั่วเหนียนไม่สนใจภาพลักษณ์ของเขาอีกต่อไป เขากำลังร้องไห้ ถอดเสื้อคลุมออกแล้วเช็ดหน้าด้วยเสื้อคลุม