บทที่ 3

ฮัวเหนียนหลับไปในรถจริงๆ เมื่อรู้ว่ามีเสียงที่ทุ้มและไพเราะเรียกเธอ เธอตื่นขึ้นทันทีด้วยสีหน้าตื่นตระหนก และหันศีรษะไปหาใบหน้าของหลู่ หยวนเฉิงที่อยู่ใกล้มือมาก ตาของเขาอยู่ใกล้กว่าคนที่อยู่นอกรถ หน้าต่าง. แสงจันทร์ยังส่องพร่างพรายแต่เย็นเพียงน้อยนิด.

"โอ้ ฉันขอโทษ ฉันเผลอหลับไป" ฮั่วเหนียนรีบยืดผมของเธอให้ตรงขณะที่เธอพูด ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกถูกรั้งไว้ต่อหน้าเขา

"คุณกลัวฉันไหม" หลู่หยวนเฉิงถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม มือข้างหนึ่งประคองพวงมาลัยและอีกข้างประคองเบาะนั่งด้านหลังเธอ

“เอ่อ ไม่ใช่ว่าฉันกลัวนะ แค่ต้องมีกระบวนการทำความคุ้นเคยกับคนแปลกหน้า” เมื่อมองใบหน้าที่หล่อเหลาและใบหน้าที่จริงจังของเขา ลีลาการเลิกบุหรี่ของนายทหารรุ่นเก๋าร่างหนาทำให้เธอรู้สึกคันในใจ แต่ เธอไม่กล้าทำผิด

หลู่หยวนเฉิงจ้องมองที่เธอและถอนหายใจเล็กน้อย: "ฉันค่อนข้างน่าเบื่อ ฉันจะเปลี่ยนมันในอนาคต"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ฮั่วเหนียนรีบโบกมือแล้วพูดว่า "ไม่ต้องเปลี่ยน ไม่เป็นไร ลงจากรถกันเถอะ" เธอขัดจังหวะด้วยความรู้สึกเขินอายและบอกว่าเธอกำลังจะผลักประตู ของรถ.

"รอสักครู่" หลู่หยวนเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

ฮั่วเหนียนรีบชักมือออกเมื่อได้ยิน และหันไปดูเขาลงจากรถ เดินอ้อมไปด้านหน้ารถแล้วเดินไปด้านข้างเธอเพื่อช่วยเธอเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิด เธอมี ภาพลวงตาว่าเธอเป็นเจ้าหญิงที่ถูกเจ้าชายทักทาย นี่--นี่ ผู้ชายคนนี้เป็นสุภาพบุรุษเกินไป!

เมื่อมองไปที่มือที่ยื่นออกมาของเขา ฮั่วเหนียนก็กลืนน้ำลาย จิตใจของเขาว่างเปล่า และเขายื่นมือออกไปเพื่อให้เขาจับมันไว้

Taiji Lake Villa Area เป็นพื้นที่วิลล่าระดับไฮเอนด์ แม้ว่าสถานที่จะห่างไกล แต่สิ่งที่เราต้องการคือความเงียบสงบที่หายาก แม้ว่าเขตเมืองจะมีราคาแพงมาก แต่ผู้คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นั่นคือคนงานปกขาว และผู้ที่ อยู่นี่ตัวจริง คนรวย เพราะครอบครอง supercar ทุกคัน ไม่สนใจระยะทางเลย

ฮัวเหนียนเดินผ่านประตูที่เหมือนพระราชวัง พยายามสงบสติอารมณ์เพื่อไม่ให้ตื่นเต้นเหมือนคนโง่

นี่คือวิลล่าในสวนที่มีทั้งหมดสามชั้น ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น เธอเห็นสระว่ายน้ำที่กลวงออกด้านบนของห้องโถง แสงจันทร์ถูกหักเหโดยน้ำในสระและทะลุเข้าไปในห้องโถงทำให้ รู้สึกแปลกๆ มีใครกล้าใช้สระว่ายน้ำเป็นครึ่งหนึ่งของหลังคาได้อย่างไร?

"เกิดอะไรขึ้น" หลู่หยวนเฉิงมองเธอด้วยความงุนงง หันกลับมาแล้วถาม

ฮั่วเหนียนถามคำถามที่ทำให้เธออยากตบตัวเองโดยไม่รู้ตัว

“น้ำในสระไม่กลัวรั่วเหรอ?”

"ฮิฮิ" มุมปากของหลู่หยวนเฉิงยกขึ้น และเขายิ้มอย่างมีเล่ห์นัยและพูดว่า "แก้วนี้เป็นกระจกกันกระสุน มันจะไม่แตก"

“ทำไมคุณถึงคิดว่ากระจกกันกระสุนปลอดภัยเสมอ” ฮั่วเหนียนพึมพำอย่างช่วยไม่ได้

"คุณพูดอะไร?"

ฟังคำถามของเขา ฮัวเหนียนเม้มริมฝีปากและยิ้ม ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

"คุณก็เหนื่อยเหมือนกัน ไปอาบน้ำซะ แล้วฉันจะหาอะไรกินให้" หลู่หยวนเฉิงพูดเบาๆ ขณะที่เขาช่วยเธอจัดผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ

ภายใต้แสงจันทร์ คิ้วที่ดูเฉยเมยและแคบแต่เดิมของเขาถูกทำให้อ่อนลงด้วยดวงตาที่อ่อนโยน นี่เป็นครั้งแรกที่ Hua Nian มองดูรูปร่างหน้าตาของเขาอย่างจริงจัง

"คุณเป็นอะไรไป" หลู่หยวนเฉิงถามเสียงต่ำ นัยน์ตาของเขาดูลึกล้ำ

“ไม่มีอะไร ฉันแค่ไม่คิดว่าคุณจะยิ้มแบบนี้” ฮั่วเหนียนพูดอย่างงุ่มง่ามและกอดแขนเธอโดยไม่รู้ตัว

"ฉันหน้าตาเป็นอย่างไรเวลายิ้ม และในใจเธอควรเป็นอย่างไร" หลู่ หยวนเฉิงพูดขณะที่เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอ ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของเธอดูเหมือนจะเจือด้วยรัศมี และมันดูพิเศษ หวานและอร่อย

"เอ่อ..." มองไปที่ใบหน้าที่จริงจังของเขา เส้นทางเก่าในใจของ Hua Nian ก็กระแทกกลับ ผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าเธอยังไม่คุ้นเคยกับเธอ แม้ว่าเธอจะเป็นคนขับรถเก่า แต่เธอก็ไม่กล้าขับเข้าไป ต่อหน้าเขา บรรยากาศเริ่มอึดอัดอย่างอธิบายไม่ได้ เธอถูกแกล้ง?