บทที่ 4

ฮั่วเหนียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่แก้มของเธอแดงระเรื่อ และกลิ่นหอมของเขาโชยเข้าไปในรูจมูกของเธอ ทำให้เธอรู้สึกว้าวุ่นใจ

"คุณช่วยหาเสื้อผ้าให้ฉันหน่อยได้ไหม" เธอพูด แต่เสียงของเธอเบาราวกับแอ่งน้ำ และเธอรู้สึกตื่นตระหนกเมื่อได้ยิน และเธอก็ตำหนิตัวเองในใจที่ทำตัวเหมือนเด็ก! เธอเกลียดการที่ครอบครัวของพี่สะใภ้ของ Jiang Wenhui เสียชีวิตมาตลอด ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้!

“คนรับใช้ของคุณเอาเสื้อผ้าของฉันไป ฉันอายจริงๆในสภาพนี้!” ฮัวเหนียนปรับน้ำเสียงของเขาให้เป็นปกติที่สุด

"ป้าอัน!" หลู่หยวนเฉิงตะโกน โยนรูปถ่ายลงบนเตียง ดึงผ้าขนหนูในมือเพื่อช่วยเธอสวม และกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

"สุภาพบุรุษ."

“คุณเอาเสื้อผ้าของภรรยาคุณไปไว้ที่ไหน” เขาหันไปมองป้าอันที่ประตูแล้วถาม

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าของ Hua Nian ก็แดงยิ่งขึ้น เนื่องจากความสูงของเธอ เธอทำได้เพียงกอดเขาที่เท้าของเธอ หลังจากนั้นไม่นาน ขาของเธอก็เริ่มสั่น และเธอทำได้เพียงกอดเขาแน่นเหมือนหมีโคอาล่า

"ฉันซักเสื้อผ้าให้ภรรยาของฉัน"

"ฉันไม่มีเสื้อผ้าผู้หญิงที่บ้าน คุณใส่ชุดนอนของฉันได้ไหม" หลู่หยวนเฉิงหันศีรษะและกระซิบข้างหูเธอ

ดูเหมือนเขาจะพูดใกล้หู รู้สึกถึงลมร้อนจากลมหายใจ ใบหน้าของ Hua Nian แดง ผิวของเธอขาวและบอบบาง ดังนั้นไม่เพียงแต่ใบหน้าของเธอเท่านั้น แต่ร่างกายของเธอดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยหน้ากาก มี ชั้นของผ้าโปร่งสีชมพู เธอพยักหน้า ดวงตาของเธอพร่ามัวเล็กน้อย และขาของเธอก็นุ่มขึ้น

"หาชุดนอนให้ภรรยาของฉัน" หลังจากที่หลู่หยวนเฉิงพูดจบ เขาก็จ้องมองแผ่นหลังอันร้อนแรงของเธอในกระจก และเห็นผิวอมชมพูของเธอ แขนของเขาโอบรอบเอวของเธอแน่นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

ขาของ Hua Nian อ่อนแรงจนเขาอดไม่ได้ที่จะงอมือของเขาประคองสะโพกของเธออย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอเบิกกว้างทันทีราวกับว่าเธอถูกฟ้าผ่า

โชคดีที่ป้าอันนำชุดนอนมาให้และฮัวเหนียนคว้าผ้าเช็ดตัวในมือมาคลายรอบคอแล้วรีบพันรอบคอของเขาอย่างรวดเร็วเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเขาพบว่าใบหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลย จริง ๆ แล้วเธอเศร้าเล็กน้อย เธอเปลือยเปล่า ส่วนเขาก็เปลือยเปล่า เธอไม่รู้สึกอะไรเลย สายตาคู่นั้นมองมาที่เธอเหมือนพระจันทร์เย็นในคืนฤดูหนาว ทำให้เธอนึกถึงสิ่งหนึ่ง คำว่า พระเจ้า!

“ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” เธอพูดแล้ววิ่งไปห้องน้ำด้วยสีหน้าเจื่อนๆ

"ทำไมจู่ๆคุณถึงคิดจะซักผ้าล่ะ" เมื่อเห็นฮั่วเหนียนวิ่งเข้าห้องน้ำ หลูหยวนเฉิงจึงหันไปดูป้าอันแล้วถาม

"ล้างมันถ้าคุณต้องการ คุณไม่คิดว่าฉันไม่ควรล้างมัน" ป้าอันถามอย่างใจเย็น

จู่ๆ หลู่หยวนเฉิงก็เม้มริมฝีปากและยิ้มด้วยความหมายลึกซึ้ง: "ไม่ ฉันคิดว่าการซักผ้านั้นดีมาก อย่างไรก็ตาม อย่าบอกพ่อแม่ของฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่วงหน้า ฉันเกรงว่าจะทำให้เธอตกใจหากแม่พบเข้า" ของเธอ."

“ใช่ ฉันเข้าใจแล้ว” ป้าอันพูดโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"ถ้าคุณมีบางอย่างต้องทำวันนี้ คุณไปได้เลย" หลู่หยวนเฉิงเดินลงบันไดและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มๆ

เมื่อป้าอันได้ยินดังนั้นเธอก็เข้าใจอย่างชัดเจน

“คืนนี้ฉันจะกลับบ้าน วันนี้คงไม่ได้เข้ามาแล้ว นายท่าน เร็วเข้า”

เมื่อได้ยินคำพูดของป้าอัน หลู่หยวนเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

Hua Nian จับเอวกางเกงด้วยมือของเขา Lu Yuancheng สูงกว่าเธอและมีราวแขวนเสื้อผ้า ชุดนอนของเขาสวมให้เธอ ทำให้เธอดูเหมือนเด็กที่ขโมยเสื้อผ้าของผู้ใหญ่ ขากางเกงและแขนเสื้องอกออกมา มันชิ้นใหญ่ ดูตลกมาก และคนจะหัวเราะออกมาดัง ๆ แน่ ๆ เมื่อออกไปแบบนี้

เธอถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ จริง ๆ แล้วเธอทำตัวตลกมากเมื่ออยู่กับใครสักคนเป็นครั้งแรก แต่หลู่ หยวนเฉิงไม่ชอบผู้หญิงจริง ๆ เขาต้องอารมณ์เสียมากเมื่อเขาตอบสนองอย่างรวดเร็วเพื่อบันทึกภาพนั้น ฉันชอบ ผู้ชายในรูป นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงชอบรูปนี้มาก