บทที่ 6

“แปดโมงเช้าและห้าโมงเย็น” ฮั่วเหนียนพูดอย่างช่วยไม่ได้

“ตกลง ฉันจะไปรับคุณหลังเลิกงานในภายหลัง”

"..."

เมื่อได้ยินคำพูดของ Lu Yuancheng Hua Nian ก็ตั้งตัวไม่ทัน

"ไม่ ไม่ ไม่ มันลำบากเกินไป!" เธอพูดโดยไม่รู้ตัว โดยไม่รู้ตัวว่าชุดนอนตัวใหญ่ถูกถูลงไปเรื่อยๆ และผิวที่ขาวเนียนก็เผยออกมาตรงกันข้ามกับชุดนอนสีเข้มอย่างชัดเจน และถัดลงมาก็คือเธอ เอวที่เรียวยาวกำลังปรากฏ และกางเกงชุดนอนก็รัดแน่นขึ้นเพราะความอ้วน ซึ่งช่วยขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของบั้นท้ายที่สมบูรณ์แบบของเธอ

ดวงตาของ Lu Yuancheng ลึกขึ้นเรื่อย ๆ และการหอบที่หน้าอกของเธอก็เหมือนกับมนต์สะกดที่ทำให้ดวงตาของเขาถูกดึงดูดโดยไม่ได้ตั้งใจ และส่วนหนึ่งของร่างกายของเขาตอบสนอง กระตุ้นความปรารถนาในร่างกายของเขาทันทีเหมือนประกายไฟ

"มีปัญหาอะไรเหรอ ตอนนี้คุณเป็นภรรยาของฉันแล้ว" หลู่หยวนเฉิงกัดฟันและพูด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“คุณเป็นอะไรไป” ฮัวเหนียนถามอย่างเป็นห่วงเมื่อดูท่าทางเจ็บปวดของเขา

"ก่อนหน้านี้ฉันได้รับบาดเจ็บ และวันนี้ฉันลืมทายาที่แผล" หลู่หยวนเฉิงต่อต้านการกระตุ้นให้กดเธอไว้ใต้เขาและพูดอย่างรวดเร็ว

“เจ้าวางยาไว้ที่ไหน ข้าจะช่วยทา!” ฮัวเหนียนกระโดดลงจากเตียงแล้วพูด

หลู่หยวนเฉิงหลับตาเล็กน้อยแล้วชี้ไปที่ห้องน้ำ

รองเท้าฮัวเหนียนสายเกินไปที่จะสวมและรีบไปห้องน้ำ

เมื่อเห็นเธอวิ่งไปที่ห้องน้ำ หลู หยวนเฉิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก บาดแผลบนร่างกายของเขาไม่เป็นอะไรแล้ว ความปรารถนาที่มีต่อเธอคือความเจ็บปวดที่แท้จริง เมื่อมองไปที่ปฏิกิริยาของร่างกายของเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าเธอทำไม่ได้ อย่าเพิ่งลุก ตอนนี้กดอย่างระมัดระวังไปที่ขอบเสื้อผู้หญิงตอนล่างของชุดนอนสีชมพูที่กำลังปรากฏอยู่ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนปลาหมึกบนแผ่นเหล็กในเวลานี้

ฮั่วเหนียนพบขวดยา ยิ้มและปิดประตูตู้ ทันใดนั้นก็เห็นตัวเองในกระจกประตูตู้ รอยยิ้มของเธอค้างบนใบหน้า และเธอเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้ตะโกน

เมื่อเห็นครึ่งหนึ่งของลานหัวนมสีชมพู เธอดึงเสื้อผ้าของเธอขึ้นอย่างสั่นเทา โชคดีที่ตอนนี้ความเจ็บปวดบนร่างกายของ Lu Yuancheng ปะทุออกมา ไม่เช่นนั้นเธอคงอาย!

หัวใจของเธอเต้นแรง เสียใจในความเลินเล่อของเธอ แต่เมื่อนึกถึงมุมที่เขามองเธอเมื่อกี้ ทำไมเขาถึงมองไม่เห็นมันเต็มตา!

เดินออกจากห้องน้ำ ฉันมองผู้ชายที่นั่งบนเตียงโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ใช่ เขาเป็นเกย์ เขาจะสนใจผู้หญิงได้ยังไง

แม้จะนั่งบนเตียงหลังของเขาก็ยังตั้งตรงเหมือนต้นสนและต้นไซเปรสและเขามีอารมณ์ที่แน่วแน่โดยธรรมชาติ เขาควรจะเป็นฆ้อง แต่คิดในใจว่าฮัวเหนียนไม่มีแรงกดดัน

“แผลของคุณอยู่ที่ไหน” ฮั่วเหนียนถามขณะที่เขาเลือกยา

"ฉันจะจัดการเอง ไม่ต้องกลัว" หลู่หยวนเฉิงพูด เขาเพิ่งใช้การควบคุมตนเองทั้งหมดเพื่อระงับปฏิกิริยาทั้งภายในและทางกาย ถ้าเธอสัมผัสเขา เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะทำได้หรือเปล่า ควบคุมตัวเอง

“ให้ฉันมา คุณยังบอกว่าฉันเป็นภรรยาของคุณ ตอนนี้ฉันเป็นคนจรจัด ฉันอยู่กับคุณ ฉันกินอาหารและดื่มอาหารของคุณ ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง” ฮัวเหนียนยักไหล่ถนน

เธอยังคงอ่อนไหวมากและต้องแยกแยะระหว่างคุณกับเขา หลูหยวนเฉิงมองเธอแล้วคิด

“ไม่ต้องห่วง ฉันเป็นอาสาสมัครที่โรงพยาบาลตอนที่ฉันเรียนอยู่ ฉันจะไปช่วยตอนที่ฉันไม่อยู่ในชั้นเรียน ฉันทำผ้าพันแผลพื้นฐานได้” เมื่อมองไปที่เขา ฮั่วเหนียนก็เข้าใจผิดคิดว่าเขาไม่ได้ทำ เชื่อมั่นในตัวเอง: "คุณคิดว่าฉันไม่น่าเชื่อถือ?" เธอพูดด้วยใบหน้าที่เขินอายเล็กน้อย และเธอก็ยังรู้สึกด้อยกว่าเล็กน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

ทันทีที่ฮัวเหนียนพูดจบ หลู่หยวนเฉิงก็ถอดเสื้อผ้าของเขาออกทันที ดวงตาของเธอแข็งไปชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าผ้าโปร่งบนไหล่ของเขายังคงมีเลือดไหลซึม หัวใจของเธอแน่นขึ้นและเธอก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง

"เลือดออก! เมื่อกี้ฉันกอดเธอ บังเอิญอยู่นี่ ทำไมเธอไม่พูดอะไร!" เธอถอนหายใจอย่างเสียใจ

"ไม่เป็นไร ไม่เจ็บเลย" เมื่อเห็นท่าทางกังวลของเธอ หลู่หยวนเฉิงก็หัวเราะ