บทที่ 7

แม้ว่า Hua Nian จะให้ความสนใจกับมัน แต่ปัญหาความไม่ซื่อสัตย์ในการนอนของเธอก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง เมื่อเธอลืมตาด้วยความงุนงง เธอรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว เธอไม่ใช่คนตื่นเช้า เมื่อเธอตื่นขึ้นในตอนเช้า โดยพื้นฐานแล้วสมองของเธอจะลัดวงจร

"สวัสดีตอนเช้า."

ทันใดนั้นเสียงทักทายลึก ๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าอกของเธอและลมร้อนก็ทะลุออกมาจากคอของเธอ

เธอตื่นขึ้นทันทีและก้มศีรษะลงอย่างไม่เชื่อ เธอกอด Lu Yuancheng เหมือนปลาหมึกโดยมีหัวของเขาโอบคอและขาของเธอยังคงขี่อยู่บนเอวของเขา!

"ฉัน---ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจ!" ฮั่วเหนียนรู้สึกถึงสายฟ้าฟาดจากท้องฟ้าสีคราม และรีบปล่อยมือด้วยใบหน้าที่เสียใจ: "ฉันขอโทษ ฉันเคยนอนกับตุ๊กตาของฉันใน อ้อมแขนของฉันที่บ้านและฉันได้ให้ความสนใจแล้ว ... "

"ไม่เป็นไร ฉันเป็นสามีของคุณ คุณจะกอดเธอแบบไหนก็ได้ คุณนอนต่ออีกหน่อยก็ได้" หลู่หยวนเฉิงลุกขึ้นแล้วห่มผ้าห่มให้เธอ

ฮั่วเหนียนมองเขาด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนแต่ดูลำบากใจมากขึ้น บางทีหลังจากอุ้มเขานานเกินไป เหงื่อบางๆ ก็ไหลออกมาตามร่างกายของเธอ และแก้มที่แดงระเรื่อของเธอก็เต็มไปด้วยความเป็นสาว เมื่อเห็นหลู่หยวนเฉิงลุกจากเตียง เธอตะโกนโดยไม่รู้ตัว: "คุณไปทำไม" หลังจากตะโกน เธอเม้มปากและอยากจะกัดลิ้นของเธอเอง

"ฉันจะทำอาหารเช้าให้คุณ" หลู่หยวนเฉิงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปเกาจมูกของเธอขณะที่เขาพูด และหลังจากพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป

มองไปที่หลังที่สูงและสมบูรณ์แบบของเขา และคิดถึงการกระทำของเขาในตอนนี้ หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง นอนอยู่บนหมอน ฮั่วเหนียนร้องเสียงต่ำและเตะแบบสุ่มบนเตียงเพื่อระบายความในใจของเธอราวกับว่าเธอคันเล็กน้อย มือ ความรู้สึกเดียวกันเขาช่างเย้ายวนใจเกินไปจริงๆ!

หลู่หยวนเฉิงกำลังทำอาหารเช้า ดวงตาของเขาจดจ่ออยู่กับที่ มีดในมือของเขากำลังหั่นผักอย่างรวดเร็ว และทันใดนั้น เขาก็หันกลับมาและฟันเข้าที่หลังของเขา!

“อุ๊ย!” ชายผู้เดิมต้องการเห็นชายผู้นั้นมองมีดที่อยู่ห่างจากศีรษะเพียงไม่กี่เซนติเมตรด้วยความสยดสยองและคร่ำครวญ: “พี่สี่! เจ้าต้องการฆ่าใครสักคน!”

"ฮั่วเหล่าหวู่ ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเข้าใกล้ฉันเงียบๆ" ลู่หยวนเฉิงเม้มริมฝีปากบางของเขาเบา ๆ หลังจากพูด และหยิบมีดลงด้วยใบหน้าที่สงบ อันที่จริง ถ้าไม่ใช่เพื่อเขา การควบคุมดุจเทพในตอนนี้ มีดคงจะตกไปอยู่ในมือของคนทั่วไปแล้ว

"ฉันคิดว่าคุณเป็นโรคจากการทำงาน! --- พี่ชายคนที่สี่ คุณกำลังทำอาหารเช้าอยู่หรือเปล่า" Huo Yanting ถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเขาหันไปหั่นผักและเอามือปิดปากอย่างโอ้อวด

"ใช่" หลู่หยวนเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มและมองเขาอย่างเย็นชา

“พี่สี่ ครั้งนี้คุณทำร้ายสมองด้วยหรือเปล่า?” Huo Yanting ส่ายหัวและพูดด้วยความไม่เชื่อ

"ฉันพบเธอ และเรามีทะเบียนสมรสแล้ว" หลู่หยวนเฉิงหันกลับมาและพูดห้วนๆ จากนั้นเล่าเรื่องที่เขาพบฮัวเหนียนและได้รับใบรับรอง

"แม้ว่าโดยปกติแล้วเจ้าจะมีลักษณะที่กระฉับกระเฉง แต่ความก้าวหน้านี้ไม่เร็วเกินไปหรือ เจ้าลักพาตัวพี่สะใภ้คนที่สี่ของเจ้าไปตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน?!" Huo Yanting กล่าวด้วยความไม่เชื่อ แต่เขากลับก้มหน้าลงและครุ่นคิดเกี่ยวกับ นิสัยของพี่ชายของเขาเป็นสไตล์ของเขาจริงๆ: "เฮ้ เมื่อคืนพี่สะใภ้คนที่สี่ไม่อยู่บ้านเหรอ คุณ..." เขาถามอย่างคลุมเครือ

"เราไม่ได้ทำอะไรเลย" หลู่หยวนเฉิงเลิกคิ้วและพูดทั้งที่ตาของเขาเปิดอยู่ ซึ่งทำให้อดสงสัยไม่ได้

"คุณไม่ คุณไม่รู้สึกหรือ" Huo Yanting ไม่สงสัยคำพูดของเขาเลย และพูดด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง

"แน่นอน ฉันมีความรู้สึก ฉันอดกลั้น ฉันจะไม่ทำอย่างนั้นกับเธอ ก่อนที่เธอจะไม่มีความรู้สึกกับฉัน" หลู่หยวนเฉิงพูดด้วยใบหน้าที่จริงจังและซื่อตรง

"ฉันเติบโตมาพร้อมกับคุณ และรู้จักนิสัยของคุณ ฉันได้แต่อวยพรให้คุณประสบความสำเร็จ" ฮั่วหยานถิงกล่าวอย่างช่วยไม่ได้

"ยังไงก็ตาม ถ่ายรูปคุณทั้งหมดในห้องนอนให้ฉันด้วย" หลู่หยวนเฉิงเตรียมอาหารเช้าต่อไป และพูดอย่างสบายๆ

"ทำไม นี่เป็นบ้านของฉัน!" Huo Yanting พูดอย่างไม่เต็มใจ

“มันเป็นของฉันแล้ว ฉันจะอยู่ที่นี่ในช่วงเวลานี้ และฉันจะรับเธอไปเมื่อถึงเวลา”

หลู หยวนเฉิงพูดอย่างเด็ดขาด ด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งโดยไม่ตอบโต้

“พี่สี่! คุณกลั่นแกล้ง!” ใบหน้าที่บอบบางของ Huo Yanting เต็มไปด้วยความโกรธ