บทที่ 8

Hua Nian ฟื้นคืนสติและเดินไปที่โต๊ะอาหาร เมื่อมองไปที่ Lu Yuancheng เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงทัศนคติของเขาที่มีต่ออดีตคนรักของเขาในตอนนี้ ไม่ว่าโลกจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม เขาก็ไม่ควรไร้ความรู้สึกเช่นนี้ แต่นี่มันเรื่องของคนอื่นเขาแค่เอาเปรียบกัน

เธอกำลังกินอาหารเช้าโดยก้มหน้าลง และคนเลี้ยงแกะชาวเยอรมันชื่อ Lie Feng นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าที่จริงจัง ตอนนี้ขาดความสนิทสนมกับเธอโดยสิ้นเชิง ซึ่งทำให้ Hua Nian รู้สึกหดหู่เล็กน้อย แต่เธอก็มองเข้าไปใกล้ๆ และ พบว่าขาหน้าข้างซ้ายของสุนัขเหลือเพียงครึ่งเดียวซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกลำบากใจ

"Giefeng เคยเป็นสุนัขทหาร และฉันก็รับเลี้ยงมันหลังจากที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสในภารกิจอื่นและเกษียณแล้ว" Lu Yuancheng อธิบายโดยมองไปที่ดวงตาของ Hua Nian

"โอ้ เป็นเช่นนั้น" ฮั่วเหนียนมองดูเขายื่นโจ๊กและรับไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองหยุดพูด ฮั่วเหนียนไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ ทั้งสองไม่คุ้นเคยกัน พวกเขาแต่งงานกันภายในวันที่พบกัน และเธอถูกมองว่าเป็นคนเชื่องช้า ดังนั้นเธอจึงไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ

“ยังชินกับการกินอยู่หรือเปล่า คุณมีรสนิยมอะไรเป็นพิเศษไหม เช่น ไม่กินเค็ม...”

"ฉันจะกินอะไร!" เมื่อได้ยินสิ่งที่หลู่หยวนเฉิงพูด ฮัวเหนียนรีบพูด เพียงตระหนักว่าเขาประหม่าเกินไปหลังจากพูด

"ฮิฮิ" หลูหยวนเฉิงไม่พูด แต่หัวเราะเบา ๆ สองครั้ง

ฮัวเหนียนรู้สึกว่าตัวเองทำตัวน่าอายต่อหน้าเขาเหมือนเด็กผู้หญิงผมเหลือง

"เฮ้ ผู้ชายตัวโตคนนี้ชื่อ Liefeng แต่ท่าทางคุณจริงจังจัง" เธอกระพริบตาและพูดอะไรไม่ออก และทันใดนั้น หลู่หยวนเฉิงที่อยู่ตรงข้ามก็ลุกขึ้นและคิดถึงเธอ

เขาสวมกางเกงเหย้าแขนสั้นสีดำสีทึบสีเทา ผมสีดำที่หวีอย่างพิถีพิถันเมื่อวานนี้กระจัดกระจายไปกับจมูกโด่งของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อมองดูมือเรียวของเขาแตะที่มุมปาก หัวใจของ Hua Nian ก็ดูเหมือนจะอยู่ในลำคอของเขา

"ดูคุณสิ กินอย่างลวกๆ เต็มปากเลย" หลู่หยวนเฉิงยิ้มและยัดเมล็ดข้าวที่เขาหยิบจากมุมปากของเธอเข้าปากอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาของเขาอ่อนโยนและมีเสน่ห์

ตะเกียบในมือของเธอหล่นลงบนโต๊ะพร้อมกับ "บูม" และฮัว เหนียนซึ่งจมอยู่ในแม่เหล็กและน้ำเสียงที่มีเสน่ห์ของเขา ก็ตื่นขึ้น เธอทุบปากของเธอและสลบไปชั่วขณะ

“ฉัน -- ฉันควรไปทำงาน!” จู่ๆ เธอก็คิดจะหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้น

"ฉันจะไปหาคุณ" หลู่หยวนเฉิงกล่าว

เมื่อเห็นเขาลุกขึ้น สีหน้าของฮัวเหนียนก็จริงจังขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ไม่จำเป็น! เดิมที—เรื่องของเรากะทันหันพอ เธอต้องให้เวลาฉันปล่อย—ปล่อยฉัน…” เธอพูดด้วยถ้อยคำที่น่าสงสารเพื่ออธิบายความซับซ้อนที่ไม่ปรากฏในใจของเธอ

"เลี้ยวขวาที่นี่และมันคือสถานี ขึ้นแท็กซี่ไป" หลู่หยวนเฉิงพูดขณะที่หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา

เฝ้าดูเขาวางกองตั๋วสีแดงไว้ในฝ่ามือของเขา Hua Nian รู้สึกความรู้สึกฉับพลันในใจ แม้ว่าการให้เงินจะดูหยาบคายมากสำหรับบางคน แต่สำหรับเธอ คนที่ไม่รักคุณย่าและลุงของเธอ ความอ่อนโยนของ Lu Yuancheng เป็นเหมือนลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดเข้าสู่หัวใจของเธอ

ฮัวเหนียนเขย่าเงิน ยื่นคืนให้เขา ปกปิดความรู้สึกของเขา และพูดว่า "ฉันเอาเงินของคุณไปไม่ได้" ย้ายก็ย้าย แต่จุดยืนยังต้องมั่นคง

"รับไป ฉันเป็นสามีของคุณ" หลู่หยวนเฉิงเอามือล้วงกระเป๋าและไม่มีความตั้งใจที่จะรับ