ตอนที่ 53

“เจ้าเปิดดูก็รู้เองสิ!”

สิ้นเสียงเขา ตวนมู่สวี่ชิงก็เปิดกล่องผ้าปักลายออกแล้ว ความรู้สึกแรกก็คือแสบตาจัง

ของสีทองอร่ามนี้ นางเคยเห็น เสี่ยวซงจื่อกับเหยียนหยางพวกเขาก็มี ว่ากันว่าทำจากทองคำบริสุทธิ์!

ขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือนาง เป็นทองตัน นี่ต้องใช้ทองกี่กรัมกันนะ?

เห็นท่าทางตาวาวของนาง เสี่ยวซงจื่อกล่าวอย่างรู้สึกมีส่วนร่วม “ก็มีแต่ป้ายประจำตัวแขวนเอวของจวนจิ้งอ๋องพวกเรานี่แหละที่มีค่าที่สุด รีบหยิบขึ้นมาดูสิ!”

แน่นอนว่า ป้ายประจำตัวแขวนเอวถืออยู่ในมือหนักอึ้ง ที่เห็นคืออักษรจีนตัวเต็มคำว่า 'จิ้ง' พลิกกลับอีกด้านเป็นลายสลักซับซ้อนบางอย่าง มุมล่างสุดมีอักษร 'ชิง' ตัวเล็กๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าตวนมู่สวี่ชิงค่อยๆ กว้างขึ้น “นี่ให้ข้าหรือ? เป็นของข้าโดยเฉพาะหรือ?”

วันนั้นจิ้งอ๋องบอกว่าจะให้ป้ายประจำตัวแขวนเอวนาง ในใจนางดีใจมาก ทั้งยังรอคอยอยู่บ้าง แต่ไม่คิดจริงๆ ว่าจะเร็วขนาดนี้ ป้ายทองคำบริสุทธิ์ที่เป็นของนางโดยเฉพาะก็ทำเสร็จแล้ว

เสี่ยวซงจื่อทำหน้าเหมือนมองคนโง่ “มีชื่อเจ้าอยู่แล้ว ไม่ใช่ให้เจ้า แล้วจะให้ใครได้อีก?”

แล้วก็ทำหน้าจริงจังกล่าวว่า “ป้ายประจำตัวแขวนเอวชิ้นนี้เป็นตัวแทนของเจ้า ตวนมู่สวี่ชิง และก็เป็นตัวแทนของจวนจิ้งอ๋อง ป้ายอยู่ คนอยู่ เจ้าต้องรักษามันให้ดีเหมือนดูแลลูกตาตัวเอง หากเจอกับสถานการณ์พิเศษ คนที่เจ้าสามารถมอบป้ายประจำตัวแขวนเอวให้ได้ ก็ต้องเป็นคนที่เจ้าสามารถฝากชีวิตไว้ได้ เข้าใจหรือไม่?”

ตวนมู่สวี่ชิงพยักหน้าอย่างจริงจัง “อืม ข้าจะจำเอาไว้”

จิ้งอ๋องเชื่อใจถึงเพียงนี้ นางย่อมไม่ทำให้ผิดหวัง แม้มีวันหนึ่งที่ต้องจากไป ก็จะคืนป้ายประจำตัวแขวนเอวให้แน่นอน

มีป้ายประจำตัวแขวนเอวแล้ว ตวนมู่สวี่ชิงไม่ต้องเรียกเหยียนหยาง ก็สามารถไปเยี่ยมครอบครัวที่ในคุกได้แล้ว

เห็นนางเริ่มเก็บห่อผ้าอีกแล้ว เสี่ยวซงจื่อกล่าวว่า “ทำไมเจ้าไปทุกครั้งต้องเอาของไปด้วยเล่า?”

“ครอบครัวอยู่ในนั้น ความห่วงใยของข้าก็อยู่ในนั้น เรื่องอื่นช่วยไม่ได้ ก็ได้แต่หวังว่าข้าวของของพวกเขาจะไม่ขาดแคลน ไม่อดอยาก กลางคืนจะได้นอนสบายขึ้นหน่อย”

เสี่ยวซงจื่อไม่มีครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก คนใกล้ชิดก็มีเพียงท่านอ๋องและท่านหยิ่น รวมถึงพวกหยางทั้งสี่ เขาไม่รู้ว่าการมีความห่วงใยจากพ่อแม่เป็นความรู้สึกแบบไหน แต่เมื่อวานเห็นสวี่ชิงอยู่กับครอบครัวของนาง นั่นคงเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นมากสินะ?

“แค่กๆ ตอนบ่ายข้าว่าง ไม่มีอะไรทำ ไม่เช่นนั้น ให้ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่?”

เขาก็แค่รู้สึกชอบดูตวนมู่สวี่ชิงอยู่กับครอบครัวของนางมาก แม้จะอยู่ในคุก พวกเขาก็ยังสามารถพูดคุยหัวเราะกันได้อย่างเปิดอก ห่วงใยซึ่งกันและกัน