ตอนที่ 55

ยังไม่ทันสิ้นเสียง แสงวาบก็สว่างขึ้นนอกหน้าต่าง ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังสนั่น

“นี่ฝนจะตกแล้วกระมัง?” ชีอี๋เหนียงมองออกไปนอกหน้าต่างพึมพำ พวกเขาถูกขังอยู่ในคุกทั้งวัน สิ่งเดียวที่ใช้แยกแยะดินฟ้าอากาศและเวลาได้ ก็มีเพียงหน้าต่างบานเล็กๆ นี้เท่านั้น

ไม่นานนักจริงๆ ฝนก็เทกระหน่ำลงมา ซ่า ซ่า ซ่า ฟังจากเสียงแล้ว ฝนไม่เบาเลยทีเดียว

สวี่ชิงมาคนเดียว แม้แต่รถม้าก็ไม่ได้เอามา ชั่วคราวคงไปไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงอยู่ในคุกกับครอบครัว รอฝนหยุด

แต่ฝนนี้พอเริ่มตก ก็ดูเหมือนจะไม่คิดจะหยุดเลย

มองดูข้างนอกฟ้ามืดสนิทแล้ว ในใจสวี่เนี่ยนฉือก็กังวลอย่างยิ่ง ชิงเอ๋อร์ถึงแม้จะแต่งกายเป็นชาย แต่แท้จริงแล้วนางเป็นเด็กสาว จะปล่อยให้นางกลับไปคนเดียวตอนดึกขนาดนี้ได้อย่างไร? แต่หากไม่กลับไป หรือว่าจะให้นางอยู่ค้างในคุกหลวงกับพวกตน?

ตวนมู่หงฮั่นก็มีสีหน้ากังวล ในใจก็แอบเสียใจ ไม่ควรโลภอยากกินข้าวพร้อมหน้าครอบครัว แล้วให้ชิงเอ๋อร์อยู่ต่อ น่าจะให้นางกลับไปเร็วกว่านี้

ส่วนสวี่ชิงเองกลับไม่ใส่ใจ ตอนนี้ข้างนอกแม้ฝนจะตกหนัก แต่ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ขอเพียงนางเข้าไปในห้องปฏิบัติการของระบบ เดินกลับจวนอ๋อง ก็ไม่เปียกฝนเท่าไหร่หรอก

เวลาผ่านไปทีละน้อย ฝนห่าใหญ่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ตวนมู่ซ่านเฉิงคิดแล้วคิดอีก “เจ้าสาม คืนนี้เจ้าอย่ากลับไปเลย เอาผ้าห่มของพี่ใหญ่ออกมา คืนนี้เจ้าก็ทนลำบากพิงลูกกรงนี่สักคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับจวนอ๋อง”

“คงทำได้เพียงเท่านี้แล้ว” ตวนมู่หงฮั่นกล่าว แล้วถามว่า “ชิงเอ๋อร์ ที่จวนอ๋องมีใครรู้หรือไม่ว่าเจ้ามาที่คุก?”

“รู้ขอรับ” สวี่ชิงกล่าว

ตวนมู่หงฮั่นพยักหน้า “เช่นนั้นก็ลำบากหน่อยสักคืนเถอะ!”

สวี่ชิงกล่าวพลางยิ้ม “อยู่กับท่านพ่อท่านแม่ พวกพี่ๆ อี๋เหนียงและน้องสี่ ไม่ลำบากขอรับ”

ยิ่งอยู่ด้วยกัน นางยิ่งชอบครอบครัวสกุลตวนมู่นี้ พวกเขาแม้ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากก็ไม่ลืมที่จะห่วงใยซึ่งกันและกัน ทั้งยังคงมองโลกในแง่ดีและร่าเริง

ตวนมู่สวี่ชิงไปหาผู้คุมเพื่ออธิบายสถานการณ์ บอกว่าคืนนี้จะขออยู่ที่นี่คืนหนึ่ง รอพรุ่งนี้เช้าฝนหยุดแล้วค่อยไป เพราะมีป้ายประจำตัวแขวนเอวของจวนจิ้งอ๋อง ผู้คุมก็ไม่ได้ว่าอะไร ทั้งยังบอกว่าหากต้องการอะไร ก็บอกพวกเขาได้

สวี่ชิงคิดในใจ ชื่อเสียงของจวนจิ้งอ๋องนี่ มันช่างมีค่าและใช้ดีจริงๆ!

นางเข้าไปในห้องขังไม่ได้ ทำได้เพียงพิงอยู่ข้างลูกกรง ในตอนนี้ที่แต่งกายเป็นชาย ยังไม่อาจไปเบียดอยู่กับท่านแม่และคนอื่นๆ ได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงพิงหลังชนหลังกับพี่ชายทั้งสองโดยมีลูกกรงกั้น

ตวนมู่ซ่านเฉิงกระซิบถาม “เจ้าสาม เจ้าอยู่ที่จวนอ๋องสบายดีทุกอย่างหรือไม่?”