ตอนที่ 57

เพียงแต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกเตะอย่างแรงกระเด็นไปชนผนังกระดอนกลับมา ตกกระแทกพื้นอย่างหนัก กระอักเลือดออกมา

“คุณชายสี่!” ชีอี๋เหนียงกรีดร้อง ฉากนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่ากำลังกรีดหัวใจของนาง

สวีเนี่ยนฉือฉวยโอกาสที่อิงกงกงไม่ทันระวัง เตะเขาหนึ่งครั้ง ตอนที่แรงมือของเขาคลายลงเล็กน้อย ก็กัดเข้าที่ง่ามมือของเขา กัดจนเลือดออก

ความเจ็บปวดทำให้อิงกงกงคลายมือ นางพุ่งตัวกระแทกผนังอย่างแรง “ซ่านเฉิง หรงเช่อ พาชิงเอ๋อร์ไป”

รู้ว่าตนเองเป็นตัวถ่วง อยากจะฆ่าตัวตาย? ไม่ง่ายขนาดนั้น อิงกงกงที่ได้สติกลับมารีบคว้าตัวนางไว้ ‘เพียะ’ ตบหน้าสวีเนี่ยนฉือจนล้มลงกับพื้น

จากนั้นนั่งยองลงจับคอเสื้อด้านหน้าของนาง “อยากตายรึ? ข้าจะสนองให้เจ้าเอง...”

“หยุดนะ ปล่อยท่านแม่ของข้า” ตวนมู่หรงเช่อกล่าว ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

อิงกงกงใช้กริชสั้นจ่อที่คอของสวีเนี่ยนฉือ แล้วหันกลับมา ด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ช่างเป็นบุตรชายที่กตัญญูจริงๆ! ได้ ข้าไม่ทำร้ายชีวิตนางก็ได้”

จากนั้นมองไปที่ตวนมู่สวี่ชิง “วางอาวุธในมือของเจ้าลง”

“ชิงเอ๋อร์ วางลง เร็วเข้า! ถือป้ายประจำตัวของเจ้าไว้ ไป!” ซ่านเฉิงพูดเสียงดังกับน้องสาว หากวันนี้ตระกูลตวนมู่หนีไม่พ้นภัยพิบัติ ความหวังเดียวของเขาก็คือ น้องสาวต้องรอด

ตวนมู่สวี่ชิงในใจร้อนรนอย่างยิ่ง กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากวางอาวุธ นางอาจจะไม่มีแม้แต่ความสามารถในการป้องกันตัวเอง แต่หากไม่วาง คอของท่านแม่ก็มีเลือดออกแล้ว หากเส้นเลือดใหญ่ที่คอถูกตัด ต่อให้เป็นนางก็ไม่มีความมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะช่วยคนกลับมาได้

“ชิงเอ๋อร์!” ตวนมู่หงฮั่นเอ่ยปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก “ฟังพี่ใหญ่ของเจ้า ไป!”

ตวนมู่สวี่ชิงในตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่น ทำได้เพียงค่อยๆ ย่อตัวลง วางกระบองไฟฟ้าลงบนพื้น คนของอิงกงกงคนหนึ่งรีบแย่งไปถือไว้ในมือ

ไม่เป็นไร นี่ไม่ใช่กระบองไฟฟ้าธรรมดา เป็นแบบควบคุมด้วยไมโครคอมพิวเตอร์ สวิตช์คือลายนิ้วมือของนาง พวกบ้านนอกพวกนี้ ต่อให้ถือไว้ก็ใช้ไม่เป็น อยู่ในมือพวกเขา อย่างมากก็เป็นแค่ท่อนเหล็กสำหรับทุบหัวคน

พ่อลูกสามคนตระกูลตวนมู่ล้วนถูกควบคุมตัวไว้ คนของอิงกงกงเริ่มนำผ้าแพรขาวไปแขวนบนขื่อหลังคา “คิดดีแล้วหรือยัง? สองคนไหนจะไปก่อน?”

ตวนมู่หงฮั่นยอมตายอย่างสงบ “ข้าไปก่อน เจ้าปล่อยให้สวี่ชิงของข้าไปก่อน”

“ฮ่าฮ่าฮ่า... มากันหมดแล้ว จะมีเหตุผลให้ไปได้อย่างไร?” เสียงหัวเราะที่น่าสะพรึงกลัวของอิงกงกงในยามค่ำคืนนี้ยิ่งฟังดูน่าขนลุกเป็นพิเศษ

มือทั้งสองข้างของตวนมู่หรงเช่อถูกมัดไว้ขยับไม่ได้ เส้นเลือดบนคอปูดโปน ดิ้นรนอย่างสุดกำลัง “เจ้าขันทีชั่วช้า บอกแล้วว่าจะปล่อยน้องสามของข้า น้องสามของข้าในมือมี...”