ตอนที่ 61

เมื่อหยุดแล้ว นางก็นั่งลงอย่างเงียบงันข้างอ่างอาบน้ำ ต้องเฝ้าระวัง ไม่ให้น้ำในอ่างเย็นลง

ชายตรงหน้านั้น ทั้งฐานะสูงส่ง ทั้งกล้าหาญและเฉลียวฉลาด คำพูดมีน้ำหนักดั่งเก้าขุนเขา รูปลักษณ์ก็หล่อเหลาราวสวรรค์ปั้นเอง ไม่สิ ตอนท่านแม่หนี่วากำลังปั้นเขาน่ะ คงตั้งอกตั้งใจสุดฝีมือแน่ๆ ถึงได้เอาวัตถุดิบชั้นยอดทั้งหมดมาทุ่มใส่เขาคนเดียวหมด

แต่ตัวเขาเองกลับไม่รู้จักถนอม ดูสิ แผลเต็มตัว รอยแผลเป็นก็พรุนไปทั้งร่าง แบบนี้มันเสียของชัดๆ!

ตอนนี้ยังไม่มีชายาหรืออนุ แต่อนาคตพอถึงคืนเข้าหอ เกรงว่าจะทำเจ้าสาวตกใจจนผงะ ถ้าเจอคนขวัญอ่อนหน่อย อาจถึงขั้นไม่กล้าแตะต้องเขาเลยก็ได้…แต่ใบหน้านี่สิ ช่างงดงามเสียเหลือเกิน แล้วเรือนร่างนี่ก็ใช่ย่อยเลยล่ะ!

และใต้น้ำ แม้ว่าเขาจะสวมกางเกงในทั้งสองครั้งที่อาบน้ำ มองไม่เห็นรูปร่าง แต่ก็สามารถจินตนาการได้ว่า บุรุษเช่นนี้จะต้องไม่ธรรมดา สิ่งที่หายากที่สุดคือ เขายังรักนวลสงวนตัว ไม่มีสตรีมาวุ่นวายใดๆ อยู่ข้างกาย

เฮ้อ ชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ ในอนาคตไม่รู้ว่าสตรีใดจะมีวาสนาได้ชื่นชม...

เอ่อ บอกว่าจะไม่ล่วงเกินเทพบุรุษแล้วนี่นา ทำไมถึงได้คิดเรื่องไร้สาระพวกนี้อีกแล้ว สตรีใดมีวาสนา จะเกี่ยวข้องอะไรกับนาง?

ตวนมู่สวี่ชิงส่ายหน้า หลับตาเข้าสู่ระบบ เริ่มค้นหายาขจัดรอยแผลเป็นที่ฝังแน่น ค้นหาอยู่ครู่หนึ่งก็เจอ แต่ราคาก็ค่อนข้างสูง การแลกยาหนึ่งหลอดกับคะแนนที่ต้องใช้ พอๆ กับการยืมอุปกรณ์ทางการแพทย์ขนาดใหญ่หนึ่งครั้งเลยทีเดียว

ดูคะแนนสี่หลักที่น่าสงสารของนางแล้ว ช่างยากจนเสียจริง ต้องหาวิธีหาคะแนนแลกเปลี่ยนเสียแล้ว หากมีโอกาสดีๆ เหมือนครั้งที่แล้วที่หอเก็บสมุนไพรของตระกูลตวนมู่ ได้มาทีเดียวแสนแปดหมื่นคะแนน คงจะดีไม่น้อย!

ตระกูลตวนมู่? แสนแปดหมื่นคะแนน? สมุนไพรของตวนมู่ถังก็เป็นของตระกูลตวนมู่นี่นา ถูกซูกงกงและหมอหลวงฝูยึดไป พวกเขาไม่เมตตา นางก็ไม่จำเป็นต้องมีคุณธรรม!

ด้วยการปกปิดของห้องระบบปฏิบัติการ นางกล้าแม้แต่จะบุกเข้าไปในวังหลวง แล้วนับประสาอะไรกับจวนของขันทีและหมอหลวง

นางช่างฉลาดหลักแหลมเสียจริง ตวนมู่สวี่ชิงกดความตื่นเต้นในใจลง เรื่องนี้ต้องวางแผนให้ดี นางไม่ได้ขโมย เพียงแค่เอากลับคืนมาซึ่งเป็นของๆ นางเท่านั้นเอง เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว...

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น บุรุษในอ่างอาบน้ำก็ตื่นขึ้น ตวนมู่สวี่ชิงรีบได้สติ ส่งผ้าฝ้ายให้เขา

จิ้งอ๋องสวมเสื้อคลุมนอนแล้วสวมชุดขุนนางทับ ตวนมู่สวี่ชิงถามว่า “ท่านอ๋อง ท่านไม่พักผ่อนหรือ?”

“ประเดี๋ยวก็ต้องเข้าวัง ข้าจะไปห้องหนังสือ เจ้าออกไปเถิด!” จิ้งอ๋องกล่าว

ไม่ได้นอนทั้งคืน อาบน้ำหลับตาสักครู่ก็ต้องไปทำงานแล้วหรือ? พวกท่านอ๋องในสมัยโบราณนี่ก็ลำบากจริงๆ

“เช่นนั้น ท่านอ๋องหิวหรือไม่? หรือว่าให้ข้าไปทำอาหารให้ท่านทานดีไหม?” ต้องไปเข้างานแต่เช้ามืด ก็ต้องทานอาหารเช้าเสียหน่อย