ตอนที่ 63

“อ้อ เข้าใจแล้ว!” ความรู้สึกนี้ทำไมมันแปลกๆ นะ? เหมือนกับว่า...

ก่อนที่นางจะได้คิดต่อไป เสี่ยวซงจื่อก็ถามอีกว่า “พรุ่งนี้เจ้าจะไม่เข้าไปในวังกับพวกเราจริงๆ หรือ? วันคล้ายวันพระราชสมภพของฝ่าบาทนะ คึกคักมากเลย”

สวี่ชิงส่ายหน้า “ข้าไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ในวัง ไม่ไปดีกว่า หากไม่ระวังไปชนเข้ากับองค์หญิงคนใดเข้า คงไม่ดีแน่”

“นั่นก็จริง!” เสี่ยวซงจื่อพยักหน้า จากนั้นก็กระซิบว่า “ผู้หญิงในวังนะ แต่ละคนมีเล่ห์เหลี่ยมเยอะยิ่งกว่ารังผึ้งอีก เจ้าไม่ไปก็ดีแล้ว”

“พวกองครักษ์หยางทั้งสี่จะเข้าไปกับท่านอ๋องด้วยหรือไม่?” สวี่ชิงถาม

“หมิงหยางเข้าวังไปกับท่าน ส่วนเจ๋อหยางกับหลินหยางออกไปทำธุระนอกเมือง” เสี่ยวซงจื่อเชื่อใจตวนมู่สวี่ชิงมากแล้ว จึงไม่ปิดบังเรื่องใดๆ

“เหยียนหยางล่ะ? ไม่ได้บอกให้เขาพักผ่อนดีๆ หรอกหรือ? ทำไมช่วงนี้แทบจะไม่เห็นเขาเลยนอกจากตอนเปลี่ยนผ้าพันแผล? เขาแอบหนีออกไปอีกแล้วหรือ?”

เสี่ยวซงจื่อขมวดคิ้วมองนาง “เจ้าไม่รู้จริงๆ หรือ?”

“ไม่รู้อะไร?” สวี่ชิงงงงวย

เสี่ยวซงจื่อกลอกตา “ทางกรมอาญาแม้จะเพิ่มกำลังป้องกันแล้ว แต่ท่านอ๋องก็ยังสั่งว่า นอกจากคนของจวนเราแล้ว ห้ามคนอื่นเข้าเยี่ยมตระกูลตวนมู่ แต่ก็ยากที่จะรับประกันว่าคนอื่นจะไม่คิดร้าย ช่วงนี้เหยียนหยางจึงไปเฝ้าอยู่ที่คุก”

ตวนมู่สวี่ชิงตกใจ “เหยียนหยางอยู่ที่คุกตลอดเวลาที่ไม่ได้อยู่ในจวนหรือ? ไปปกป้องคนในครอบครัวของข้าหรือ?”

“อืม! วันนั้นข้าบอกว่าจะบอกเจ้าเอง แต่เขาบอกว่าจะบอกเจ้าเอง”

“เขา... ไม่ห่วงร่างกายของตัวเองบ้างเลยหรือ? บอกให้พักผ่อนบนเตียงแล้วแท้ๆ” สวี่ชิงไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของตนเองได้ในขณะนี้ ซาบซึ้งใจ อบอุ่นใจ รู้สึกผิด เป็นห่วง...

“ท่านอ๋องให้เขาไป หรือเขาไปเอง?” นางถามต่อ

“ท่านอ๋องตั้งใจจะให้เจ๋อหยางอยู่ แต่เหยียนหยางบอกว่า หลินหยางออกไปทำธุระนอกเมืองคนเดียว ไม่มีคนคอยดูแล จึงไม่เหมาะ เขาจึงไปเฝ้าคุกแทน ให้เจ๋อหยางไปทำธุระกับหลินหยาง”

“แต่ร่างกายของเขา...”