ตอนที่ 8 ท่านโหวผู้ถูกวางยาและหมอพิษไร้คุณธรรม

เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตระกูลตวนมู่ ทำให้ตวนมู่หงฮั่นแทบจะกลายเป็นคนผมหงอกในชั่วข้ามคืน เขาส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาเถิด”

จากนั้นเขายื่นมือไปหาภรรยาผ่านช่องรั้วไม้ “ไม่ว่าอย่างไร พวกเราก็จะอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว”

สวีเนี่ยนฉือกอบกุมมือสามีเอาไว้ น้ำตาคลอก่อนพยักหน้ารับเบาๆ

ตวนมู่หรงเช่อพี่ชายคนรอง ยืนมองฟ้ายามรุ่งสางผ่านหน้าต่าง เฝ้าภาวนาในใจ ‘เจ้าสาม เจ้าต้องปลอดภัยนะ’

ขณะที่ตวนมู่สวี่ชิงนอนหลับสนิทไปเนิ่นนาน กระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความหิว

นางขดตัวพลางครุ่นคิดอย่างหดหู่ ต้องรอให้เช้าก่อนหรือถึงจะหาอะไรกินได้?

แต่เมื่อเปิดประตูออกไป กลับพบตะกร้าอาหารวางอยู่ตรงหน้าประตู ข้างในมีหมั่นโถวแป้งสาลีและกับข้าวสองอย่าง

แม้ว่าจะเย็นชืดไปแล้ว แต่ก็ยังช่วยให้อิ่มท้องได้อยู่ดี!

ตวนมู่สวี่ชิงเคี้ยวหมั่นโถวไปพลาง คิดในใจไปพลาง คนในจวนจิ้งอ๋องก็ดูจะเป็นคนดีไม่น้อย!

ยามนี้เป็นช่วงดึกสงัด ทว่าเจ้าของจวนที่ถูกมอบบัตรคนดีไปโดยไม่รู้ตัวนั้น หลงจิ้งซิวยังคงนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียง พลิกอ่านม้วนเอกสารอย่างตั้งใจ

องครักษ์หมิงหยางเคาะประตู ก่อนก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเคารพ “นายท่าน ดึกมากแล้ว พักผ่อนเสียบ้างเถิดขอรับ”

หลงจิ้งซิวใช้นิ้วบีบหว่างคิ้วที่เริ่มปวดหนึบ พลางเอ่ยถาม “ฉู่เคอกลับมาหรือยัง?”

ยังไม่ทันที่เสียงจะจางหาย ก็มีผู้ใต้บังคับบัญชารุดเข้ามารายงานด้วยท่าทีเร่งรีบ “ท่านอ๋อง คุณชายสามตระกูลฉินมาถึงแล้วขอรับ”

“เชิญเข้ามา” หลงจิ้งซิวกล่าว

ตระกูลฉิน คือครอบครัวฝ่ายมารดา

คุณชายสามตระกูลฉิน ฉินเสียง ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรน ก่อนคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว “คารวะท่านอ๋อง!”

“ไม่ต้องมากพิธี พี่สามลุกขึ้นเถิด แล้วท่านลุง...”

ยังไม่ทันที่หลงจิ้งซิวจะกล่าวจบ ฉินเสียงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ตั้งแต่หัวค่ำ ท่านลุงก็มีไข้สูงจนหมดสติ และที่แย่กว่านั้น พี่ใหญ่ของข้าก็เริ่มมีไข้แล้วเช่นกัน ตามที่หมอที่เดินทางกลับมาด้วยบอก อาการเหมือนกับช่วงแรกที่ท่านลุงล้มป่วยทุกอย่าง บรรดาหมอหลวงในวังล้วนจนปัญญา ท่านป้าส่งข้ามาขอคำปรึกษาจากท่านอ๋อง ว่าพอจะมีวิธีช่วยหรือไม่?”

ท่านลุงที่ฉินเสียงเอ่ยถึงก็คือฉินเหลียงเจิ้นฮู่กั๋วโหวและเป็นลุงของหลงจิ้งซิว

สงครามระหว่างสองแคว้นจบลงด้วยชัยชนะของต้าเฉียน ทว่าต้องแลกมาด้วยต้นทุนมหาศาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งฮู่กั๋วโหว ซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสทั้งภายในและภายนอก ที่เลวร้ายไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าเขาจะถูกวางยาพิษเข้าไปด้วย ทำให้ชีวิตตกอยู่ในภาวะวิกฤติ

สำหรับหลงจิ้งซิวแล้ว ฉินเหลียงเจิ้นเปรียบเสมือนบิดาคนหนึ่ง ส่วนเหล่าพี่น้องต่างมารดาในวัง ก็ยังไม่จริงใจต่อเขาเท่ากับเหล่าลูกพี่ลูกน้องในตระกูลฉิน

อาการป่วยของท่านลุงทรุดหนักลง อีกทั้งพี่ใหญ่ก็เริ่มมีอาการ แม้จะเป็นยามดึก แต่หลงจิ้งซิวก็ตัดสินใจว่าจะต้องไปจวนตระกูลฉินให้ได้

พอดีขณะที่กำลังก้าวออกจากจวน ก็พบกับหยิ่นฉู่เคอที่เพิ่งกลับมาจากภารกิจ “อวี้เหิง ข้าเชิญหมอพิษเซวียมาแล้ว เจ้ากำลังจะไปที่ใด?”

อวี้เหิงเป็นชื่อรองของหลงจิ้งซิว ภารกิจสำคัญที่สุดของเขาหลังกลับมาเมืองหลวง ก็คือออกตามหาหมอฝีมือดีเพื่อช่วยรักษาท่านลุง

คิดไม่ถึงว่าเขาจะได้รับข่าวว่าหมอพิษเซวียผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในด้านการใช้พิษและถอนพิษ บังเอิญอยู่ในเมืองหลวงพอดี จึงสั่งให้หยิ่นฉู่เคอไปเชิญมา หลงจิ้งซิวจึงสั่งให้หยิ่นฉู่เคอไปเชิญตัวมาเป็นการส่วนตัว

เวลานี้ การสามารถนำตัวคนมาได้ทันเวลาก็นับว่าเป็นโชคดี หลงจิ้งซิวเหลือบมองไปยังรถม้า

สายตาของหลงจิ้งซิวหันไปยังรถม้า หยิ่นฉู่เคอรีบกล่าวว่า “หมอพิษเซวียอยู่บนรถม้า”

หลงจิ้งซิวพยักหน้า “ไปจวนตระกูลฉิน”

แม้จะเป็นยามดึก แต่จวนตระกูลฉินยังคงสว่างไสวด้วยแสงตะเกียง บรรดาเจ้านายต่างเต็มไปด้วยความกังวล ขณะที่เหล่าข้ารับใช้เร่งรีบทำหน้าที่ของตนอย่างโกลาหล

เมื่อหลงจิ้งซิวมาถึง ลานหน้าห้องพักของเรือนใหญ่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน ทุกคนพอเห็นเขาก็รีบคุกเข่าคารวะ

หลงจิ้งซิวก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือพยุงฮูหยินโหวขึ้นเบาๆ “ท่านป้าไม่ต้องมากพิธี ข้าพาหมอพิษเซวียมาแล้ว ให้เขาช่วยตรวจดูอาการของท่านลุงและพี่ใหญ่เถิด”